Spaans benauwd in Noord Amerika!

Ons huurautootje waarmee we van Buffalo, USA (vlak over de grens nabij Niagara Falls, Canada) naar New York City zijn gereden was van alle gemakken voorzien. Ze hadden nog een auto in Buffalo die toch terug moest naar het JFK vliegveld in New York, dus die konden we wel mee krijgen voor het zelfde geld. En een speciaal voor AVIS ontwikkelde Garmin navigator zou ook wel handig zijn wist Nancy (de baliemedewerkster van het verhuurbedrijf; zij was slechts 93 jaar oud en had teveel rode lippenstift op) mij te vertellen. Dus ook maar zo’n ding gehuurd.
Van Buffalo naar Rochester was geen probleem. Alleen viel ons op dat de Garmin ons in een wat wonderlijk variant van het Engels toespraak. Eigenlijk had het meer weg van het Farsi (de taal die ze in Afganistan spreken) dan van het Engels. De rijaanwijzingen werden gegeven door een stem die, afzonderlijk door de computer opgenomen, letters aan elkaar plakt om zo woorden te vormen. Je kent dat wel je krijgt dan zo’n computerstem die de woorden uitspreekt zonder enige vorm van intonatie…zoals een chinees die een griekse tekst fonetisch voorleest terwijl hij er zelf geen bal van snapt. Of zoals ik Fries kan voorlezen, totaal onbegrijpelijk, maar wel grappig.
Toch was het wel wat onpraktisch. Dus hebben we getracht de taal te veranderen in het systeem. Zowaar er was een optie om een Nederlandse dame ons de weg te laten wijzen. Helaas bracht dat geen soelaas want zij bleek een zus te zijn van de Farsi sprekende Amerikaanse…….
Ach de wegen zijn breed en de bewegwijzering in de States zijn vrij duidelijk, dus we hebben het maar gelaten voor wat het was.
Zonder problemen Rochester bereikt en daar een nachtje geslapen. Na het Eastman-Kodak house te hebben bekeken door gereden naar een wat duister plaatsje Binghamton om ook daar een nachtje te slapen.
Daar hebben we overigens nog “genoten” van een live arrestatie, compleet met getrokken wapen op zo’n 20 meter afstand……De persoon die aangehouden werd had blijkbaar wat gedaan in of rondom het restaurant waar wij wilden gaan eten. Bonnie wilde na deze ervaring liever ergens anders gaan eten, maar bij gebrek aan alternatieven toch maar de, inmiddels gehandboeide man gepasseerd om zo de eet gelegenheid binnen te gaan. Het eten was niet geweldig, maar we durfden niet te klagen zul je begrijpen…….
Na een onrustige nacht met dromen over wild om zich heen schietende sheriffs (Bonnie) en een Sankriet pratende Navigator die ons om te pesten de verkeerde kant opstuurde (Bert), zijn we de volgende dag heerlijk uitgeslapen vertrokken naar New York City.
Tot zover had de combinatie van onze intuitie, het kleine kaartje van de de Avis en de cryptische rijaanwijzingen van “juffrouw spraakgebrek” ons nog steeds op het rechte pad weten te houden.
In de buurt van de grote stad (and we are talking real big man!!!!) NY werd de situatie echter enigzins precairder. Twee dingen begonnen mee te spelen. Ten eerste de aanwijsdame was zo geprogrammeerd dat zij ons de kortste weg aanwees. Dat leidde ons niet alleen dwars door de Bronx en Queens, de laten we zeggen mindervoor toeristen toegankelijke wijken van NY, maar ook nog eens om de haverklap via een afrit de snelweg af en meteen weer de oprit van dezelfde snelweg op. Dit alternatief van “gewoon doorrijden en op-en afrit negeren”, was blijkbaar toch enkele meters korter.
Het tweede “probleempje” was mijn steeds voller wordende blaas. Ik kan je verzekeren, dat komt de mannelijke intuitie niet ten goede. En om nu midden in Queens te stoppen om een boom te zoeken……..
Echter toen het zich liet aanzien dat we nog niet zomaar op het vliegveld zouden zijn, begon de natuur toch wel heel hard te roepen. En ondanks de toeterend auto’s heb ik op een gegeven moment toch maar in een soort paniek toestand het stuur omgegooid om de auto te parkeren op iets dat een vrij parkeerplaatsje leek. Auto uit, Bert uit de auto en op zoek naar een geschikte gelegenheid…..Ach als de nood hoog is neem je het niet zo nauw met het begrip “geschikt”. Ergens in de buurt van een nooduitgang stond een hek die ogenschijnlijk naar een doodlopend straatje liep…..Hmmmmmm opluchting……dacht ik…maar halverwege de opluchting zag ik uit mijn ooghoeken, en tot mijn grote schrik de nooduitgang open gaan……Aiiii, ophouden-rits-dicht-weglopen-of-er-niets-aan-de-hand-is.
De chinees die zo juist de noodingang had verlaten vond echter niet dat er niets-aan-de-hand-was en schreeuwde mij enkele (vast en zeker niet zo vriendelijke) woorden na. Gelukkig versta ik geen chinees en kan vrij hard lopen….
Het laatste stuk was enigzins dragelijker maar de half geleegde blaas begon zich al rap (door de zenuwen???) weer te vullen.
Eenmaal bij het Avis afleverstation aankomen heb ik de auto neergezet en ben naar het kantoorje gerend op zoek naar een heus toilet. Nee he de schuifdeur was natuurlijk net geblokkeerd door iemand die de ramen van het ding moest lappen…aaargggg. Mijn waarschijnlijk wel haast maniakale blik overtuigde de ramenwasser stante pede dat er hier sprake moest zijn van een noodsituatie. Hij stopte zijn werkzaamheden om de deur te openen. Restroom Sir? around the corner…….Ahh wat een opluchting, we waren in New York City!

