Whisky con hielo!

Vanochtend naar El Calafate gevlogen. El Calafate is een plaats tegen de Andes gelegen en zo’n 800 km meer zuidelijk dan waar we gisteren waren. De plaats draagt de naam van een vrucht die ze hier blijkbaar verkopen, maar die we nog niet hebben kunnen ontdekken. Misschien morgen bij het ontbijt. Hij schijnt erg lekker te zijn, want men zegt hier dat als je een Calafate eet, je terug keert naar deze plaats…..who knows?
De vlucht was voorspoedig, en in tegenstelling met en Chileense vliegervaring die we eerder hadden, was hier alles relaxed. Het inchecken op de “wereldluchthaven” van Trelew, het vliegveld waar ik gisteren over vertelde, was zo gepiept. Niets moeilijk met maximaal gewicht van de ruimbagage, of “U mag maar een stuk cabine bagage mee, dus dat plastic tasje met een paar koekjes en een flesje water mag niet”! Gewoon instappen en wegwezen. Welke “Gate?”…ehhh we hebben hier maar 1.
De kist was een MD van het kleinere type. Modern en zo goed als nieuw. Wel heb ik me tijdens de reis zitten afvragen waarom ons lampje “niet roken” aanging als overal anders de lampjes “riem vastmaken” gingen branden. En andersom werkte dat ook zo. Waarschijnlijk een draadje verkeerd aangesloten dacht ik en ik hoopte niet dat dat ook met andere draden het geval zou zijn….kon ik Jan Oudshoorn maar even vragen, of Andre of Leo, onze andere MMT-vliegers. Die konden vast wel iets geruststellends te berde brengen….of misschien riepen ze wel “als de donder die kist uit!!!” Wie weet. Ik moest denken aan dat grapje over dat ultramoderne vliegtuig die tijdens de doopvlucht met allemaal genodigden aan boord, met een computerstem, door zijn speakers de volgende boodschap liet horen: “Welkom aan boord dames en heren. Welkom in dit volledig geautomatiseerd vliegtuig. Door de hoge graad van computerisering hebben we geen menselijk personeel meer nodig en vliegt dit luchtvaartuig volledig vanzelf. Door deze geweldige technische vooruitgang kan er werkelijk niets meer misgaan…krrrrr eer misgaan, krrrrr….eer misgaan….krrrrrrr….eer misgaan”.
El Calafate is de basis voor het bezoek aan een aantal gletchers waarvan de Perito Moreno Glaciar wel de bekenste is. Deze gletcher is maar liefst 30 km lang, 5 km breed en het prachtig blauwkleurige ijs (”hielo azul” in het spaans) heeft daar waar het het gletcher meer bereikt een hoogte van zo’n 60 meter. Werkelijk indrukwekkend en adembenemend mooi! De Gletscher beweegt met een snelheid van 2 meter per dag in het midden, en zo’n 40 cm/dag aan de randen, hetgeen een formidabele snelheid is voor zo’n gigantische ijsmassa.
Ik kan proberen het ijs te beschrijven, maar volgens mij kun je beter naar de foto’s kijken.
Iemand vertelde ons dat het gletscher ijs langzamer smelt dan gewoon ijs, en dat hij eens dronken was geworden op andermans kosten omdat hij met die ander de afspraak had gemaakt dat zijn glas Wiskey op de ander zijn kosten vol moest blijven zolang het ijs in het glas niet gesmolten was. In plaats van gewoon ijs had de verteller natuurlijk een klont gletcher ijs gebruikt……
Mmmmmmm; sterke drank-sterk verhaal!

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.