Whisky con hielo!

Vanochtend naar El Calafate gevlogen. El Calafate is een plaats tegen de Andes gelegen en zo’n 800 km meer zuidelijk dan waar we gisteren waren. De plaats draagt de naam van een vrucht die ze hier blijkbaar verkopen, maar die we nog niet hebben kunnen ontdekken. Misschien morgen bij het ontbijt. Hij schijnt erg lekker te zijn, want men zegt hier dat als je een Calafate eet, je terug keert naar deze plaats…..who knows?
De vlucht was voorspoedig, en in tegenstelling met en Chileense vliegervaring die we eerder hadden, was hier alles relaxed. Het inchecken op de “wereldluchthaven” van Trelew, het vliegveld waar ik gisteren over vertelde, was zo gepiept. Niets moeilijk met maximaal gewicht van de ruimbagage, of “U mag maar een stuk cabine bagage mee, dus dat plastic tasje met een paar koekjes en een flesje water mag niet”! Gewoon instappen en wegwezen. Welke “Gate?”…ehhh we hebben hier maar 1.
De kist was een MD van het kleinere type. Modern en zo goed als nieuw. Wel heb ik me tijdens de reis zitten afvragen waarom ons lampje “niet roken” aanging als overal anders de lampjes “riem vastmaken” gingen branden. En andersom werkte dat ook zo. Waarschijnlijk een draadje verkeerd aangesloten dacht ik en ik hoopte niet dat dat ook met andere draden het geval zou zijn….kon ik Jan Oudshoorn maar even vragen, of Andre of Leo, onze andere MMT-vliegers. Die konden vast wel iets geruststellends te berde brengen….of misschien riepen ze wel “als de donder die kist uit!!!” Wie weet. Ik moest denken aan dat grapje over dat ultramoderne vliegtuig die tijdens de doopvlucht met allemaal genodigden aan boord, met een computerstem, door zijn speakers de volgende boodschap liet horen: “Welkom aan boord dames en heren. Welkom in dit volledig geautomatiseerd vliegtuig. Door de hoge graad van computerisering hebben we geen menselijk personeel meer nodig en vliegt dit luchtvaartuig volledig vanzelf. Door deze geweldige technische vooruitgang kan er werkelijk niets meer misgaan…krrrrr eer misgaan, krrrrr….eer misgaan….krrrrrrr….eer misgaan”.
El Calafate is de basis voor het bezoek aan een aantal gletchers waarvan de Perito Moreno Glaciar wel de bekenste is. Deze gletcher is maar liefst 30 km lang, 5 km breed en het prachtig blauwkleurige ijs (”hielo azul” in het spaans) heeft daar waar het het gletcher meer bereikt een hoogte van zo’n 60 meter. Werkelijk indrukwekkend en adembenemend mooi! De Gletscher beweegt met een snelheid van 2 meter per dag in het midden, en zo’n 40 cm/dag aan de randen, hetgeen een formidabele snelheid is voor zo’n gigantische ijsmassa.
Ik kan proberen het ijs te beschrijven, maar volgens mij kun je beter naar de foto’s kijken.
Iemand vertelde ons dat het gletscher ijs langzamer smelt dan gewoon ijs, en dat hij eens dronken was geworden op andermans kosten omdat hij met die ander de afspraak had gemaakt dat zijn glas Wiskey op de ander zijn kosten vol moest blijven zolang het ijs in het glas niet gesmolten was. In plaats van gewoon ijs had de verteller natuurlijk een klont gletcher ijs gebruikt……
Mmmmmmm; sterke drank-sterk verhaal!

