drie hollandse mannen in een bootje…..

Mendoza…..dé wijnschuur van Argentinië. De stad wordt omgeven door enorme wijngaarden die dankzij hun gunstige ligging, ze worden aan de westkant beschermd door de Andes, de beste druiven van het land produceren. Druiven die verwerkt worden in de fijnste wijnen die zowel nationaal als internationaal erkenning krijgen. Kortom een waar paradijs voor de vinologen onder ons….maar wat doen drie Hollandse mannen met beperkte kennis van al dat heerlijkst in zo’n oord….juist ja varen in een bootje.
Niet zo maar een bootje. Nee een raft. Een wildwater boot dus.
De Andes zorgt ook voor snel stromende rivieren. En daarom is rafting een attractie hier. Thom en Frank zijn ervaren rafters. Zij hebben in Italië al eens in zo’n vaartuig vertoefd. Ik heb geen ervaring…maar ik kan goed zwemmen en heb een grote mond. Dus een rafting excursie geboekt. Bonnie zou lekker thuis blijven en een dagje relaxen, het blijft tenslotte mannen spul.
We zouden om half negen opgehaald worden door een busje en inderdaad, zoals verwacht kwam de bus anderhalf uur te laat bij ons hostel. Gelukkig maar want zo konden Thom en Frank meteen het echte Zuid Amerika ervaren. Dus om 10 uur werden we uitgezwaaid door Boontje.
In het busje (12 personen) werd vrijwel meteen de TV aangezet (ik zei toch Zuid Amerika) ondanks de prachtige omgeving waar de rit doorheen ging.
Eenmaal bij het basecamp van “Argentinia Rafting” bleken de zaken echt goed voor elkaar te zijn (niet Zuid Amerika dus). We kregen een wetsuit, reddingsvest, windjack, neopreen schoenen en helm aangemeten. En zowaar voor ons allen in de juiste maat.
Na een instructie in engels en spaans kon het avontuur beginnen. Het water was wat koud volgens de captain…ongeveer 2 graden! En we kregen dus ook les in het elkaar weer zo snel mogelijk uit het water vissen als je er ingevallen was. Want te lang in dat koude water zou wel eens ongezond kunnen zijn.
En weet je hoe je dat oefent….juist ja…spring er maar in dan haal ik je er wel weer uit! Lekker water inderdaad en de kou viel voor geharde Holanders best wel mee.
Ongeveer een uur downstream varen is niet echt zwaar, maar door het wilde water voel je je armen op een gegeven moment wel. En echt comfortabel zit je in zo’n schuitje ook niet, want je zit op de rand en houd je vast met een voet geklemd onder een band. En die band zit natuurlijk zo gemonteerd dat je je voet er in een onnatuurlijke hoek er in moet steken, ongeveer 153 graden rechtsom gedraaid.
Toch vonden we het allemaal een geweldige ervaring en hebben we zelfs genoten van het moment dat de kapitein ons allemaal vroeg uit de boot te springen om de kou en de stroming ook al zwemmende te voelen.
Great trip!

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

een liftje van honderd jaar oud.

Valparaiso (vallei van het paradijs), 120 km ten westen van Santiago. Een plaatsje dat op de Unesco erfgoed lijst staat. Bekend door haar veelkleurige huisjes van golfplaten én van de enorme cruiseboten die hiervandaan vertrekken naar Antartica. Een havenplaats dus. De stad is gedeeltelijk op een heuvel gebouwd en om ook de hoger gelegen delen van de stad makkelijk bereikbaar te maken werden al in 1916 liftjes gebouwd tegen de berghellingen op, de z.g. “Ascensores Artilleria”. Deze liftjes zijn in ongewijzigde vorm nog steeds in gebruik. En wij hebben er natuurlijk gebruik van gemaakt. Het kraakte nogal en alles bij elkaar leek de zaak niet erg degelijk en deugdelijk meer te zijn, maar we zijn heelhuids boven gekomen. Weer een ervaring rijker.
Hieronder een aantal foto’s die een indruk van de stad geven.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Opnieuw in Santiago….