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Kodakchrome

“Kodachrome
They give us those nice bright colors
They give us the greens of summers
Makes you think all the world’s a sunny day, Oh yeah
I got a Nikon camera
I love to take a photograph
So mama don’t take my Kodachrome away”
(Paul Simon, “Kodachrome”)

4 september 1888, Rochester, NY state.
George Eastman (34 jaar) richt zijn Eastman-Kodak Company op. Tegelijkertijd patenteert hij zijn licht gewicht “Brownie”, de eerste camera die gebruik maakt van de eveneens door hem ontwikkelde lichtgevoelige rolfilm. Op zo’n rolletje kunnen maar liefst 100 opnames en als het rolletje vol is stuur je de belichte film gewoon op naar “Kodak”. Binnen een week krijg je dan honderd keurig geprinte zwart-wit kiekjes thuis gestuurd.
Dit was het begin van de fotografie voor “iedereen” en de start van een imperium dat hem vele honderden miljoenen dollars zou opleveren. Eastman was een “self-made” man. Het voorbeeld van de “American Dream”…uit het niets schatrijk worden! Hij moest als jongen al op zijn veertiende gaan werken voor de kost, omdat zijn vader al erg jong was overleden. Het gezin was arm en scholing zat er dus niet in. Hij verdiende de schammele kost voor hem en zijn moeder, als loopjongen bij een bank. En hij nam zich voor rijk te worden, erg rijk. En dat lukte hem inderdaaad!
Omdat hij niet altijd loopjongen wilde blijven spaarde hij voor een fotouitrusting en de opleiding om fotograaf te worden. In die dagen was fotograferen slechts weggelegd voor professionals. Het technisch proces (met zware, natte, lichtgevoelige platen) was ingewikkeld en duur. Voor $ 43 kocht hij zijn eerste uitrusting en volgde hij lessen. Om het verhaal kort te houden: Eastman was meer uitvinder dan fotograaf en al rap begon hij te experimenteren met zijn aparatuur in de hoop iets te bedenken dat eenvoudiger zou zijn dan de toen bekende methodiek en apparatuur. Dit resulteerde in de Brownie en de rolfilm.
Eastman besteedde zijn geld goed. Hij leefde in pracht en praal en had de nieuwste snufjes in zijn huis in Rochester waar hij met zijn moeder leefde. Zo had het huis als een van de eerste in de wereld electrische verlichting. Een uitvinding van zijn tijdgenoot en persoonlijke vriend Thomas Edison. Hij gaf twee maal per week een feest voor minimaal honderd gasten en had altijd musici over de vloer die voor hem persoonlijk muziek maakten. Toen hij in 1925 vond dat hij genoeg vermogen had vergaard en niet nog meer geld wilde verdienen gaf hij de leiding van zijn bedrijf uit handen en besloot zich bezig te gaan houden met filantropische doelstellingen. Hij bouwde weeshuizen en tandklinieken (hij had zelf altijd veel last van zijn gebit gehad). Hij gaf veel geld aan allerlei goede doelen en deed dit vrijwel altijd anoniem.
De laatste jaren van zijn leven had hij veel pijn door onbehandelbare afwijkingen in zijn wervelkolom. In 1932 maakte Eastman een einde aan zijn leven met een schot door zijn hart. In zijn afscheidsbrief schreef hij: “Mijn werk is gedaan. Waarom nog wachten?” ………..
Een opmerkelijk mens.