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Een argentijn met een Schotse Ruit en 300000 pinguins…

Met een houten rug en nog niet helemaal, of eigenlijk helemaal niet, uitgerust kwamen we vanochtend aan, aan de oostkust van Argentinië. De tocht met de nachtbus van Esquel naar Trelew was, ondanks dat hij kwa tijd voorspoedig was verlopen, toch redelijk uitputtend geweest. De verbinding tussen beide plaatsen wordt gevormd door een lange, lange weg die voor een groot gedeelte uit gravel bestaat. Daarbij was de Bus-Cama (bed-bus) niet geheel berekend op westerse maten. Het “bed” was te kort, maar wat veel vervelender was, het hoofdeinde kon slechts in “strandstoel-positie” en het voeteneinde maakte vanaf het nivo van je heupen een hoek van 45 graden met de vloer. Op je rug liggen ging nog wel enigzins, maar probeer in deze positie maar eens langer dan 5 minuten op je zij te liggen! Gelukkig duurde de tocht maar negen uur, werd de warme maaltijd om 23u geserveerd, tijdens de onvermijdelijke video die al weer om 1 uur afgelopen was. Geen reden tot klagen eigenlijk. Maar wel een houten rug dus. Ik moet meer aan yoga gaan doen!
Nadat we in het hotel toch nog een paar uurtjes in een echt bed hadden geslapen besloten we om deze doorreis dag nuttig en aangenaam te besteden met een bezoekje aan een pinguinreservaat in Punto Tombo, een plaatsje aan de kust gelegen op zo’n dikke 100 km afstand van Trelew. Omdat dat in Bariloche goed was bevallen besloten we een auto te huren om zo de tocht te maken. Trelew zelf bleek op zondag echter uitgestorvener te zijn dan een begraafplaats in het midden van de nacht! Werkelijk niets of niemand te bekennen…..alles was gesloten en het was dus niet aannemelijk hier een autoverhuur bedrijf te vinden. Terug in het hotel werd ons, uit de daar aanwezige folders van Hertz, Budget en nog een paar andere verhuurders, duidelijk dat ze ook domicilie hielden op de luchthaven van Trelew. Dat bood perspectief, want we moesten immers morgenochtend op diezelfde luchthaven zijn voor onze vlucht naar El Calefate. Met de taxi dus naar “Airport Trelew”. Vergeleken bij de stilte in het centrum van het stadje leek het hier op de drukte van een gemiddelde huishoudbeurs! Maar deze vergelijking is alleen maar relatief, want eigenlijk is het bij ons bij de Mc Donald om 3 uur in de nacht op dinsdag drukker. Alle verhuurbedrijfjes waren natuurlijk gesloten.
En toen……goede raad was duur. Bovendien was de taxi die ons gebracht had reeds vertrokken, dus zomaar terug naar het hotel ging ook niet…..
Nu is geduld voor een reiziger meer dan een schone zaak, en is het geluk ook hier met de dommen. Dus om kort te gaan, we hadden geluk. We hadden nog maar eventjes “lijdzaam” gewacht toen het toeval ons reeds een taxi bezorgde. De taxi-chauffeur wilde ons natuurlijk wel terug naar het hotel brengen. Toen we vertelden dat we op de luchthaven waren om een auto te huren, maar dat dat niet gelukt was, zij hij ons dat hij ons ook wel naar het pinquinreservaat in Punto Tombo kon brengen. Dat leek ons wel wat. In mijn beste spaans kwamen we een redelijke prijs overeen. Eenmaal onderweg vroeg Harold William Carr-Rollitt want zo heette hij, of hij in het spaans dan wel in het engels met ons moest praten. Hij vertelde ons dat hij namelijk een schotse vader had, en dat hij tot zijn vijfde engelstalig was opgevoed en pas daarna spaans had geleerd. Carr is de naam van een Schotse clan, en zijn voornamen zijn nu ook niet bepaald Argentijns te noemen. Als vanzelfsprekend ging hij vervolgens over in perfect engels en wat nog veel leuker was, hij ontpopte zich als een perfecte gids die met veel plezier ons van alles over, Argentinië, haar cultuur, historie en natuur, en over pinguins wist te vertellen.
De anderhalf uur heen en anderhalf uur terug vlogen dus om. Bij het reservaat wachtte Harold zo’n twee uur op ons en zo konden we goed voorbereid door Harolds verhalen, in alle rust (we waren de enige bezoekers) genieten van de vogels. De foto’s spreken denk ik voorzich.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Tsjoeke tsjoeke tuut tuut!