Wij zijn weer in Santiago, de hoofdstad van Chili, waar we ongeveer een dikke week zullen vertoeven in het Amstelhuis. Een schitterend, oranje geverfd, herenhuisachtig pand. Het complex heeft 6 appartementen, waarbij het echt voelt alsof je je eigen huisje hebt. Je kunt er zelf koken, je kunt je ontbijt lekker zelf regelen. Kortom, je bent lekker eigen baas (www.amstelhuischili.com).
De afgelopen dagen waren erg leuk.
We zijn bij een Nederlandse thuis geweest, die nu sinds 5 maanden met haar gezin woonachtig is in Santiago.
Zij was ook Puerto Natales geweest en had daar in een hostel per ongeluk haar jas laten liggen. Tijdens het etentje bij de ambassadeur, een aantal weken geleden, kwam een vriendin van deze mevrouw met het verzoek of wij in de gelegenheid waren om die jas daar weg te halen en bij haar konden afleveren. Geen probleem natuurlijk, dus zodoende.
Nadat we gezellig koffie hadden gedronken en heerlijke appeltaart hadden gegeten heeft ze ons een prachtig natuurpark laten zien. We hebben er heerlijk gewandeld en zijn daarna met haar naar De Internationale school in Santiago geweest, waar haar 4-jarige zoontje op school zit.
Een gigantisch complex met echt alle faciliteiten die je op het gebied van onderwijs (tot 18 jaar) kunt bedenken.
We haalden het jongetje uit de klas en aanvankelijk leek hij een beetje verlegen, maar toen hij eenmaal in de gaten kreeg dat hij met ons gewoon Nederlands kon praten, praatte hij honderduit. Daarna zijn we naar een ander schooltje gereden, waar we zijn 2-jarige broertje vandaan hebben gehaald.
Dit was echt een Chileens schooltje.

Inmiddels was het al aardig ver in de middag en heeft Iris, zo heette ze, ons afgezet bij een winkelcentrum, aangezien wij nog een aantal boodschappen moesten doen.

Nadat we er wat gegeten hadden en onze boodschapjes hadden gedaan zijn we naar de film geweest. Slumdog milljonair. Een zeer aangrijpende film, waarbij je een zeer realistische kijk krijgt op het leven van kinderen uit India, die volledig op zichzelf zijn aangewezen en hun leventje vullen met bedelen, zwerven, werken op vuilnisbelten en overgeleverd zijn aan de grillen van volwassen daar. Ik zal mij er verder niet over uitlaten, want er zullen vast mensen zijn die deze film nog willen zien. Een echte aanrader!

Met de metro weer naar huis. Het was weer een verassende dag geweest. Twee dagen geleden zijn Thom en Frank ook in Chili aangekomen, na een vliegreis van 16 uur.
Ze zullen twee weken met ons meereizen, erg gezellig!! Gisteren hebben we een auto gehuurd en hebben we een mooie route door een valei gereden. Vandaag gaan we met onze auto naar Valparaiso, een toeristische visserplaats.
Waarschijnlijk vertrekken we morgen uit Santiago, op weg naar Argentinie.

Tot later.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

810 zeemijlen lang….

