drie hollandse mannen in een bootje…..

Mendoza…..dé wijnschuur van Argentinië. De stad wordt omgeven door enorme wijngaarden die dankzij hun gunstige ligging, ze worden aan de westkant beschermd door de Andes, de beste druiven van het land produceren. Druiven die verwerkt worden in de fijnste wijnen die zowel nationaal als internationaal erkenning krijgen. Kortom een waar paradijs voor de vinologen onder ons….maar wat doen drie Hollandse mannen met beperkte kennis van al dat heerlijkst in zo’n oord….juist ja varen in een bootje.
Niet zo maar een bootje. Nee een raft. Een wildwater boot dus.
De Andes zorgt ook voor snel stromende rivieren. En daarom is rafting een attractie hier. Thom en Frank zijn ervaren rafters. Zij hebben in Italië al eens in zo’n vaartuig vertoefd. Ik heb geen ervaring…maar ik kan goed zwemmen en heb een grote mond. Dus een rafting excursie geboekt. Bonnie zou lekker thuis blijven en een dagje relaxen, het blijft tenslotte mannen spul.
We zouden om half negen opgehaald worden door een busje en inderdaad, zoals verwacht kwam de bus anderhalf uur te laat bij ons hostel. Gelukkig maar want zo konden Thom en Frank meteen het echte Zuid Amerika ervaren. Dus om 10 uur werden we uitgezwaaid door Boontje.
In het busje (12 personen) werd vrijwel meteen de TV aangezet (ik zei toch Zuid Amerika) ondanks de prachtige omgeving waar de rit doorheen ging.
Eenmaal bij het basecamp van “Argentinia Rafting” bleken de zaken echt goed voor elkaar te zijn (niet Zuid Amerika dus). We kregen een wetsuit, reddingsvest, windjack, neopreen schoenen en helm aangemeten. En zowaar voor ons allen in de juiste maat.
Na een instructie in engels en spaans kon het avontuur beginnen. Het water was wat koud volgens de captain…ongeveer 2 graden! En we kregen dus ook les in het elkaar weer zo snel mogelijk uit het water vissen als je er ingevallen was. Want te lang in dat koude water zou wel eens ongezond kunnen zijn.
En weet je hoe je dat oefent….juist ja…spring er maar in dan haal ik je er wel weer uit! Lekker water inderdaad en de kou viel voor geharde Holanders best wel mee.
Ongeveer een uur downstream varen is niet echt zwaar, maar door het wilde water voel je je armen op een gegeven moment wel. En echt comfortabel zit je in zo’n schuitje ook niet, want je zit op de rand en houd je vast met een voet geklemd onder een band. En die band zit natuurlijk zo gemonteerd dat je je voet er in een onnatuurlijke hoek er in moet steken, ongeveer 153 graden rechtsom gedraaid.
Toch vonden we het allemaal een geweldige ervaring en hebben we zelfs genoten van het moment dat de kapitein ons allemaal vroeg uit de boot te springen om de kou en de stroming ook al zwemmende te voelen.
Great trip!

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.