810 zeemijlen lang….

Ahhh……….. de vloer beweegt niet meer en de horizon staat stil!
Nee niet denken dat we erg dronken waren hoor. Zo zijn we niet ;-)….
Nee, zoals de titel van dit stukje al laat raden, we hebben ons gedurende enkele dagen verplaatst met een boot, een ferry. Puerto Natales heet niet voor niets zo. Puerto betekent haven in het spaans en Puerto Natales ligt aan de “Baai van de Esparanza”(baai van de verwachting of hoop) en staat daarmee in verbinding met de grote oceaan en de vele Patagonische fjörden aan de westkant van Chili. Omdat we toch terug moesten naar Santiago, Thom en Frank komen daar de 25e april aan, en we bovendien ook de zeezijde van Patagonië wel eens wilden zien, hebben we de stoute schoenen aangetrokken en een ticket naar Puerto Monnt gekocht. En ik schreef het hier in dit blog al eerder, dat is best een, laten we zeggen “uitdaging” voor zowel Bonnie als voor mij. Maar goed je bent jong en iets minder jong en je wilt wat.
Navimag heette de maatschappij. En we zouden maandag rond 21 uur kunnen boarden op de “Evangelista”, een van hun grootste schepen. Het inchecken zou volgens de website van het bedrijf al kunnen vanaf 13 uur…..tenminste…..de zondag ervoor nog even de route gechecked op het internet en tot mijn verbazing stond daar te lezen dat de passagiers “even” contact moesten opnemen met het hoofdkantoor omdat het vaarschema door overmacht was aangepast. Mmmm wat zou dat betekenen? Slecht weer? pech? een kaping? misschien wel gezonken…ja er gaat van alles door je heen. Het telefoontje naar het hoofdkantoor maandagochtend leek de oplossing van het vraagstuk te bieden: “no problema, es un error en el pagina web y todo es normal” (niets aan de hand, foutje op de website en alles is normaal). Ons hostal lag 100 meter van de Navimag kade en ik besloot maar even polshoogte te gaan nemen. “Vreemd. Geen boot” dacht ik daar aangekomen. Als je om 13 uur al kan inchecken zou die er toch al moeten liggen dacht ik. Ook het havenkantoor was gesloten. Nou ja het is en blijft Zuid Amerika….het zal wel weer goed komen. Ik besloot om 13 u terug te gaan omdat we dan zouden kunnen boarden, en inchecken zonder boot lijkt mij nog tot de mogelijkheden behoren, maar aan boord gaan van een boot zonder boot lijkt me toch een natte bedoening.
Ondanks de regen en de harde! wind besloten we toch nog even het dorpje in te gaan om wat inkopen te doen en ergens nog wat te gaan drinken.
Om stipt een uur waren we weer terug……geen boot, alles dicht. Gelukkig hadden we onze rugzakken in het hostal kunnen opslaan, en waren we daar nog steeds welkom in de lounge of hoe zo’n ruimte ook mag heten in een hostal. Dus besloten we om terug te gaan en om op gezette tijden even te gaan checken of er een boot lag. Om vier uur besloten we toch nog maar weer even naar het dorpje te wandelen, zo hangen in een hostel is ook niet alles. Toen we tegen vijf uur weer richting hostel en haven liepen zagen we aan het einde van de straat, die uitkeek op de haven natuurlijk, een grote boot, enigzins moeizaam, voorbij varen. Hoera! dat moest hem zijn. Wij terug naar het haven kantoor, en inderdaad die was nu open. Een uiterst vriendelijk man vertelde ons dat deze boot, de “Puerto Eden” onze boot was. Dat we nu inderdaad konden inchecken maar dat we echter pas om 23u konden boarden. Nee dat hij te laat was kwam niet door de harde wind. De Evangelista had een motorstoring en was uit de vaart genomen…….vandaar.
Ja dat klonk betrouwbaar…..niet onverstandig om een ferry met haperende motor aan land te houden……maar waarom krijgt zo’n schip zomaar een defect in zijn machine kamer?..
Om elf uur konden we aan boord, en iomdat het donker was en door de regen en de forse storm, bekropen ons toch wel wat ambivalente gedachten bij het bestijgen van de scheepstrap.
Gelukkig (?) bleek het vaartuig pas de volgende dag om 13u daadwerkelijk te vertrekken. En konden we onze eerste nacht aan boord dus in een aangemeerd schip doorbrengen. We sliepen goed in onze ruime en dat moet gezegd worden, zeer comfortabele kooi, die we bovendien helemaal voor ons zelf hadden.
De volgende ochtend reveille om half acht. Het ontbijt was werkelijk subliem. En het weer ook. De zon scheen en het was windstil. Een heerlijke dag.
Nadat we om één uur het ruime sop hadden gekozen voeren we door een prachtig landschap noordwaarts. Patagonië is ook mooi vanaf het water. En de zee bleef rustig.
Nog even was het voor ons landrotten alarmfase 3, want de tocht zou gedurende 12 uur over open zee moeten gaan. In die open zee is wel de Grote Oceaan. De bij de reis inbegrepen gids bereidde ons voor middels een praatje, waarin ze de gevoeligen onder ons toch zeker aanraadde een zeeziekte pil in te nemen, exact twee uur voor dat we “open” water zouden bereiken. Ze zou het exacte tijdstip wel omroepen! En inderdaad om half zes riep ze om dat iedereen “de pil” nu kon innemen. Ik was blij niet bij een of ander Japanse secte te horen en dat we dus niet geacht werden tijdens het gebroederlijk innemen van deze voorbehoudsmiddelen elkaars handen vast te houden……..
Bonnie had overigens persoonlijk bij de kapitein geïnformeerd (zij had een erg goed contact met de beste man) of het echt allemaal zo erg zou worden. Deze verzekerde haar dat het weer perfect was en dat de golven slecht 2 meter hoog zouden zijn, in plaats van de gebruikelijke 4 meter op die plaats.
En inderdaad het hobbelde wel maar het bleef binnen de perken.
Naast de regelmatig prachtige uitzichten hebben we aan boord weer veel leuke mensen uit allerlei landen leren kennen…je hebt tenslotte tijd om te kletsen als je zo dagen achtereen aan het varen bent.
Dus ondanks de “spannende” momenten een geslaagde reis en door het “goede” weer waren we bovendien 8 uur eerder dan de oorspronkelijk planning in Puerto Montt.
En de kapitein………..die denkt nog steeds aan Bonnie!

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.