Zwerfhondjes.

Je ziet ze door heel Zuid-Amerika, uiteenlopende soorten, geen echte rashonden, allemaal bastaards.
Volledig beschermd middels een inenting tegen rabiës (hondsdolheid) en gewapend met een apparaat wat de agressieve honden door middel van een hoogfrequente pieptoon op afstand moest houden zijn we aan deze reis begonnen, maar eigenlijk hebben we dit helemaal niet nodig gehad.
De zwerfhonden houden gepaste afstand en zijn in tegenstelling tot wat we in de boeken hebben gelezen helemaal niet agressief.
Ze komen vooral op je af als je buiten op het terras iets zit te nuttigen, in de hoop dat ze van jou maaltijd mogen meegenieten. Maar pas op!
Als je ze iets geeft of je kijkt iets te lang met een blik vol medelijden naar deze beestjes dan bombarderen ze je direct tot baas of bazin.
Zo zaten wij eens een keer op een terras en mijn zwakke hondenhart kon de aanblik van een mager scharminkel niet aanzien en dus besloot ik het beestje een paar bemoedigende woorden toe te spreken en hem een meelkoekje te geven……….Foute boel!!!!!!!!!
Hij installeerde zich direct naast mijn stoel en bleef daar zitten zolang wij daar zaten.
Ik in alle macht proberen niet meer zijn kant op te kijken, maar toen we besloten op te staan en een bus te zoeken om nog naar een ander plaatsje te reizen vernam ik wat mijn gedrag teweeg had gebracht.
Ook de hond stond op en liep parmantig achter ons aan…………………oeps, die raken we niet meer kwijt, dacht ik. Het was ongeveer 20 minuten lopen naar de bushalte en welke kant wij ook opliepen, het beestje week niet van onze zijde. Stopten wij, dan stopte hij ook. Toen we bij de bushalte kwamen, was de bus er nog niet en installeerde het beestje zich naast ons en wachtte ook rustig op de bus. Ja, daar was de bus…………..toen was het gedaan met de achtervolging, wij stapten in en het beestje kon niet anders dan zielig bij de bushalte blijven zitten.

Het kan ook anders. Er zijn blijkbaar toch ook agressieve honden in deze contreien te vinden. Zo vertelde het reizigerspaar uit Brabant, die we in Ecuador hadden ontmoet, dat ze eens met de tent aan het “wild” kamperen waren geweest. ’s Ochtends, heel vroeg, werden ze verschrikt wakker door het geblaf en gegrom van een aantal wilde honden die om hun tent heen struinden.
Aanvankelijk leek het wel mee te vallen, maar het geblaf en gegrom werd steeds grimmiger.
Op een bepaald moment was het zo erg dat manlief maar zijn zakmes die hij bij zich had in de aanslag nam. Daar zat hij dan gewapend met een mes in zijn tent, waar ze niet uit konden (je zal maar nodig naar het toilet moeten zeg ) en dan te bedenken dat hij zelf dierenarts was. Misschien in dit soort situaties wel handig, dat je de “taal” van de hond op een dergelijk moment uiterst serieus neemt. Uiteindelijk is het gelukkig allemaal met een sisser afgelopen, het echtpaar is ongeschonden uit de strijd gekomen en de honden zijn na een poosje afgedropen.

Wat wel grappig is om te zien is dat veel honden die ook maar iets van hetzelfde ras in zich hebben vaak bij elkaar zijn. Dus de driekwart poolhonden scholen samen en ook de half om half labrador retrievers zie je ook regelmatig bij elkaar zitten.
In sommige plaatsen wordt je ’s ochtends wakker gemaakt door het geblaf of gehuil van de zwerfhonden. Niet altijd even prettig, moet ik eerlijk bekennen.
Het gros van de zwerfhonden ziet er nog redelijk uit, maar sommige honden zijn zo zwak en vermagerd dat ze zelfs bananen die ik speciaal voor ze gekocht had, niet meer konden eten.
Het is verschrikkelijk om het leed van zwervers en bedelaars onder ogen te moeten zien, maar de honden die worden helemaal aan hun lot over gelaten. Niemand bekommerd zich om hun leed en als hondenliefhebber gaat me dat wel aan het hart, moet ik zeggen.

Ter illustratie een paar foto’s van een aantal zwerfhondjes.
En om het een beetje gezellig te houden heb ik maar geen foto’s van de aller-zieligste honden gemaakt.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.