Kodakchrome

“Kodachrome
They give us those nice bright colors
They give us the greens of summers
Makes you think all the world’s a sunny day, Oh yeah
I got a Nikon camera
I love to take a photograph
So mama don’t take my Kodachrome away”
(Paul Simon, “Kodachrome”)

4 september 1888, Rochester, NY state.
George Eastman (34 jaar) richt zijn Eastman-Kodak Company op. Tegelijkertijd patenteert hij zijn licht gewicht “Brownie”, de eerste camera die gebruik maakt van de eveneens door hem ontwikkelde lichtgevoelige rolfilm. Op zo’n rolletje kunnen maar liefst 100 opnames en als het rolletje vol is stuur je de belichte film gewoon op naar “Kodak”. Binnen een week krijg je dan honderd keurig geprinte zwart-wit kiekjes thuis gestuurd.
Dit was het begin van de fotografie voor “iedereen” en de start van een imperium dat hem vele honderden miljoenen dollars zou opleveren. Eastman was een “self-made” man. Het voorbeeld van de “American Dream”…uit het niets schatrijk worden! Hij moest als jongen al op zijn veertiende gaan werken voor de kost, omdat zijn vader al erg jong was overleden. Het gezin was arm en scholing zat er dus niet in. Hij verdiende de schammele kost voor hem en zijn moeder, als loopjongen bij een bank. En hij nam zich voor rijk te worden, erg rijk. En dat lukte hem inderdaaad!
Omdat hij niet altijd loopjongen wilde blijven spaarde hij voor een fotouitrusting en de opleiding om fotograaf te worden. In die dagen was fotograferen slechts weggelegd voor professionals. Het technisch proces (met zware, natte, lichtgevoelige platen) was ingewikkeld en duur. Voor $ 43 kocht hij zijn eerste uitrusting en volgde hij lessen. Om het verhaal kort te houden: Eastman was meer uitvinder dan fotograaf en al rap begon hij te experimenteren met zijn aparatuur in de hoop iets te bedenken dat eenvoudiger zou zijn dan de toen bekende methodiek en apparatuur. Dit resulteerde in de Brownie en de rolfilm.
Eastman besteedde zijn geld goed. Hij leefde in pracht en praal en had de nieuwste snufjes in zijn huis in Rochester waar hij met zijn moeder leefde. Zo had het huis als een van de eerste in de wereld electrische verlichting. Een uitvinding van zijn tijdgenoot en persoonlijke vriend Thomas Edison. Hij gaf twee maal per week een feest voor minimaal honderd gasten en had altijd musici over de vloer die voor hem persoonlijk muziek maakten. Toen hij in 1925 vond dat hij genoeg vermogen had vergaard en niet nog meer geld wilde verdienen gaf hij de leiding van zijn bedrijf uit handen en besloot zich bezig te gaan houden met filantropische doelstellingen. Hij bouwde weeshuizen en tandklinieken (hij had zelf altijd veel last van zijn gebit gehad). Hij gaf veel geld aan allerlei goede doelen en deed dit vrijwel altijd anoniem.
De laatste jaren van zijn leven had hij veel pijn door onbehandelbare afwijkingen in zijn wervelkolom. In 1932 maakte Eastman een einde aan zijn leven met een schot door zijn hart. In zijn afscheidsbrief schreef hij: “Mijn werk is gedaan. Waarom nog wachten?” ………..
Een opmerkelijk mens.

Ik had ergens gelezen dat het huis van Eastman in Rochester te bezichtigen was en dat er bovendien een van de grootste collecties foto’s en fotoapparatuur ter wereld werden bewaard. Aangezien Rochester op de route naar New York lag zijn we daar natuurlijk even gestopt om te kijken. Het huis en haar tuinen waren werkelijk prachtig. Zijn levensverhaal interessant. Helaas waren de meeste foto’s en fotografie gerelateerde zaken niet door het publiek te bezichtigen. De sandwich in het restaurant was echter lekker en ik ben met weinig tevreden…

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.