Ahhh……….. de vloer beweegt niet meer en de horizon staat stil!
Nee niet denken dat we erg dronken waren hoor. Zo zijn we niet ;-)….
Nee, zoals de titel van dit stukje al laat raden, we hebben ons gedurende enkele dagen verplaatst met een boot, een ferry. Puerto Natales heet niet voor niets zo. Puerto betekent haven in het spaans en Puerto Natales ligt aan de “Baai van de Esparanza”(baai van de verwachting of hoop) en staat daarmee in verbinding met de grote oceaan en de vele Patagonische fjörden aan de westkant van Chili. Omdat we toch terug moesten naar Santiago, Thom en Frank komen daar de 25e april aan, en we bovendien ook de zeezijde van Patagonië wel eens wilden zien, hebben we de stoute schoenen aangetrokken en een ticket naar Puerto Monnt gekocht. En ik schreef het hier in dit blog al eerder, dat is best een, laten we zeggen “uitdaging” voor zowel Bonnie als voor mij. Maar goed je bent jong en iets minder jong en je wilt wat.
Navimag heette de maatschappij. En we zouden maandag rond 21 uur kunnen boarden op de “Evangelista”, een van hun grootste schepen. Het inchecken zou volgens de website van het bedrijf al kunnen vanaf 13 uur…..tenminste…..de zondag ervoor nog even de route gechecked op het internet en tot mijn verbazing stond daar te lezen dat de passagiers “even” contact moesten opnemen met het hoofdkantoor omdat het vaarschema door overmacht was aangepast. Mmmm wat zou dat betekenen? Slecht weer? pech? een kaping? misschien wel gezonken…ja er gaat van alles door je heen. Het telefoontje naar het hoofdkantoor maandagochtend leek de oplossing van het vraagstuk te bieden: “no problema, es un error en el pagina web y todo es normal” (niets aan de hand, foutje op de website en alles is normaal). Ons hostal lag 100 meter van de Navimag kade en ik besloot maar even polshoogte te gaan nemen. “Vreemd. Geen boot” dacht ik daar aangekomen. Als je om 13 uur al kan inchecken zou die er toch al moeten liggen dacht ik. Ook het havenkantoor was gesloten. Nou ja het is en blijft Zuid Amerika….het zal wel weer goed komen. Ik besloot om 13 u terug te gaan omdat we dan zouden kunnen boarden, en inchecken zonder boot lijkt mij nog tot de mogelijkheden behoren, maar aan boord gaan van een boot zonder boot lijkt me toch een natte bedoening.
Ondanks de regen en de harde! wind besloten we toch nog even het dorpje in te gaan om wat inkopen te doen en ergens nog wat te gaan drinken.
Om stipt een uur waren we weer terug……geen boot, alles dicht. Gelukkig hadden we onze rugzakken in het hostal kunnen opslaan, en waren we daar nog steeds welkom in de lounge of hoe zo’n ruimte ook mag heten in een hostal. Dus besloten we om terug te gaan en om op gezette tijden even te gaan checken of er een boot lag. Om vier uur besloten we toch nog maar weer even naar het dorpje te wandelen, zo hangen in een hostel is ook niet alles. Toen we tegen vijf uur weer richting hostel en haven liepen zagen we aan het einde van de straat, die uitkeek op de haven natuurlijk, een grote boot, enigzins moeizaam, voorbij varen. Hoera! dat moest hem zijn. Wij terug naar het haven kantoor, en inderdaad die was nu open. Een uiterst vriendelijk man vertelde ons dat deze boot, de “Puerto Eden” onze boot was. Dat we nu inderdaad konden inchecken maar dat we echter pas om 23u konden boarden. Nee dat hij te laat was kwam niet door de harde wind. De Evangelista had een motorstoring en was uit de vaart genomen…….vandaar.
Ja dat klonk betrouwbaar…..niet onverstandig om een ferry met haperende motor aan land te houden……maar waarom krijgt zo’n schip zomaar een defect in zijn machine kamer?..
Om elf uur konden we aan boord, en iomdat het donker was en door de regen en de forse storm, bekropen ons toch wel wat ambivalente gedachten bij het bestijgen van de scheepstrap.
Gelukkig (?) bleek het vaartuig pas de volgende dag om 13u daadwerkelijk te vertrekken. En konden we onze eerste nacht aan boord dus in een aangemeerd schip doorbrengen. We sliepen goed in onze ruime en dat moet gezegd worden, zeer comfortabele kooi, die we bovendien helemaal voor ons zelf hadden.
De volgende ochtend reveille om half acht. Het ontbijt was werkelijk subliem. En het weer ook. De zon scheen en het was windstil. Een heerlijke dag.
Nadat we om één uur het ruime sop hadden gekozen voeren we door een prachtig landschap noordwaarts. Patagonië is ook mooi vanaf het water. En de zee bleef rustig.
Nog even was het voor ons landrotten alarmfase 3, want de tocht zou gedurende 12 uur over open zee moeten gaan. In die open zee is wel de Grote Oceaan. De bij de reis inbegrepen gids bereidde ons voor middels een praatje, waarin ze de gevoeligen onder ons toch zeker aanraadde een zeeziekte pil in te nemen, exact twee uur voor dat we “open” water zouden bereiken. Ze zou het exacte tijdstip wel omroepen! En inderdaad om half zes riep ze om dat iedereen “de pil” nu kon innemen. Ik was blij niet bij een of ander Japanse secte te horen en dat we dus niet geacht werden tijdens het gebroederlijk innemen van deze voorbehoudsmiddelen elkaars handen vast te houden……..
Bonnie had overigens persoonlijk bij de kapitein geïnformeerd (zij had een erg goed contact met de beste man) of het echt allemaal zo erg zou worden. Deze verzekerde haar dat het weer perfect was en dat de golven slecht 2 meter hoog zouden zijn, in plaats van de gebruikelijke 4 meter op die plaats.
En inderdaad het hobbelde wel maar het bleef binnen de perken.
Naast de regelmatig prachtige uitzichten hebben we aan boord weer veel leuke mensen uit allerlei landen leren kennen…je hebt tenslotte tijd om te kletsen als je zo dagen achtereen aan het varen bent.
Dus ondanks de “spannende” momenten een geslaagde reis en door het “goede” weer waren we bovendien 8 uur eerder dan de oorspronkelijk planning in Puerto Montt.
En de kapitein………..die denkt nog steeds aan Bonnie!