Inmiddels zijn wij alweer 2 dagen in Esquel, een klein dorpje met 38.000 inwoners. Het is een echt “doorreisplaatsje”.
Er is niet zo heel veel te beleven, maar we hebben toch een leuke excursie kunnen maken.
We hebben opnieuw een tochtje met een stoomlocomotief gemaakt.
Om 9.45 arriveerden we op het kleine station, waar de locomotief tegen 10.00 uur zou vertrekken.

We hebben een tocht door de pampa van Argentinië gemaakt. Pampa is de naam voor een grasvlakte. Het zijn vlakke, vruchtbare vlakten, die over een gebied van de Atlantische Oceaan tot aan de Andes een gebied van bijna 800.00 km2 beslaan, voornamelijk Argentinië, Paraguay, het uiterste zuiden van Brazilië en een deel van Uruguay.
Het woord pama komt uit het Quechua (de oude Indiaanse taal) en het betekend “vlakte”. De pampa is het traditionele leefgebied van de gaucho’s, zeg maar de Argentijnse cowboy.

De tocht duurde twee uur en onderweg vertelde de conductrice dat er 40 liter water per kilometer verbruikt moet worden om deze locomotief in beweging te krijgen!
Na een uur stopten de locomotief en kregen we de mogelijkheid om bij het gestopte station wat te eten en kraampjes met uitgestalde souvenirs te bezichtigen.
Het woei ontzettend, wat heel normaal is op de pampa’s.
Na een uur allemaal weer in de locomotief en dezelfde route weer terug gemaakt.

De ruimte om te zitten was zeer beperkt, zeker voor Bert waren de houten bankjes iets te klein, wel knus hoor. Bijna was deze rit voor Bert geëindigd op het spoor. Hij wilde namelijk weer een spectaculaire foto maken en was daarom even naar buiten gegaan. Het stond daar op zo’n wiebelig balkonnetje en door de harde wind verloor hij zijn evenwicht. Hij kon zich gelukkig nog aan een soort handvat vastgrijpen om niet van het balkon af te vallen………………..mmmmmm.

We zaten tegenover een stel, waarvan de man woonachtig was in Esquel en zijn vriendin (beide hadden ze een leeftijd van ongeveer 60 jaar, schat ik zo in ) in Buenos Aires woonde.
Ze vroegen ons waar wij vandaan kwamen en zo raak je dan aan de klets.
Wat wij eigenlijk van Maxima vonden, vroeg mevrouw aan ons.
Niks mis mee. Ze is erg populair in Nederland en spreekt de taal uitstekend, antwoorden wij haar.
Mevrouw was zichtbaar gelukkig en vertelde ons dat zij samen op de sportschool hadden gesport en dat haar neven bij Maxima op school hadden gezeten en haar vriendenkring goed kenden.
Grappig toch.
Mevrouw had veel gereisd, maar was erg bang in een vliegtuig, dus reisde daar waar het kon met het openbaar vervoer.
Als zij toch in een vliegtuig moest, droeg ze altijd haar “beschermengeltje” bij zich: Our lady of Loreta, Protector of Aviation, een hangertje welke je aan een kettinkje zou kunnen doen.
Zo vertelde ze dat toen ze eens noodgedwongen moest vliegen ze niet alleen voor zichzelf zo’n hangertje had meegnomen, maar ze voor alle stewardessen in dat vliegtuig zo’n hangertje had gekocht.
Eigenlijk wilden ze ons ook graag zo’n hangertje geven, omdat wij nogal wat vluchten voor de boeg hadden.
In welk hotel verblijven jullie?
Ik uitleggen en ze beloofde me dat ze het bedeltje nog diezelfde dag zou langsbrengen.
Zo gezegd, zo gedaan. Toen wij in de lobby van ons hotel kwamen, overhandigde de hoteleigenaar mij een envelop, met daarin inderdaad het bedeltje.
Ik ben er oprecht heel erg blij mee.

