Tsjoeke tsjoeke tuut tuut!

Inmiddels zijn wij alweer 2 dagen in Esquel, een klein dorpje met 38.000 inwoners. Het is een echt “doorreisplaatsje”.
Er is niet zo heel veel te beleven, maar we hebben toch een leuke excursie kunnen maken.
We hebben opnieuw een tochtje met een stoomlocomotief gemaakt.
Om 9.45 arriveerden we op het kleine station, waar de locomotief tegen 10.00 uur zou vertrekken.

We hebben een tocht door de pampa van Argentinië gemaakt. Pampa is de naam voor een grasvlakte. Het zijn vlakke, vruchtbare vlakten, die over een gebied van de Atlantische Oceaan tot aan de Andes een gebied van bijna 800.00 km2 beslaan, voornamelijk Argentinië, Paraguay, het uiterste zuiden van Brazilië en een deel van Uruguay.
Het woord pama komt uit het Quechua (de oude Indiaanse taal) en het betekend “vlakte”. De pampa is het traditionele leefgebied van de gaucho’s, zeg maar de Argentijnse cowboy.

De tocht duurde twee uur en onderweg vertelde de conductrice dat er 40 liter water per kilometer verbruikt moet worden om deze locomotief in beweging te krijgen!
Na een uur stopten de locomotief en kregen we de mogelijkheid om bij het gestopte station wat te eten en kraampjes met uitgestalde souvenirs te bezichtigen.
Het woei ontzettend, wat heel normaal is op de pampa’s.
Na een uur allemaal weer in de locomotief en dezelfde route weer terug gemaakt.

De ruimte om te zitten was zeer beperkt, zeker voor Bert waren de houten bankjes iets te klein, wel knus hoor. Bijna was deze rit voor Bert geëindigd op het spoor. Hij wilde namelijk weer een spectaculaire foto maken en was daarom even naar buiten gegaan. Het stond daar op zo’n wiebelig balkonnetje en door de harde wind verloor hij zijn evenwicht. Hij kon zich gelukkig nog aan een soort handvat vastgrijpen om niet van het balkon af te vallen………………..mmmmmm.

We zaten tegenover een stel, waarvan de man woonachtig was in Esquel en zijn vriendin (beide hadden ze een leeftijd van ongeveer 60 jaar, schat ik zo in ) in Buenos Aires woonde.
Ze vroegen ons waar wij vandaan kwamen en zo raak je dan aan de klets.
Wat wij eigenlijk van Maxima vonden, vroeg mevrouw aan ons.
Niks mis mee. Ze is erg populair in Nederland en spreekt de taal uitstekend, antwoorden wij haar.
Mevrouw was zichtbaar gelukkig en vertelde ons dat zij samen op de sportschool hadden gesport en dat haar neven bij Maxima op school hadden gezeten en haar vriendenkring goed kenden.
Grappig toch.
Mevrouw had veel gereisd, maar was erg bang in een vliegtuig, dus reisde daar waar het kon met het openbaar vervoer.
Als zij toch in een vliegtuig moest, droeg ze altijd haar “beschermengeltje” bij zich: Our lady of Loreta, Protector of Aviation, een hangertje welke je aan een kettinkje zou kunnen doen.
Zo vertelde ze dat toen ze eens noodgedwongen moest vliegen ze niet alleen voor zichzelf zo’n hangertje had meegnomen, maar ze voor alle stewardessen in dat vliegtuig zo’n hangertje had gekocht.
Eigenlijk wilden ze ons ook graag zo’n hangertje geven, omdat wij nogal wat vluchten voor de boeg hadden.
In welk hotel verblijven jullie?
Ik uitleggen en ze beloofde me dat ze het bedeltje nog diezelfde dag zou langsbrengen.
Zo gezegd, zo gedaan. Toen wij in de lobby van ons hotel kwamen, overhandigde de hoteleigenaar mij een envelop, met daarin inderdaad het bedeltje.
Ik ben er oprecht heel erg blij mee.

Als ik een aantal leuke dingen van reizen moet noemen, dan is het ontmoeten van bijzondere mensen er absoluut een van.
Vanavond vertrekken we met de nachtbus naar Trelew, een plaats vrij oostelijk gelegen.
We zullen er 1 nacht blijven en de dag erop vliegen naar El Calefate, waar we prachtige gletsjers gaan zien.
De dag erna vliegen we opnieuw, maar dan naar Ushaia, de meest zuidelijkste stad op aarde, om van daaruit waarschijnlijk met een auto die we daar gaan huren naar torre del Paine te reizen, waar we opnieuw kunnen genieten van bijzondere gletsjers en prachtige ongerepte natuur.

Ik ben benieuwd. Tot gauw, adios.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.