Bariloche, Zwitserland

Ehhh Zwitserland……. Argentinië  natuurlijk.
We zijn inmiddels aangeland in Melka-stad, Sjaakies  geboortestad (ja die van de chocolade fabriek), of Droste-town zo u wilt.
Bariloche is de chocolade hoofdstad van Argentinë zegt men. En inderdaad het stikt hier van de chocoladewinkels en chocolade-restaurants (waar je naast de zoetwaren gelukkig ook koffie kunt krijgen). Ik heb zelfs een chocolade supermarkt gezien! En raad eens…… de chocolade was in de aanbieding! Bij de aankoop van slechts 1 kilogram van de bruine of witte lekkernij krijg je er gratis een “regalo dulce ” (letterlijk : een zoet kadootje) bij. Is dat niet heerlijk.
Gelukkig is de chocolade niet de enige atractie hier.
Barliloche, of eigenlijk San Carlos de Bariloche, ligt in aan het Nahuel Huapi-meer in een prachtig natuurgebied met gelijkluidende naam. De omgeving doet hier heel erg denken aan Zwitserland of Noord-Italië. Dat is waarschijnlijk ook de reden geweest dat veel Zwitsers en Italianen, die in oude tijden naar Argentinië emigreerden, deze plek kozen als hun nieuwe domicilie. Doordat ze hun gewoonten uit hun voormalig vaderland meenamen lijkt de plaats heden ten dage niet alleen kwa natuur op een midden Europees gebied, maar zie je ook in de bouwstijl van de huizen, en bijvoorbeeld ook in de de handel, stukken Zwitserland terug. De chocolade is daar een voorbeeld van.
’s Winters is Bariloche (hoe kan het ook anders) een ski-gebied. Nu is het hier zomer en dus op dat gebied niet veel te beleven. Wel schijnt er berg-geklommen te worden in de omgeving.
Voor ons is het echter gewoon een mooie plaats in een mooie omgeving en het begin van onze tocht door Patagonië. Het dorp wordt door de reisgidsen al bij Patagonië gerekend, en de beroemde Ruta Cuarenta (40- zeg maar de Route 66 van Zuid-Amerika) doet de plaats aan.
Gisteren zijn we op een uiterst rustige en prettige manier van Chili naar hier gereist. Het was een mooie zonnige dag, de busmaatschappij had het goed voor elkaar en de wegen waren vlak. Het passeren van de grens verliep ook uiterst relax. Bij de Chileense grens werden we door de buschauffeur keurig in het gelid gezet op volgorde van onze namen op de passagierslijst. Deze lijst kreeg de douanier, en netjes een voor een kregen we ons uitreisstempel en konden we weer plaats nemen in de bus. Na zo’n 10 km in “niemandsland” werd de Argentijnse grenspost bereikt. Ook daar weer in de rij….en onder de vrolijke klanken van caraibische muziek (ook een grenswacht is maar een mens) werden we door vrolijk lachende soldaten “ingechecked” en van de nodige stempels voorzien. Het spellen van de naam Woudwijk gaf wat problemen (de letters w en de ij worden niet in oorspronkelijk spaanse woorden gebruikt), maar ook dat werd door de ambtenaar met een glimlach afgedaan. Dercksen was volgens hem “mas facil”. 
Na de grensovergang nog een uurtje door Zwitserse landschappen gereden om keurig op de geplande tijd  Bariloche te bereiken.

Om de omgeving te verkennen hebben we een van de dagen een heuse Chevy gehuurd…….weliswaar eentje van het type Corsa..naar het was een Chevrolet. Rondom  het meer lopen een aantal mooie routes met prachtige uitzichten. Wij hebben het circuitje “Chico”  gereden. Chico betekent kleintje.  In een rondje van enkele tientallen kilometers werden we getracteerd op prachtige vergezichten. De foto’s spreken voorzichzelf.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.