Als ik een aantal leuke dingen van reizen moet noemen, dan is het ontmoeten van bijzondere mensen er absoluut een van.
Vanavond vertrekken we met de nachtbus naar Trelew, een plaats vrij oostelijk gelegen.
We zullen er 1 nacht blijven en de dag erop vliegen naar El Calefate, waar we prachtige gletsjers gaan zien.
De dag erna vliegen we opnieuw, maar dan naar Ushaia, de meest zuidelijkste stad op aarde, om van daaruit waarschijnlijk met een auto die we daar gaan huren naar torre del Paine te reizen, waar we opnieuw kunnen genieten van bijzondere gletsjers en prachtige ongerepte natuur.

Ik ben benieuwd. Tot gauw, adios.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Zwerfhondjes.

Je ziet ze door heel Zuid-Amerika, uiteenlopende soorten, geen echte rashonden, allemaal bastaards.
Volledig beschermd middels een inenting tegen rabiës (hondsdolheid) en gewapend met een apparaat wat de agressieve honden door middel van een hoogfrequente pieptoon op afstand moest houden zijn we aan deze reis begonnen, maar eigenlijk hebben we dit helemaal niet nodig gehad.
De zwerfhonden houden gepaste afstand en zijn in tegenstelling tot wat we in de boeken hebben gelezen helemaal niet agressief.
Ze komen vooral op je af als je buiten op het terras iets zit te nuttigen, in de hoop dat ze van jou maaltijd mogen meegenieten. Maar pas op!
Als je ze iets geeft of je kijkt iets te lang met een blik vol medelijden naar deze beestjes dan bombarderen ze je direct tot baas of bazin.
Zo zaten wij eens een keer op een terras en mijn zwakke hondenhart kon de aanblik van een mager scharminkel niet aanzien en dus besloot ik het beestje een paar bemoedigende woorden toe te spreken en hem een meelkoekje te geven……….Foute boel!!!!!!!!!
Hij installeerde zich direct naast mijn stoel en bleef daar zitten zolang wij daar zaten.
Ik in alle macht proberen niet meer zijn kant op te kijken, maar toen we besloten op te staan en een bus te zoeken om nog naar een ander plaatsje te reizen vernam ik wat mijn gedrag teweeg had gebracht.
Ook de hond stond op en liep parmantig achter ons aan…………………oeps, die raken we niet meer kwijt, dacht ik. Het was ongeveer 20 minuten lopen naar de bushalte en welke kant wij ook opliepen, het beestje week niet van onze zijde. Stopten wij, dan stopte hij ook. Toen we bij de bushalte kwamen, was de bus er nog niet en installeerde het beestje zich naast ons en wachtte ook rustig op de bus. Ja, daar was de bus…………..toen was het gedaan met de achtervolging, wij stapten in en het beestje kon niet anders dan zielig bij de bushalte blijven zitten.

Het kan ook anders. Er zijn blijkbaar toch ook agressieve honden in deze contreien te vinden. Zo vertelde het reizigerspaar uit Brabant, die we in Ecuador hadden ontmoet, dat ze eens met de tent aan het “wild” kamperen waren geweest. ’s Ochtends, heel vroeg, werden ze verschrikt wakker door het geblaf en gegrom van een aantal wilde honden die om hun tent heen struinden.
Aanvankelijk leek het wel mee te vallen, maar het geblaf en gegrom werd steeds grimmiger.
Op een bepaald moment was het zo erg dat manlief maar zijn zakmes die hij bij zich had in de aanslag nam. Daar zat hij dan gewapend met een mes in zijn tent, waar ze niet uit konden (je zal maar nodig naar het toilet moeten zeg ) en dan te bedenken dat hij zelf dierenarts was. Misschien in dit soort situaties wel handig, dat je de “taal” van de hond op een dergelijk moment uiterst serieus neemt. Uiteindelijk is het gelukkig allemaal met een sisser afgelopen, het echtpaar is ongeschonden uit de strijd gekomen en de honden zijn na een poosje afgedropen.

