Een argentijn met een Schotse Ruit en 300000 pinguins…

Met een houten rug en nog niet helemaal, of eigenlijk helemaal niet, uitgerust kwamen we vanochtend aan, aan de oostkust van Argentinië. De tocht met de nachtbus van Esquel naar Trelew was, ondanks dat hij kwa tijd voorspoedig was verlopen, toch redelijk uitputtend geweest. De verbinding tussen beide plaatsen wordt gevormd door een lange, lange weg die voor een groot gedeelte uit gravel bestaat. Daarbij was de Bus-Cama (bed-bus) niet geheel berekend op westerse maten. Het “bed” was te kort, maar wat veel vervelender was, het hoofdeinde kon slechts in “strandstoel-positie” en het voeteneinde maakte vanaf het nivo van je heupen een hoek van 45 graden met de vloer. Op je rug liggen ging nog wel enigzins, maar probeer in deze positie maar eens langer dan 5 minuten op je zij te liggen! Gelukkig duurde de tocht maar negen uur, werd de warme maaltijd om 23u geserveerd, tijdens de onvermijdelijke video die al weer om 1 uur afgelopen was. Geen reden tot klagen eigenlijk. Maar wel een houten rug dus. Ik moet meer aan yoga gaan doen!
Nadat we in het hotel toch nog een paar uurtjes in een echt bed hadden geslapen besloten we om deze doorreis dag nuttig en aangenaam te besteden met een bezoekje aan een pinguinreservaat in Punto Tombo, een plaatsje aan de kust gelegen op zo’n dikke 100 km afstand van Trelew. Omdat dat in Bariloche goed was bevallen besloten we een auto te huren om zo de tocht te maken. Trelew zelf bleek op zondag echter uitgestorvener te zijn dan een begraafplaats in het midden van de nacht! Werkelijk niets of niemand te bekennen…..alles was gesloten en het was dus niet aannemelijk hier een autoverhuur bedrijf te vinden. Terug in het hotel werd ons, uit de daar aanwezige folders van Hertz, Budget en nog een paar andere verhuurders, duidelijk dat ze ook domicilie hielden op de luchthaven van Trelew. Dat bood perspectief, want we moesten immers morgenochtend op diezelfde luchthaven zijn voor onze vlucht naar El Calefate. Met de taxi dus naar “Airport Trelew”. Vergeleken bij de stilte in het centrum van het stadje leek het hier op de drukte van een gemiddelde huishoudbeurs! Maar deze vergelijking is alleen maar relatief, want eigenlijk is het bij ons bij de Mc Donald om 3 uur in de nacht op dinsdag drukker. Alle verhuurbedrijfjes waren natuurlijk gesloten.
En toen……goede raad was duur. Bovendien was de taxi die ons gebracht had reeds vertrokken, dus zomaar terug naar het hotel ging ook niet…..
Nu is geduld voor een reiziger meer dan een schone zaak, en is het geluk ook hier met de dommen. Dus om kort te gaan, we hadden geluk. We hadden nog maar eventjes “lijdzaam” gewacht toen het toeval ons reeds een taxi bezorgde. De taxi-chauffeur wilde ons natuurlijk wel terug naar het hotel brengen. Toen we vertelden dat we op de luchthaven waren om een auto te huren, maar dat dat niet gelukt was, zij hij ons dat hij ons ook wel naar het pinquinreservaat in Punto Tombo kon brengen. Dat leek ons wel wat. In mijn beste spaans kwamen we een redelijke prijs overeen. Eenmaal onderweg vroeg Harold William Carr-Rollitt want zo heette hij, of hij in het spaans dan wel in het engels met ons moest praten. Hij vertelde ons dat hij namelijk een schotse vader had, en dat hij tot zijn vijfde engelstalig was opgevoed en pas daarna spaans had geleerd. Carr is de naam van een Schotse clan, en zijn voornamen zijn nu ook niet bepaald Argentijns te noemen. Als vanzelfsprekend ging hij vervolgens over in perfect engels en wat nog veel leuker was, hij ontpopte zich als een perfecte gids die met veel plezier ons van alles over, Argentinië, haar cultuur, historie en natuur, en over pinguins wist te vertellen.
De anderhalf uur heen en anderhalf uur terug vlogen dus om. Bij het reservaat wachtte Harold zo’n twee uur op ons en zo konden we goed voorbereid door Harolds verhalen, in alle rust (we waren de enige bezoekers) genieten van de vogels. De foto’s spreken denk ik voorzich.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.