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Als een nomade…..

Bonnie schreef het al. We hebben inmiddels heel wat hotels “achter de kiezen”. En dat gegeven maakt dat je je toch wel een beetje ervaren in het hotelbezoek mag gaan noemen. Misschien nog geen expert, maar laten we zeggen wel in staat om te oordelen. En ook al ben ik geen klager en vrij makkelijk (als het slapen en verblijven in hotels betreft tenminste), ik heb inmiddels wel een mening over deze instellingen.
Hier in Zuid-Amerika zijn me in ieder geval weer een paar dingen duidelijk geworden. Of misschien moet ik zeggen: zijn er weer een paar dingen onduidelijk gebleven!
Waarom bijvoorbeeld wordt de spiegel in de badkamer altijd opgehangen door iemand met de lengte van een kleine pygmee? Nu ben ik vrij lang (1,91m), maar ook voor de “gemiddelde” moderne mens van, laten we zeggen zo’n 1.80m, zal dit problemen opleveren. Als je in de spiegel kijkt doe ik dat meestal om mijn haar te kammen……hier kijk je in de spiegel en kun je je borsthaar in model brengen (mocht je dat al willen natuurlijk). Om je gezicht te kunnen zien dien je je vrijwel dubbel te vouwen in je heupen terwijl je tegelijkertijd je nek 90 graden achterover moet proberen te buigen. Voorwaar geen makkelijke opgave. Grappig genoeg hebben ze soms wel heel brede spiegels….als ze die nu eens 90 graden hadden gedraaid..
De kranen hier zijn ook een avontuur. Het is altijd weer afwachten of rood, blauw of kleurloos de warme kraan is. Het maakt daarbij overigens niet uit of de kraan aan de linker of rechter zijde gemonteerd is. Oh ja, soms vertegenwoordigt geen enkele kleur de modaliteit “warm”. Alles is dan gewoon koud!
Zelfs de richting van het opdraaien van een kraan is aan willekeur onderhevig. Ik ben al kranen met “engelse draad” tegengekomen. Dus linksop draaien is open en rechtsom dicht. En dat heeft niets te maken met het feit dat we hier ten zuiden van de evenaar wonen.
Zuid-Amerikaanse rioleringen zijn niet zoals die van ons. Ik denk dat ze dunner zijn, maar misschien hebben ze ook wel meer bochten of hebben ze kleppen of zo. In ieder geval zijn ze niet in staat om toiletpapier te verwerken. Werkelijk niet één velletje……en dat weten we helaas proefondervindelijk! Dus toiletpapier gaat in een emmertje/bakje/zakje naast het toilet. Wat daar soms de gevolgen van zijn zal ik hier maar niet verklappen……..
Nu zijn dingen in de “echte” hotels natuurlijk meestal beter dan in de hostels/hostals (kleiner en met minder faciliteiten dan een hotel) of de hosterias (een soort herberg waar de waard tussen zijn gasten woont en leeft). Maar ook in de zg. echte hotels is alles een beetje anders dan in Europa. Natuurlijk zal het Hilton en de Sheraton hotels ook hier volgens de internationale standaard zijn ingericht, maar de lokale hotels zijn toch echt “Zuid-Amerikaans”. Kleurrijk maar totaal niet met elkaar combinerend beddegoed bijvoorbeeld. Dekbedden zonder dekbedovertrek, maar slechts met een laken eronder. Kussens zo dun als de sloop alleen, of zo hard als het nachtkastje.
En wat te denken van de muren…..geluidsprivacy is soms enigzins beperkt. En waar je je dan al niet druk om gaat maken als dat het geval is. Zo sliepen we eens in een hotel met een buurman (in de andere kamer dus) die vreselijk snurkte. Echt allerverschrikkelijkst. En de beste man ging al om 9 uur naar bed. We konden ons gewoon niet voorstellen dat hij een partner had die dat kon dulden. Op een nacht hield het snurken plots op en we schrokken ons onbehaagelijk….zou die dood zijn???? Moeten we er heen en onze plicht doen als dokter en zuster???..gespannen bleven we een paar minuten wachten…..gelukkig daar was hij weer. Met een glimlach op de lippen en dubbele oordoppen in, maar met een gerust hart zijn we weer in slaap gevallen……………………………