Ik had ergens gelezen dat het huis van Eastman in Rochester te bezichtigen was en dat er bovendien een van de grootste collecties foto’s en fotoapparatuur ter wereld werden bewaard. Aangezien Rochester op de route naar New York lag zijn we daar natuurlijk even gestopt om te kijken. Het huis en haar tuinen waren werkelijk prachtig. Zijn levensverhaal interessant. Helaas waren de meeste foto’s en fotografie gerelateerde zaken niet door het publiek te bezichtigen. De sandwich in het restaurant was echter lekker en ik ben met weinig tevreden…

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

2340000 liter per seconde……

De Canadezen zijn net als de Noord-Amerikanen gek op getallen. Hoe meer cijfers hoe beter en hoe groter de getallen hoe mooier. Daarom zal elke gids in deze landen je dan ook overspoelen met feiten en feitjes.
Niagara Falls (het plaatsje) is bekend om de Niagara Falls (de watervallen), verder is er niets…..althans als je de supercommerciële toeristische attracties die ze rondom de watervallen hebben gebouwd “niets” mag noemen. Naast de watervallen die overigens overweldigend mooi een indrukwekkend zijn, vind je in het plaatsje kermisattracties, wassenbeelden musea van allerlei typen (beroemdheden, gangsters, filmsterren), horrorpaleizen, automatenhallen, casino’s en nog veel meer lawaai makende, licht en rook producerende glimmer en glitter. Wat een toestand en eigenlijk niets voor ons.
Het toeristische karakter van de plaats is optima forma uitgebuit. De prijzen torenhoog. We wilden een eenvoudige kamer, zoals eenvoudige mensen betaamd. Nu bleek dat niet zo eenvoudig te zijn! Het stadje was vol en hotelkamers moeilijk te vinden. We hadden gelukkig al eerder via het internet iets geboekt. “Dit ziet er wel aardig uit” zei Bonnie, “nog drie kamers beschikbaar, en prijzen vanaf $53″……Meteen geregeld dus, want die drie kamers zijn natuurlijk zo weg als je niet snel bent.
Eenmaal aangekomen in het Quality Hotel (wat een geweldig creatieve naam) bleek de reservering keurig over gekomen te zijn. Bij het autoriseren van mijn creditcard heb ik wel even mijn wenkbrouwen gefronst. Blijkbaar waren de drie “nog beschikbare kamers” niet van het $53 type. Maar ik ben stoer en we moesten toch slapen, dus zonder blikken of blozen heb ik de rekening van $379 getekend……….Twee nachten inclusief belastingen, geen geld toch. En inderdaad het bleek wel een kamer te zijn die bij deze prijscategorie paste.
De badkamer alleen al was groter dan de meeste kamers die we in Zuid-Amerika hebben gehad. De woonkamer èn suite had, echt letterlijk in de kamer, een Jacuzzi (whirlpool of bubbelbad zo u wilt) van twee bij twee meter! Het bedje van 3 bij 2,5m was nu eens groot genoeg voor mijn lange lijf en het uitzicht over de stad (we zaten 10 hoog) was prachtig. Niets te klagen dus.
We hebben de lawaaischoppende vermakelijkheden maar zoveel mogelijk genegeerd en ons geconcentreerd op de watervallen.
De Falls zijn letterlijk en figuurlijk adembenemend. De enorme watermassa die zich zo’n 53 meter naar beneden stort zorgt voor een enorm watergordijn. Het tochtje op de “Maid of de Mist” boot naar de voet van de waterval is een intense beleving van dit natuurgeweld. Door al dat spattende water zou je werkelijk kletsnat worden. Daarom gebruikt iedereen braaf de, door het bootpersoneel uitgereikte, blauwe regenpochos. Enzo bevind je je gedurende een half uurje in “blauw kabouterland”.
Het Canadese deel van de Falls worden de Horseshoe Falls genoemd en zijn zo’n 670 meter breed. Meer dan 90% van al het vallend water passeert deze watervallen. De American Falls nemen de overige 10% voor hun rekening.
Je zou zeggen dat deze 2,3 miljoen liter water die iedere seconde over de rand dondert niet te stoppen is. Toch is in 1848 de waterstroom zo’n 30 uur achtereen volledig tot stilstand gekomen. De inwoners van Niagara Falls zouden zich, naar verluid, massaal ter kerke hebben begeven omdat zo zich wezenloos schrokken van deze onverwachte en voor hun onverklaarbare gebeurtenis. De enkeling die op onderzoek uitging vond de verklaring zo’n 30 km stroomopwaarts. Drijf ijs uit Lake Erie was door de wind in de Niagara rivier geblazen en had zo de zaak verstopt. Na dertig uur loste de zaak zich letterlijk vanzelf op.
De Falls hebben in de loop der jaren vele waaghalzen en avonturiers getrokken. De eerste die in een ton de watervallen afdenderde (en het ook overleefde), was een 63 jarige onderwijzeres. Aan het begin van de vorige eeuw klom Annie Taylor, samen met haar kat, in een ton en liet zich over de watervallen voeren. De eeuwige roem verwierf zij zeker, maar het grote fortuin dat zij door haar daad hoopte te vergaren liep ze mis. Ze zou op hoge leeftijd maar zonder een rooie cent, in haar bed overleden zijn.
Van de 13 anderen die haar in deze waanzinnige onderneming volgden zouden er 5 het niet overleefd hebben. De laatste die de watervallen afdenderde deed dat in 1995 op een Jetski …….dat bleek geen goed idee.
De enige die de watervallen per ongeluk passeerde en die het ongeluk ongedeerd overleefde was een 7 jarige jongen. Toen hij in het ziekenhuis aankwam nadat hij door een Maid of the Mist boot was gered, was het eerste wat hij vroeg “een glaasje water”!
Wíj hebben maar geen poging ondernomen om in het Guiness Book of Records te belanden……

