Fin del Mundo.

Het regent en in de bergen om ons heen sneeuwt het. De sneeuwgrens zie je met het uur verder naar beneden schuiven. De mensen dragen dikke jacks en sommige hebben mutsen op. Een enkeling draagt zelfs al handschoenen. Ook boven Beagle’s baai regent het en dit biedt een druilerige aanblik in zuidelijke richting. Beagle’s baai is de naam van het water dat voor Ushuaia ligt. De baai vormt een verbinding met Straat Magelhaen en uiteindelijk met Kaap Hoorn, de zeestraat die de Grote en de Atlantische oceaan verbindt. Op “slechts” 2900 km ligt de Zuidpool. Ushuaia is dan ook een uitvalsbasis voor cruises naar Antartica, het Witte Continent.
Ushuaia is een van de weinige stadjes hier in Tierra del Fuego, ofwel Vuurland, zoals dit meest zuidelijk gelegen stukje Argentinië heet. Toen Magelhaen dit land ontdekte zag hij op de kust de vuren van de oorspronkelijke bewoners, en daarom doopte hij zijn ontdekking Tierra del Fuego.
Het is zo’n 6 graden, maar als je buiten loopt voelt het niet echt koud aan. Het cafeetje waar we ontbijten is warm. Ze stoken de kachel hier lekker hoog op. Als de deur even geopend wordt door een nieuwe cafeganger, merkt je aan de kou die binnenwaait, dat het hier in het zuidelijkste stadje op aarde ook herfst aan het worden is. Binnen hangt een gezellige sfeer. De Argentijnse bandoleon muziek van Astor Piazolla draagt daar zeker aan bij. Verder is het cafe rijkelijk voorzien van allerhande zaken uit lang vervlogen tijden. Een gemiddelde Nederlands kringloopwinkel is er niets bij.
Het ontbijtje smaakt goed en we besluiten om wat langer te blijven zitten. Ik schrijf hier dit stukje, want hoewel we ons hier in “het einde van de wereld” (fin del mundo) bevinden hebben de meeste cafes, restaurants en hotels draadloos internet.
We zijn nu een aantal dagen hier en eigenlijk hadden we al weer verder willen reizen. Helaas gaan de bussen hier vandaan niet zo vaak, en daarom zijn we gedwongen om tot morgen te blijven. Morgen zullen we in een 12 uur durende bustocht terug reizen naar Chili. Om exact te zijn naar Punto Arenas, hetgeen letterlijk “zandpunt” betekent. De naam doet “veel” beloven, maar wie weet. We zullen het gaan zien.
Het stadje Ushuaia is in het begin van de twintigste eeuw gebouwd rondom een gevangenis voor zware criminelen die met zijn 700-en in driehonderd kleine cellen opgesloten zaten. De gestraften werden te werk gesteld in de houtbouw in het gebied rondom het plaatsje. Vluchten was er niet bij, gezien de geografische ligging van het gebied! Wij begrijpen nu een beetje wat zij gevoeld moeten hebben……..en toen hadden ze natuurlijk helemáál geen bussen.
Heden ten dage haalt het stadje zijn inkomsten vooral uit het toerisme. Veel is er trouwens niet te beleven, maar ondanks het gebrek aan attracties weten ze de toeristen, laten we het zo maar zeggen, wel te “boeien”. Je bent niet zomaar weg hier, de “binding” met het stadje is enorm! Ahum……..
Tja wat doe je zo in het einde van de wereld? Je kunt met een bootje het Beagle kanaal op en in de winter schijnt er geskied te kunnen worden. En verder is het natuurlijk leuk om in het meest zuidelijk gelegen stadje ter wereld te verblijven. Er zijn nogal wat kroegen hier. Helaas ligt de meest zuidelijk gelegen kroeg niet in Ushuaia. Die schijnt zich op een onderzoeksbasis op Antartica te bevinden……dus op unieke wijze dronken worden is er hier niet bij.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.