Spaans benauwd in Noord Amerika!

Ons huurautootje waarmee we van Buffalo, USA (vlak over de grens nabij Niagara Falls, Canada) naar New York City zijn gereden was van alle gemakken voorzien. Ze hadden nog een auto in Buffalo die toch terug moest naar het JFK vliegveld in New York, dus die konden we wel mee krijgen voor het zelfde geld. En een speciaal voor AVIS ontwikkelde Garmin navigator zou ook wel handig zijn wist Nancy (de baliemedewerkster van het verhuurbedrijf; zij was slechts 93 jaar oud en had teveel rode lippenstift op) mij te vertellen. Dus ook maar zo’n ding gehuurd.
Van Buffalo naar Rochester was geen probleem. Alleen viel ons op dat de Garmin ons in een wat wonderlijk variant van het Engels toespraak. Eigenlijk had het meer weg van het Farsi (de taal die ze in Afganistan spreken) dan van het Engels. De rijaanwijzingen werden gegeven door een stem die, afzonderlijk door de computer opgenomen, letters aan elkaar plakt om zo woorden te vormen. Je kent dat wel je krijgt dan zo’n computerstem die de woorden uitspreekt zonder enige vorm van intonatie…zoals een chinees die een griekse tekst fonetisch voorleest terwijl hij er zelf geen bal van snapt. Of zoals ik Fries kan voorlezen, totaal onbegrijpelijk, maar wel grappig.
Toch was het wel wat onpraktisch. Dus hebben we getracht de taal te veranderen in het systeem. Zowaar er was een optie om een Nederlandse dame ons de weg te laten wijzen. Helaas bracht dat geen soelaas want zij bleek een zus te zijn van de Farsi sprekende Amerikaanse…….
Ach de wegen zijn breed en de bewegwijzering in de States zijn vrij duidelijk, dus we hebben het maar gelaten voor wat het was.
Zonder problemen Rochester bereikt en daar een nachtje geslapen. Na het Eastman-Kodak house te hebben bekeken door gereden naar een wat duister plaatsje Binghamton om ook daar een nachtje te slapen.
Daar hebben we overigens nog “genoten” van een live arrestatie, compleet met getrokken wapen op zo’n 20 meter afstand……De persoon die aangehouden werd had blijkbaar wat gedaan in of rondom het restaurant waar wij wilden gaan eten. Bonnie wilde na deze ervaring liever ergens anders gaan eten, maar bij gebrek aan alternatieven toch maar de, inmiddels gehandboeide man gepasseerd om zo de eet gelegenheid binnen te gaan. Het eten was niet geweldig, maar we durfden niet te klagen zul je begrijpen…….
Na een onrustige nacht met dromen over wild om zich heen schietende sheriffs (Bonnie) en een Sankriet pratende Navigator die ons om te pesten de verkeerde kant opstuurde (Bert), zijn we de volgende dag heerlijk uitgeslapen vertrokken naar New York City.
Tot zover had de combinatie van onze intuitie, het kleine kaartje van de de Avis en de cryptische rijaanwijzingen van “juffrouw spraakgebrek” ons nog steeds op het rechte pad weten te houden.
In de buurt van de grote stad (and we are talking real big man!!!!) NY werd de situatie echter enigzins precairder. Twee dingen begonnen mee te spelen. Ten eerste de aanwijsdame was zo geprogrammeerd dat zij ons de kortste weg aanwees. Dat leidde ons niet alleen dwars door de Bronx en Queens, de laten we zeggen mindervoor toeristen toegankelijke wijken van NY, maar ook nog eens om de haverklap via een afrit de snelweg af en meteen weer de oprit van dezelfde snelweg op. Dit alternatief van “gewoon doorrijden en op-en afrit negeren”, was blijkbaar toch enkele meters korter.
Het tweede “probleempje” was mijn steeds voller wordende blaas. Ik kan je verzekeren, dat komt de mannelijke intuitie niet ten goede. En om nu midden in Queens te stoppen om een boom te zoeken……..
Echter toen het zich liet aanzien dat we nog niet zomaar op het vliegveld zouden zijn, begon de natuur toch wel heel hard te roepen. En ondanks de toeterend auto’s heb ik op een gegeven moment toch maar in een soort paniek toestand het stuur omgegooid om de auto te parkeren op iets dat een vrij parkeerplaatsje leek. Auto uit, Bert uit de auto en op zoek naar een geschikte gelegenheid…..Ach als de nood hoog is neem je het niet zo nauw met het begrip “geschikt”. Ergens in de buurt van een nooduitgang stond een hek die ogenschijnlijk naar een doodlopend straatje liep…..Hmmmmmm opluchting……dacht ik…maar halverwege de opluchting zag ik uit mijn ooghoeken, en tot mijn grote schrik de nooduitgang open gaan……Aiiii, ophouden-rits-dicht-weglopen-of-er-niets-aan-de-hand-is.
De chinees die zo juist de noodingang had verlaten vond echter niet dat er niets-aan-de-hand-was en schreeuwde mij enkele (vast en zeker niet zo vriendelijke) woorden na. Gelukkig versta ik geen chinees en kan vrij hard lopen….
Het laatste stuk was enigzins dragelijker maar de half geleegde blaas begon zich al rap (door de zenuwen???) weer te vullen.
Eenmaal bij het Avis afleverstation aankomen heb ik de auto neergezet en ben naar het kantoorje gerend op zoek naar een heus toilet. Nee he de schuifdeur was natuurlijk net geblokkeerd door iemand die de ramen van het ding moest lappen…aaargggg. Mijn waarschijnlijk wel haast maniakale blik overtuigde de ramenwasser stante pede dat er hier sprake moest zijn van een noodsituatie. Hij stopte zijn werkzaamheden om de deur te openen. Restroom Sir? around the corner…….Ahh wat een opluchting, we waren in New York City!

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.