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Tulpen uit Amsterdam

Wij vermaken ons inmiddels al weer drie dagen in Toronto en verblijven in een heerlijk Bed and Breakfast. Het is in vele opzichten heel anders dan het Zuid-Amerika, waar wij toch een dikke 4 maand hebben vertoefd.
Zo hoor je bijna geen getoeter meer van oververhitte taxichauffeurs, zie je geen zwerfhonden meer op straat, zijn de maaltijden ineens gigantisch groot, spreken we voornamelijk Engels, eten we weer bruin brood en komen we overal tulpen tegen…..(ja, zo wen je natuurlijk het snelst weer aan de terugkeer) en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Het verschil is in ieder geval enorm.

Toronto is een schone, ruim opgezette en relatief rustige stad en het is tevens de grootste stad van Canada.
Het is er echt heel prettig vertoeven.
De stad telt ongeveer 2.5 miljoen inwoners en is een van de meest multiculturele steden van de wereld. Je ziet er vooral erg veel mensen uit India. De eigenaresse van het Bed and Breakfast (ze eet overigens iedere ochtend samen met ons en nog twee andere echtparen, haar ontbijt), vertelde ons dat de immigranten die naar Canada komen vooral goed opgeleide mensen zijn.
De beroemdste en de hoogste (553m) toren van de wereld is de CN-toren en is een van de hoogtepunten van Toronto’s skyline.
Aanvankelijk was de toren geen toeristische attractie, maar puur bedoeld voor de telecommunicatie.
Inmiddels kun je dus wel de toren in als toerist en dat hebben wij dan ook op een avond gedaan.
Met een lift naar boven en daar had je een prachtig uitzicht over de stad.
Je kon als je dat wilde op een glazen plaat gaan staan en zo regelrecht de afgrond in kijken.
Je moest absoluut even een drempel over, want je had echt het gevoel dat je inderdaad de afgrond in liep.
Ja, je moet maar gewoon vertrouwen op de stevigheid van het materiaal en toen we later lazen dat er 8 volwassen nijlpaarden op deze plaat konden staan, hadden wij wel het vertrouwen dat het goed was. Eerlijk is eerlijk, het was toch wel een beetje eng hoor…ik had de zweetdruppels op mijn neus staan…..
Na afloop heerlijk gegeten in een restaurant op de toren, waarbij we een prachtig uitzicht over de stad hadden.