Wat wel grappig is om te zien is dat veel honden die ook maar iets van hetzelfde ras in zich hebben vaak bij elkaar zijn. Dus de driekwart poolhonden scholen samen en ook de half om half labrador retrievers zie je ook regelmatig bij elkaar zitten.
In sommige plaatsen wordt je ’s ochtends wakker gemaakt door het geblaf of gehuil van de zwerfhonden. Niet altijd even prettig, moet ik eerlijk bekennen.
Het gros van de zwerfhonden ziet er nog redelijk uit, maar sommige honden zijn zo zwak en vermagerd dat ze zelfs bananen die ik speciaal voor ze gekocht had, niet meer konden eten.
Het is verschrikkelijk om het leed van zwervers en bedelaars onder ogen te moeten zien, maar de honden die worden helemaal aan hun lot over gelaten. Niemand bekommerd zich om hun leed en als hondenliefhebber gaat me dat wel aan het hart, moet ik zeggen.

Ter illustratie een paar foto’s van een aantal zwerfhondjes.
En om het een beetje gezellig te houden heb ik maar geen foto’s van de aller-zieligste honden gemaakt.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Bariloche, Zwitserland

Ehhh Zwitserland……. Argentinië  natuurlijk.
We zijn inmiddels aangeland in Melka-stad, Sjaakies  geboortestad (ja die van de chocolade fabriek), of Droste-town zo u wilt.
Bariloche is de chocolade hoofdstad van Argentinë zegt men. En inderdaad het stikt hier van de chocoladewinkels en chocolade-restaurants (waar je naast de zoetwaren gelukkig ook koffie kunt krijgen). Ik heb zelfs een chocolade supermarkt gezien! En raad eens…… de chocolade was in de aanbieding! Bij de aankoop van slechts 1 kilogram van de bruine of witte lekkernij krijg je er gratis een “regalo dulce ” (letterlijk : een zoet kadootje) bij. Is dat niet heerlijk.
Gelukkig is de chocolade niet de enige atractie hier.
Barliloche, of eigenlijk San Carlos de Bariloche, ligt in aan het Nahuel Huapi-meer in een prachtig natuurgebied met gelijkluidende naam. De omgeving doet hier heel erg denken aan Zwitserland of Noord-Italië. Dat is waarschijnlijk ook de reden geweest dat veel Zwitsers en Italianen, die in oude tijden naar Argentinië emigreerden, deze plek kozen als hun nieuwe domicilie. Doordat ze hun gewoonten uit hun voormalig vaderland meenamen lijkt de plaats heden ten dage niet alleen kwa natuur op een midden Europees gebied, maar zie je ook in de bouwstijl van de huizen, en bijvoorbeeld ook in de de handel, stukken Zwitserland terug. De chocolade is daar een voorbeeld van.
’s Winters is Bariloche (hoe kan het ook anders) een ski-gebied. Nu is het hier zomer en dus op dat gebied niet veel te beleven. Wel schijnt er berg-geklommen te worden in de omgeving.
Voor ons is het echter gewoon een mooie plaats in een mooie omgeving en het begin van onze tocht door Patagonië. Het dorp wordt door de reisgidsen al bij Patagonië gerekend, en de beroemde Ruta Cuarenta (40- zeg maar de Route 66 van Zuid-Amerika) doet de plaats aan.
Gisteren zijn we op een uiterst rustige en prettige manier van Chili naar hier gereist. Het was een mooie zonnige dag, de busmaatschappij had het goed voor elkaar en de wegen waren vlak. Het passeren van de grens verliep ook uiterst relax. Bij de Chileense grens werden we door de buschauffeur keurig in het gelid gezet op volgorde van onze namen op de passagierslijst. Deze lijst kreeg de douanier, en netjes een voor een kregen we ons uitreisstempel en konden we weer plaats nemen in de bus. Na zo’n 10 km in “niemandsland” werd de Argentijnse grenspost bereikt. Ook daar weer in de rij….en onder de vrolijke klanken van caraibische muziek (ook een grenswacht is maar een mens) werden we door vrolijk lachende soldaten “ingechecked” en van de nodige stempels voorzien. Het spellen van de naam Woudwijk gaf wat problemen (de letters w en de ij worden niet in oorspronkelijk spaanse woorden gebruikt), maar ook dat werd door de ambtenaar met een glimlach afgedaan. Dercksen was volgens hem “mas facil”. 
Na de grensovergang nog een uurtje door Zwitserse landschappen gereden om keurig op de geplande tijd  Bariloche te bereiken.