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Wat een indrukwekkende natuur!

Park “Torres del Paine” is een nationaal park in het zuiden van Chili.
Het bestaat uit bergen, gletsjers, meren en rivieren en tevens zijn er tal van dieren en vele mooie bomen en planten te bewonderen.
Het park heeft een oppervlakte van ongeveer 2400 km2, werd opgericht in 1959 en is in 1978 door UNESCO aangewezen als World Biosphere Reserve.

Wij hadden voor twee dagen een auto gehuurd (een WITTE nissan, maar deze was na afloop niet wit meer te noemen, door al de opspattende modder) en hebben dan ook in deze dagen heel veel van het park kunnen zien.
De eerste dag kwamen we halverwege onze route richting het park een grot tegen, waar de Milodon onder andere heeft geleefd. De Milodon blijkt een beerachtig zoogdier te zijn geweest, zonder tanden, maar met enorme klauwen. Ook zijn in de grot menselijke resten gevonden, dus men gaat ervanuit dat hier onze verre voorouders hebben gewoond.
Het is een prachtige grot, door een gletsjermeer uitgeslepen tussen twee steenlagen. Eenmaal weer bij de auto zien we twee jongen vossen op de parkeerplaats. Ze zijn helemaal niet schuw en geven ons ruimschoots de tijd hun te fotograferen.

