Landschappen en straathonden.

En toen zaten wij , Thom en Frank , zomaar in de bus naar Buenos Aires. Een 14 uur durende nachtbus. Dat maak je niet elke dag mee. Maar ‘even’ naar Zuid-Amerika gaan doe je ook niet elke dag. Een bijzondere reis zou het worden wisten wij al van te voren. Vrijdagavond zijn wij weggegaan. Eerst naar Parijs en toen door naar Santiago, Chili. Die week ervoor was ook al vermoeiend. En dan nog een lange reis erachteraan. Je moet er wat voor over hebben om naar Zuid-Amerika te reizen. Maar dan krijg je ook wel wat. Erg mooie landschappen, toch weer heel anders dan wij eerder zagen in onze voorgaande reizen. En hier werd natuurlijk Spaans gesproken, een taal die we allebei eigenlijk niet goed beheersen. We hebben allebei 2 jaar Spaans op school gehad, maar dat stelde niet veel voor. Het was lekker warm toen we aankwamen in Santiago, Chili: 27 graden zon. Het was weer leuk om onze vader en Bonnie natuurlijk na 4 maanden weer te zien. Ze waren allebei niet echt veranderd. Toen waren we zomaar in Zuid-Amerika. We realiseerden het ons pas echt toen we buiten het vliegtuig waren. De reis zelf liep trouwens heel goed. Bij de eerste vlucht kwamen we naast een leuke en grappige Fransman te zitten. Hij sprak goed Engels. En we hebben ook heel gesprek gehad met hem. Hij bleek Nederland al 5 keer te hebben bezocht voor zijn werk. Ook bleek hij een oude vechtsport te hebben gedaan. Er werd trouwens op het laatst in het Frans omgeroepen dat wij nog even moest blijven zitten, dat vertelde de Fransman aan ons. We werden de hele vlucht begeleid omdat mam en pap dat allebei veiliger en fijner vonden. De begeleiding was een soort van VIP begeleiding. We werden langs alle rijen geleid en alles ging super snel.
Eenmaal aangekomen stonden pap en Bonnie al te wachten. We werden ontvangen als een soort van superster, we waren er net en pap had al weer heel veel foto’s gemaakt. Daarna gingen we met een taxi naar het appartement. Het amstelhuis , dat toevallig een Nederlandse eigenaar had. Het appartement was ook oranje. (zie foto’s vorige stukje) Meteen daarna omdat we niet echt moe waren van de reis zijn we wat gaan drinken. Daarna gingen we de stad verkennen en vroeg slapen omdat we toch best moe waren.
De volgende dag zijn wij met een gehuurde auto naar een vallei gereden. Het was mooi om te zien. Ik (Thom) en Bonnie hebben nog stenen van een brug afgegooid die kapot op het water vielen. Het was een mooie rit.
Die dag erna zijn we met de auto naar een kust plaats gereden. Ongeveer 120 km van Santiago lag Valparaiso. Een rommelige maar mooie plaats. Er waren veel verschillende wijken. Wat ons op viel dat er veel straathonden waren in Zuid-Amerika. Dus ook veel hondendrollen. Via een ober, die ons in perfect Engels het uitlegde, hebben we een route door de stad gemaakt. We kwamen in hele arme wijken. Helaas was het weer niet fantastisch : bewolkt en grauw. Maar dat maakt niet uit het was een mooie ervaring dit stukje Zuid-Amerika.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.