De volgende dag weer heel wat kilometers door de stad afgelegd en na het drinken van een kop koffie bij de Starbucks zijn we naar een politiemuseum gegaan.
Politie-uniformen, werkwijze van vroeger tot nu, criminelen uit de vorige eeuw, echte wapens onderscheiden replica, het was leuk om het allemaal te bekijken.
Daarna heerlijk geluncht en in een grote boekhandel rondgesjouwd.
Tijdens het afrekenen van een boek, vroeg de kassamedewerker waar wij vandaan kwamen.
Holland………….aaah………Heel erg bedankt voor de prachtige tulpen die jullie ons elk jaar sturen, zei de man. Wat blijkt nu, Nederland stuurt elk jaar tulpen naar Canada als een soort bedankje voor de Canadese bevrijders in de tweede wereldoorlog.

Gisteravond zijn we naar het theater geweest en hebben daar genoten van de voorstelling: “The Sound of Music” (klinkt misschien een beetje zoetsappig, maar het was echt prachtig!!!).
Na afloop nog wat gedronken in een Ierse pub en toen naar “huis”.
Wederom weer een geslaagde dag.

See You!

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Verrassing!!!

Ja daar zitten we dan…in een Starbucks Cafe downtown Toronto, inderdaad in Canada! Gisteren hebben we Zuid-Amerika verlaten. Met pijn in het hart. Waarom zitten we dan nu opeens weer op het Noordelijk Halfrond zul je wel denken.
Het zit zo…….In het noorden van Argentinië heb je de watervallen van Igazu. Een van de grootste watervallen van de wereld. Prachtig om te zien en bovendien zou de nabijheid van al dat neerstortend water er voor zorgen dat je vrolijk wordt. Iets met positief geladen deeltjes of zo. Volgens onze gidsen zouden stoere mannen in de nabijheid van het vallende water veranderen in giegelende schoolmeisjes. Dat wilden we wel eens zien natuurlijk. Dus al heel vroeg stond Igazu op ons verlanglijstje. Eigenlijk wilden we met de jongens er heen. Helaas, helaas. In het noorden van Argentinië heerst een Dengue epidemie. Dengue of knokkelkoorts wordt net zoals malaria overgebracht door muggen. Een eerste contact geeft slechts milde voorbijgaande griepachtige verschijnselen, maar een tweede besmetting kan ernstige ziekteverschijnselen geven. Volgens de kranten hier zijn er al 60 mensen overleden. Navraag bij ons eigen ministerie van Buitenlandse zaken én bij de Nederlandse ambassade in Buenos Aires leerde ons dat er echter géén negatief reisadvies gold. En dat we dus in principe gewoon naar Igazu zouden kunnen gaan. Wel werd aangeraden je zorgvuldig in te smeren met Deet bevattende antimuggen middelen……..ja en nu gaan we ons geheim verklappen………..Als je zwanger bent mag je geen Deet gebruiken in de concentratie die veilig is voor zwangeren….en ik ben niet zwanger dus……

HOERA Bonnie is al 18 weken zwanger!!!.

Echt waar! We zijn er heel blij mee! Alles gaat goed met het kleintje (we hebben ons hier aan de zwangerschapscontroles onderworpen). De echo’s zijn prachtig en met Bonnie is alles ook goed, hoewel ze het de eerste drie maanden wel zwaar heeft gehad met haar zwangerschapskwalen. Veel vrouwlijke lezers zullen dat begrijpen en de mannen onder ons moeten het maar aannemen.

Allemaal even bijkomen en/of weer opstaan en in de stoel gaan zitten zodat jullie het laatste stukje van het verhaaltje kunnen lezen.
De watervallen die de competitie met die in Igazu kunnen aangaan zijn die van Niagara, op de grens van Canada en de USA. Ja en als het ene niet wil dat moet je het andere proberen…..dus ticket gekocht naar Canada. En ziedaar daar zitten we dan in de Starbucks.
We blijven twee weekjes hier en gaan dan nog een dikke week naar New York (maar 7 uur met de trein….wie doet ons wat) om daarna een beetje eerder dan gepland terug te keren naar Holland, want daar hebben we nog het een en ander te doen zoals jullie zullen begrijpen.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Buenos Aires en de tango