Om de omgeving te verkennen hebben we een van de dagen een heuse Chevy gehuurd…….weliswaar eentje van het type Corsa..naar het was een Chevrolet. Rondom  het meer lopen een aantal mooie routes met prachtige uitzichten. Wij hebben het circuitje “Chico”  gereden. Chico betekent kleintje.  In een rondje van enkele tientallen kilometers werden we getracteerd op prachtige vergezichten. De foto’s spreken voorzichzelf.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Feuerwehr en kuchen….

De wereld is toch eigenlijk maar klein. Zit je in Zuid Chili en voel je je in Duitsland….
Omdat Puerto Montt toch te klein was om je drie dagen te vermaken, en we inmiddels uitgezocht en geregeld hadden hoe we verder zuidwaarts moesten komen, hebben we gisteren de minibus naar Puerto Varas genomen. Dit dorpje ligt zo’n 20 km naar het noorden aan het Llanquihue meer, een van de meren waar “het meren gebied” zoals het hier heet, zijn naam aan te danken heeft.
Zoals gebruikelijk was er weer veel competitie onder de vervoerders, en vlak voor ons hotel werden we gewenkt door de chauffeur (conductor noemen ze zo’n man hier ook wel, wat logisch is want het werkwoord “conducir” in het spaans betekent besturen….mmmm waarom noemen we in het Nederlands een kaartjes-knipper dan eigenlijk conducteur?). Hij wees op het bordje met de bestemming achter zijn raam: Pto. Varas..dus maar ingestapt. De twee minibusjes voor hem bleken ook naar Puerto Varas te gaan, maar iets eerder. Ja zo gaat dat hier.
Het ritje was vlot en comfortabel. De wegen in Chili zijn beduidend beter dan in bijv. Peru.
O ja voor dat ik het vergeet….In het meest zuidelijk deel van Chili heb je wel degelijk een weg. De weg houdt dus niet op bij Puerto Montt. Er bestaat een Ruta 7. Een weg die ooit is aangelegd onder het bewind van generaal Pinochet. Deze dictator voerde gedurende 17 jaar een waar terreur bewind nadat hij in 1973 middels een staatsgreep de macht overnam van de toemalige president Allende. Naast zijn wandaden heeft hij blijkbaar ook opbouwende dingen gedaan, zoals het laten aanleggen van Ruta 7 om het uiterste zuiden van Chili te ontsluiten. Deze weg wordt ook wel de Austral ruta genoemd, en om nog een keer een beetje belerend over te komen (sorry), austral betekent “zuid” of “zuidelijk” (latijn). Vandaar. En waarom zou Australië nu Australië heten…..precies!

