Van Beerta naar Chili

Of we ook van plan waren om naar Chili te gaan tijdens onze reis, vroeg een chirurg aan Bert tijdens het werk op de OK.
Ja, dat is eigenlijk wel de bedoeling had Bert gezegd. Oh, ik heb daar nog wel een vriend zitten, misschien kunnen jullie daar even langs. Dat bleek dus de Nederlandse ambassadeur in Chili te zijn………………
Twee dagen geleden was het zover. We waren door de ambassadeur en zijn vrouw uitgenodigd voor een etentje.
Eenmaal met de taxi aangekomen, werden we allereerst bij het hek van huis “opgewacht” door een bewaker. Eenmaal bij de voordeur deed een gastheer de deur voor ons open en leidde ons naar de tuin waar het echtpaar zou zitten.
De echtgenote van de ambassadeur kwam heel hartelijk op ons aflopen, heette ons welkom en stelde ons voor aan de andere gasten(?), niet wetende dat we met meerdere gasten zouden eten……….Het waren alleen maar Nederlandse mensen die in Chili woonden en werkten.
Eenmaal in de tuin aangekomen stelden we ons aan elkaar voor en praatten we wat over wat wij hier zoal deden en hoe wij de ambassadeur en zijn vrouw kenden. Nou wij uitleggen dat we hun dus helemaal niet kenden en dat dit onze eerste kennismaking met hun was.
In onze reiskleding voelde we ons aanvankelijk toch een beetje een buitenbeentje, maar toen we hoorden dat er op de uitnodiging stond dat dit etentje een informeel karakter moest hebben, waren we iets gerustgesteld.
Ik had gelukkig nog een wit (weliswaar ongestreken) blousje, maar bij mijn paarse reisbroek was het toch een beetje een vreemde combinatie. Enfin, de gasten verzekerden ons dat het echt geen probleem was dat we in deze outfit aan tafel gingen.
Na het nuttigen van een paar hapjes en drankjes werden we vriendelijk verzocht aan tafel te gaan.
Eenmaal bij de prachtig gedekte tafel aangekomen, bleek dat er een tafelschikking was gemaakt…………..en je raad het nooit, maar ik zat naast de ambassadeur…………
Het eten was voortreffelijk en naast de ambassadeur zitten was erg aangenaam.
We vroegen over en weer naar elkaars werk en andere zaken en tussen neus en lippen door vertelde de ambassadeur mij dat hij de dag ervoor had gegeten met prins Charles en Camilla. Ja, over wat voor jurk ze aanhad moest ik niet bij hem zijn, dat wist zijn vrouw beter, ik geloof dat het een turquoise jurk was, zei hij.
Na het eten praatten we nog met verschillende gasten en het waren allemaal buitengewoon aangename mensen.
Tegen een uur of 23.00 maakten wij als een van de laatste gasten ook maar aanstalten om naar ons hotel te gaan. De ambassadeur bood ons een lift aan en heeft ons dus persoonlijk bij ons hotel afgezet. Onderweg vertelde hij ons dat hij oorspronkelijk uit Beerta kwam en het feit dat wij als een van de weinigen wisten waar Beerta lag, deed ons aanzien bij hem enorm stijgen (ha, ha ).
Het was een zeer geslaagde avond zeiden we toen we in ons hotel op ons bed neerploften.
Wat ontmoet je tijdens een dergelijke reis toch bijzondere mensen.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.