Onze laatste reisdag met Thom en Frank erbij hebben we leuk besteed.
In de ochtend hebben we een citytour gemaakt, door de stad Buenos Aires.
In een bus met ongeveer 10 andere passagiers hebben we in vogelvlucht de stad bezichtigd.
Buenos Aires (Spaans voor: goede luchten) is een enorm grote stad met ongeveer 2,8 miljoen inwoners in 2001. Dankzij talloze winkels en boetieks, architectuur, het culturele leven, restaurants en de veelzijdige bevolking van overwegend Italiaanse, Spaanse, Franse, Duitse, Engelse, Oost-Europese, Arabische en Aziatische afkomst, staat Buenos Aires ook wel bekend als het Parijs van het Zuiden.
De stad is een van de meest Europese van heel Zuid-Amerika. De stad kende zijn beste tijd tussen 1880 en 1920, toen Argentinië tot de tien meest welvarende landen van de wereld behoorde en Buenos Aires veel Europese mensen lokte die hier een beter bestaan probeerde te vinden.
Niet alleen wonen er veel mensen in de stad. Een taxichauffeur vertelde ons dat er 44.000 taxi’s rijden in Buenos Aires.
Ook zijn er in deze stad weer veel honden te vinden, maar het verschil met de andere Zuid-Amerikaanse landen is dat dit vooral huishonden zijn en door speciale mensen (uitlaatservice) worden uitgelaten. Soms zie je wel dat er door een dergelijk persoon met tien honden aan een lijn tegelijk wordt gelopen. De honden (allemaal verschillende rassen) gedragen zich in de meeste gevallen buitengewoon vriendelijk.
De tour duurde ongeveer drie uur en af en toe konden we de bus even uit om wat foto’s te maken van speciale gebouwen en/of objecten.
In de wijk “La Boca”konden we wat langer de bus uit. De wijk is gelegen aan de oude haven, bestaat voornamelijk uit kleurrijke, van hout en golfplaat gemaakte huizen.
Dit is de traditionele woonplaats voor arbeiders en de vissers en het is de plek waar de mensen van Buenos Aires elkaar ontmoeten om te dineren en er te dansen.
De wijk doet aan als een typische volkswijk.
De tangodans en de Argentijnse-Italiaanse kookkunst maken dit ook een “eersterangs” bezienswaardigheid voor vakantiegangers. Wij vonden het leuk om te zien, maar uiteindelijk wel erg toeristisch. Midden in de wijk staat het voetbalstadion: “La Bombenera”.

Na het bezichtigen van deze wijk was de tour bijna ten einde en kregen we nog een verassing……….
Wij erg benieuwd……het bleek een foto van ons vieren te zijn verkleed als origineel tangostel (zie foto op de voorpagina van de website). Een jongenman had bij het instappen van de tourbus van ons allemaal afzonderlijk een foto gemaakt en dat bleek uiteindelijk hier voor nodig te zijn geweest. Ach, wij moesten er wel om lachen.
Na de citytour nog even wat drinken op het terras en toen weer naar ons appartement.

Onze afsluitende avond hebben we besteed aan het bezoeken van een tangoshow met voorafgaand een heerlijk diner.
De show was prachtig en dans werd afgewisseld met zang en muziek. Ja, als je in Beunos Aires bent moet je natuurlijk een tangoshow hebben gezien.
Het was weer een geslaagde dag geweest. Helaas onze laatste avond met Thom en Frank erbij.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Een Spaans en Engels sprekende Italiaanse gids in een Portugees-Spaans dorpje in Uruguay