Vervolgens rijden we door naar het park en komen de prachtige natuur tegen.
We rijden door naar een gletsjer, waarvan enorme ijsschotsen in het water zijn beland (zie foto’s). Het waait enorm en na een uur besluiten we maar weer richting de auto te lopen. Inmiddels is het al ver in de middag en we besluiten maar richting het hostel te rijden. Gelukkig hebben we nog een dag te gaan.
De tweede dag staan we vroeg op en rijden we tegen 8.30 opnieuw richting het park.
Gisteren hebben we de westkant van het park voor een groot deel bekeken en we besluiten om nu naar de oostkant te rijden. Onderweg komen we veel dieren tegen, zoals grote groepen Guanacu’s, dit zijn lama-achtigen, condors, en zelfs een Nandu, een struisvogel-achtige.
We kunnen heel dicht bij de dieren komen.
We willen vandaag natuurlijk de Torres zien en besluiten een heel eind die richting op te rijden om vervolgens redelijk dichtbij de Torres een wandeling te maken. Het is erg mistig en je zou op weg er naartoe de Torres al moeten kunnen zien, maar helaas………….
Ook tijdens wandeltocht zien we ze niet. We zijn daar eerlijk gezegd toch wel enigszins teleurgesteld over, maar eenmaal weer in de auto klaart de lucht en zien we daar uiteindelijk twee van de drie Torres!
Het is prachtig, heel indrukwekkend.
Wat achtergrond informatie is natuurlijk leuk, maar de foto’s zijn nog veel sprekender. Ik zou zeggen: geniet van de foto’s!!

Tot gauw.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Fin del Mundo.

Het regent en in de bergen om ons heen sneeuwt het. De sneeuwgrens zie je met het uur verder naar beneden schuiven. De mensen dragen dikke jacks en sommige hebben mutsen op. Een enkeling draagt zelfs al handschoenen. Ook boven Beagle’s baai regent het en dit biedt een druilerige aanblik in zuidelijke richting. Beagle’s baai is de naam van het water dat voor Ushuaia ligt. De baai vormt een verbinding met Straat Magelhaen en uiteindelijk met Kaap Hoorn, de zeestraat die de Grote en de Atlantische oceaan verbindt. Op “slechts” 2900 km ligt de Zuidpool. Ushuaia is dan ook een uitvalsbasis voor cruises naar Antartica, het Witte Continent.
Ushuaia is een van de weinige stadjes hier in Tierra del Fuego, ofwel Vuurland, zoals dit meest zuidelijk gelegen stukje Argentinië heet. Toen Magelhaen dit land ontdekte zag hij op de kust de vuren van de oorspronkelijke bewoners, en daarom doopte hij zijn ontdekking Tierra del Fuego.
Het is zo’n 6 graden, maar als je buiten loopt voelt het niet echt koud aan. Het cafeetje waar we ontbijten is warm. Ze stoken de kachel hier lekker hoog op. Als de deur even geopend wordt door een nieuwe cafeganger, merkt je aan de kou die binnenwaait, dat het hier in het zuidelijkste stadje op aarde ook herfst aan het worden is. Binnen hangt een gezellige sfeer. De Argentijnse bandoleon muziek van Astor Piazolla draagt daar zeker aan bij. Verder is het cafe rijkelijk voorzien van allerhande zaken uit lang vervlogen tijden. Een gemiddelde Nederlands kringloopwinkel is er niets bij.
Het ontbijtje smaakt goed en we besluiten om wat langer te blijven zitten. Ik schrijf hier dit stukje, want hoewel we ons hier in “het einde van de wereld” (fin del mundo) bevinden hebben de meeste cafes, restaurants en hotels draadloos internet.
We zijn nu een aantal dagen hier en eigenlijk hadden we al weer verder willen reizen. Helaas gaan de bussen hier vandaan niet zo vaak, en daarom zijn we gedwongen om tot morgen te blijven. Morgen zullen we in een 12 uur durende bustocht terug reizen naar Chili. Om exact te zijn naar Punto Arenas, hetgeen letterlijk “zandpunt” betekent. De naam doet “veel” beloven, maar wie weet. We zullen het gaan zien.
Het stadje Ushuaia is in het begin van de twintigste eeuw gebouwd rondom een gevangenis voor zware criminelen die met zijn 700-en in driehonderd kleine cellen opgesloten zaten. De gestraften werden te werk gesteld in de houtbouw in het gebied rondom het plaatsje. Vluchten was er niet bij, gezien de geografische ligging van het gebied! Wij begrijpen nu een beetje wat zij gevoeld moeten hebben……..en toen hadden ze natuurlijk helemáál geen bussen.
Heden ten dage haalt het stadje zijn inkomsten vooral uit het toerisme. Veel is er trouwens niet te beleven, maar ondanks het gebrek aan attracties weten ze de toeristen, laten we het zo maar zeggen, wel te “boeien”. Je bent niet zomaar weg hier, de “binding” met het stadje is enorm! Ahum……..
Tja wat doe je zo in het einde van de wereld? Je kunt met een bootje het Beagle kanaal op en in de winter schijnt er geskied te kunnen worden. En verder is het natuurlijk leuk om in het meest zuidelijk gelegen stadje ter wereld te verblijven. Er zijn nogal wat kroegen hier. Helaas ligt de meest zuidelijk gelegen kroeg niet in Ushuaia. Die schijnt zich op een onderzoeksbasis op Antartica te bevinden……dus op unieke wijze dronken worden is er hier niet bij.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Wat alledaagse dingetjes……