Gisteren zijn we een dagje naar Uruguay geweest, naar het plaatsje Colonia. Uruguay is een redelijk klein land met ongeveer 3 miljoen inwoners, waarvan de meeste in de hoofdstad Montivideo wonen. We zijn gisteren om half 7 opgestaan, omdat we om kwart voor 9 met de boot vertrokken en 1 uur en een kwartier van te voren aanwezig moesten zijn. Na gedoucht en gegeten te hebben zijn we in een taxi naar de haven gegaan. De bootreis zou ongeveer 1 uurtje duren, aangezien we de snelle boot hadden gekozen (de langzame duurde 3 uur). Nadat mijn vader in de taxi nog een praatje had gemaakt met de chauffeur, die nog maar eens bevestigde dat iedereen de politiek hier maar slecht vond, kwamen we aan bij de haven van Buquebus, de naam van de bootmaatschappij (ja, bootmaatschappij, ook al het heet buqueBUS..). Na ingecheckt te hebben moesten we door de douane, we gingen immers naar een ander land, waar er weer de nodige papieren ingevuld moesten worden en véél stempels werden gezet. Daarna gingen we op de boot en gingen we op zoek naar onze stoelen, we hadden namelijk keurig allemaal een stoelnummer gekregen. Maar wat bleek nu, de stoelen hadden geen nummers… Tja, het is nou eenmaal Zuid-Amerika. Na gewoon een plaats gekozen te hebben vertrok de boot en na een uurtje waren we ineens in Uruguay. Daar ontmoetten we onze gids die ons later op de middag een rondleiding door het dorp zou geven. We gingen met de bus naar het centrum en werden daar afgezet, en we hadden daarna tot 12 uur vrije tijd, omdat we dan zouden gaan lunchen. We besloten om naar het oude deel van het dorpje te gaan en hebben dat verkend en er wat gedronken. Wat ons meteen opviel dat, naast de vele honden, het er heel rustig was. Heel wat anders dan de drukte van Buenos Aires. We hebben toen nog lekker in het zonnetje gezeten en tegen 12-en zijn we naar het restaurant gegaan waar we zouden lunchen. Nou ja lunch, zeg maar gerust een heel diner, inclusief voorgerecht, hoofdgerecht en nagerecht. We werden bediend door een hele spontane ober en hebben heerlijk gegeten. Om kwart voor 3 was het tijd voor de rondleiding, eerst met de bus, daarna lopend. We gingen door heel het dorp heen en de gids vertelde ons dat er meer dan een eeuw was gevochten om het plaatsje door de Spanjaarden en Portugezen. Dit kon je ook goed zien in de straten, typisch Portugese straten werden afgewisseld met spaanse. Het maakte de gids weinig uit wie gewonnen zou hebben, want ze was toch Italiaans.. Na ons nog een uitleg gegeven te hebben over de vele honden, de zogenaamde ‘Public Dogs’, die van iedereen en niemand waren en ook naar iedereen luisterden en door iedereen verzorgd werden, was de tour afgelopen. Om kwart voor 7 gingen we met de bus terug naar de haven en om 8 uur vertrok onze boot weer naar Buenos Aires. Vandaag een citytour door Buenos Aires gehad en zometeen een tangoshow inclusief eten, maar daarover een andere keer.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Buenos Aires, BA, Big Apple..stad van kleine Eva

I want to be a, part of BA, Buenos Aires, Big Apple…..(uit Evita, wie kent het niet).

Buenos Aires, de hoofdstad van Argentinië, stad van de Tango, stad van Eva Duarte Perón. Stad van de politiek, ooit vuile politiek, nu een democratie met naar de mening van velen hier een schone, maar lafhartige politiek. Politiek is hier hot. Misschien hebben de komende verkiezingen (juli 2009) er ook wat mee te maken, maar zelfs als men niet binnenkort naar de stembus zou moeten gaan, zou de politiek hier nog een van de belangrijkste onderwerpen van de dagelijkse gesprekken zijn. Als je met de mensen hier praat, komt (soms na een kleine hint in de richting) het gesprek meestal uit op de politiek. Het land kent een stemplicht. Iedereen moet naar de stembus. Als je niet gaat krijg je een boete. Een kleine boete welliswaar, maar toch zorgt het systeem ervoor dat 99% van de mensen hier stemmen. Waarschijnlijk zou, wanneer de stemplicht niet zou bestaan, de opkomst bij de verkiezingen ook hoog zou zijn. Politiek en inspraak leeft hier enorm.
Bijna iedere dag is het Plaza de Mayo voor de residentie van presidente Cristina Fernandez de Kirchner (ja zeker een vrouw!) gevuld met demonstrerende mensen. Men demonstreert hier werkelijk voor en tegen alles. Sommige protestacties keren wekelijks terug en lopen al jaren. Heel invoelbaar zijn de acties van de “dwaze moeder”, of de “moeder van het plein van mei” (Madres de Plaza de Mayo) zoals ze ze hier noemen. Iedere donderdag in de namiddag komen deze vrouwen voor het “roze huis” (Casa Rosada), zoals het werkpaleis van de presidente heet, bijeen om te protesteren tegen de verdwijning van hun mannen en zonen ten tijde van het laatste militaire bewind in de 80er jaren. Deportatie en liquidatie van dertigduizend mensen vond toen plaats.
De meeste argentijnen vinden het huidige bewind onder de maat. Een van onze gidsen vertelde ons in het roze huis de presidente werd geacht te werken, maar dat zij dat volgens velen niet deed….
De vrouw die in de bevolking van Argentinië wel enorm aanspraak en ook internationaal erg tot de verbeelding sprak was natuurlijk Evita (het verkleinwoord van Eva). Zij was de tweede vrouw van Juan Peron. Peron die tot 1951 president was van het land werd in populariteit overstegen door zijn echtgenote die, hoewel zij geen politieke functie beklede, veel politieke macht had en die macht in positieve zin gebruikte voor het “gewone” volk. Het vrouwenkiesrecht is bijvoorbeeld haar verdienste. Een vrouw, die duidelijk geen aanhangster van de huidige regering is, zei ons echter enigzins cynisch: “Inderdaad de vrouwen hebben hier wel stemrecht, maar waar we op moeten stemmen is niet duidelijk”….
Ach het ongenoegen over het bestuur van dit land geeft in ieder geval genoeg stof voor de dagelijkse conversatie op straat.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Landschappen en straathonden.