Hoeveel hotelkamers hebben we nu wel niet al gezien? Ik heb ze geteld, het zijn er 22!
De ene kamer iets luxer en gezelliger dan de ander, maar eigenlijk hebben we tot nu toe veel geluk gehad. Maar twee missers op ons lijstje. De hotelkamer type “cel” en het hostel waar geen water was en waar de eigenaresse nergens te bekennen bleek. Meestal zitten we in een middenklasse hostel of hotel. Je kunt voor deze prijs in Nederland niet eens voor 1 persoon een kamer krijgen, dus het is relatief goedkoop.
Bij aankomst op de hotelkamer spiek ik meestal wel even snel onder het beddengoed en zolang het schoon is, ben ik tevreden.
Tot nu toe hebben we ons nog dagelijks kunnen douchen, ook al was de douche soms ijskoud! Dan duurt het ochtendritueel in ieder geval niet lang.
Geen reden tot klagen dus.

Dan zijn er nog een aantal andere, basale dingen, zoals het ontbijt bijvoorbeeld.
Dat bestaat voornamelijk uit geroosterd brood met of aardbeien-of perzikjam. Of een goedje wat lijkt op de vulling die in een mars zit, wie kent het niet!
Daarbij thee of koffie, maar als je ’s nachts nog wilt slapen kun je beter de koffie niet nemen, want volgens mij doe je nooit een oog meer dicht, zo sterk is het.
Als je geluk hebt krijg je nog wel eens fruit of een stukje kaas en echt sporadisch is het bruin brood.
Je kunt je ogen bijna niet geloven als er bruin brood op tafel staat, ik denk dat het twee keer is voorgekomen.

O ja, je hoeft ook niet na te denken wat voor kleding je aantrekt, het is of die paarsblauwe broek of die rode en dan met een zwart, geel, roze, of wit T-shirt erbij. Het leven wordt er een stuk eenvoudiger door.
Je leeft uit de tas en de inhoud ervan is beperkt.
Elkaar complimentjes maken over: “ wat zie je er leuk uit vandaag” of “staat je goed”, zijn niet nodig, want we hebben al 3 maanden hetzelfde aan. En dan te bedenken dat er bij de was ook nog wel eens wat kwijtraakt.
Ja, dit is ook reizen. Klinkt misschien zwaar, maar is het niet (altijd) hoor. Je komt zoveel mooie natuur tegen, ontmoet zoveel verschillende mensen uit verschillende culturen, het is het meer dan waard en je leert ervan. Je beseft maar al te goed, dat je thuis de koelkast vol hebt, met datgene waar jij zin in hebt, dat je kleren kunt dragen die jij leuk vindt, etc.
Ja, reizen laat je in veel opzichten relativeren.

PS: Toch heb ik stiekem zin in een kroket, een warm, bruin broodje met Old Amsterdam kaas en een gewone, ordinaire gehaktbal met bloemkool en een sausje (ha ha). Wie komt het brengen?

Tot gauw allemaal.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.