En toen zaten wij , Thom en Frank , zomaar in de bus naar Buenos Aires. Een 14 uur durende nachtbus. Dat maak je niet elke dag mee. Maar ‘even’ naar Zuid-Amerika gaan doe je ook niet elke dag. Een bijzondere reis zou het worden wisten wij al van te voren. Vrijdagavond zijn wij weggegaan. Eerst naar Parijs en toen door naar Santiago, Chili. Die week ervoor was ook al vermoeiend. En dan nog een lange reis erachteraan. Je moet er wat voor over hebben om naar Zuid-Amerika te reizen. Maar dan krijg je ook wel wat. Erg mooie landschappen, toch weer heel anders dan wij eerder zagen in onze voorgaande reizen. En hier werd natuurlijk Spaans gesproken, een taal die we allebei eigenlijk niet goed beheersen. We hebben allebei 2 jaar Spaans op school gehad, maar dat stelde niet veel voor. Het was lekker warm toen we aankwamen in Santiago, Chili: 27 graden zon. Het was weer leuk om onze vader en Bonnie natuurlijk na 4 maanden weer te zien. Ze waren allebei niet echt veranderd. Toen waren we zomaar in Zuid-Amerika. We realiseerden het ons pas echt toen we buiten het vliegtuig waren. De reis zelf liep trouwens heel goed. Bij de eerste vlucht kwamen we naast een leuke en grappige Fransman te zitten. Hij sprak goed Engels. En we hebben ook heel gesprek gehad met hem. Hij bleek Nederland al 5 keer te hebben bezocht voor zijn werk. Ook bleek hij een oude vechtsport te hebben gedaan. Er werd trouwens op het laatst in het Frans omgeroepen dat wij nog even moest blijven zitten, dat vertelde de Fransman aan ons. We werden de hele vlucht begeleid omdat mam en pap dat allebei veiliger en fijner vonden. De begeleiding was een soort van VIP begeleiding. We werden langs alle rijen geleid en alles ging super snel.
Eenmaal aangekomen stonden pap en Bonnie al te wachten. We werden ontvangen als een soort van superster, we waren er net en pap had al weer heel veel foto’s gemaakt. Daarna gingen we met een taxi naar het appartement. Het amstelhuis , dat toevallig een Nederlandse eigenaar had. Het appartement was ook oranje. (zie foto’s vorige stukje) Meteen daarna omdat we niet echt moe waren van de reis zijn we wat gaan drinken. Daarna gingen we de stad verkennen en vroeg slapen omdat we toch best moe waren.
De volgende dag zijn wij met een gehuurde auto naar een vallei gereden. Het was mooi om te zien. Ik (Thom) en Bonnie hebben nog stenen van een brug afgegooid die kapot op het water vielen. Het was een mooie rit.
Die dag erna zijn we met de auto naar een kust plaats gereden. Ongeveer 120 km van Santiago lag Valparaiso. Een rommelige maar mooie plaats. Er waren veel verschillende wijken. Wat ons op viel dat er veel straathonden waren in Zuid-Amerika. Dus ook veel hondendrollen. Via een ober, die ons in perfect Engels het uitlegde, hebben we een route door de stad gemaakt. We kwamen in hele arme wijken. Helaas was het weer niet fantastisch : bewolkt en grauw. Maar dat maakt niet uit het was een mooie ervaring dit stukje Zuid-Amerika.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.