Terug naar mijn verhaal (ik lijk Freek de Jonge wel).
Puerto Varas is een plaatsje met maar 40.000 inwoners en bestaat vooral van het toerisme. Veel hotels, eetgelegenheden en toeristische winkels. Én veel duitse invloeden. Het cuerpo bomberos (brandweerkorps) heeft hier auto’s met het opschrift “Feuerwehr”. Deze benaming staat ook te lezen op de uniformen van de spuitgasten. Veel winkeltjes bieden Torten en Kuchen aan, en ik heb in een restaurantje “Sauerkraut mit Schweinebraten” gegeten. Overigens wel in combinatie met de onvermijdelijke papas fritas. De duitse invloeden zijn het gevolg van het feit dat Puerto Varas door duitse immigranten is gesticht. Ook in de bouw stijl van de huizen en hotels vindt je duitse invloeden terug. Veel hout.
Een prachtig houten kerk aan de rand van het dorp is daar een sprekend voorbeeld van. We hebben de kerk bezocht en ook van binnen bleek de kerk de moeite waard te zijn. In de kerk was, anders dan je zou verwachten, muziek te horen van een spaanstalige zangeres die zichzelf begeleidde op de gitaar. Mooi! Toen we de koster vroegen wie de dame in kwestie was, vertelde hij ons dat het een nonnetje was die zong. Als we wilden konden we wel een CD van haar kopen. Dat wilden we wel. “Kunnen we hem daarna wel kopieren voor Heit en Men” zei Bonnie direct, maar omdat het werkwoord kopieren op zijn spaanse equivalent lijkt: “copiar”, en ik het enigzins ongepast vond dat te melden in het bijzijn van de koster (die ongetwijfeld een deel van de opbrengst zou bestemmen voor een of ander goed doel) sisde ik “sssssssst” tegen haar.
Dat had niet gehoeven. De koster kwam even later terug met een eveneens gekopieerd exemplaar van de cd van het nonnetje……….of zíj haar royalties krijgt; ik vraag het me af.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Koud!

Ach valt wel mee natuurlijk, maar hier in Puerto Montt, de poort van Patagonië en zo’n 1000 km zuidelijker dan Santiago, is het wel wat frisser dan we tot nu toegewend waren. De gemiddelde temperatuur is hier zo’n 15 graden overdag. Het hostel waar we ons intrek hebben genomen levert dan ook drie dikke dekens op ons bed. En er is een echte centrale verwarming. Deze staat nog niet aan maar maar het is hier dan ook zomer! De dekens hebben we overigens wel overgehouden vannacht en het was niet te warm…..dus het zal wel koud geweest zijn, begrijp je wel.
Dat met die seizoenen is zo nu en dan best wel even wennen. Omdat we op het zuidelijk halfrond zitten is de zomer bij ons, hier winter en de lente bij ons, hier herfst. Wij gaan hier dus naar de herfst. Dus gaat het kouder worden. Oriënteren op de zon gaat hier ook even anders. De zon staat natuurlijk in het Noorden, maar komt wel gewoon op in het Oosten en draait dan naar het Westen, net zoals overal in de wereld. Wat een denkwerk zo nu en dan, en dat terwijl we op vakantie zijn.
Wat we in ieder geval wel al bedacht hebben is dat we van hieruit verder naar het zuiden willen. De vraag is alleen nog hoe we dat het beste kunnen doen. Chili is een extreem lang (meer dan 4000 km) maar uiterst smal (maximaal 350 km, maar op sommige plaatsen maar zo’n 60 km) land. Aan de west kant begrenst door de Grote Oceaan en aan de de andere kant de Andes. Om vanuit hier naar het zuiden te gaan kun je drie dingen doen, boot, vliegtuig of bus. Met de boot wordt het meest gedaan. Verschillende cruiseschepen in allerlei soorten en maten vertrekken hier zuidwaarts. Misschien wel leuk, maar misschien een beetje decadent……en ik moet eerlijk zeggen, ik heb niet zulke zeebenen. Vliegen is snel maar niet leuk, dus de bus blijft over. Helaas houdt het Chileense wegennet zo’n beetje op hier. Er schijnen wel wegen te zijn, maar uiterst sporadisch en slecht onderhouden. Een echte busverbinding over Chileens grondgebied is er niet. Gelukkig is er een alternatief. Buurland Argentinië onderhoud zijn wegen blijkbaar beter. Dus de oplossing is via Argentinië te reizen. Geen probleem….alleen even de Andes over. Nu is het Andes gebergte hier in het zuiden wel wat lager dan in het noorden, maar je moet er wel overheen. Er zijn verschillende niet al te hoge passen die een overtocht mogelijk maken. Dus daar moeten we binnenkort maar eens op gaan puzzelen. Jullie horen nog van ons.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

domingo……

Het is vandaag zondag. Zondag 15 maart. En om eerlijk te zijn weet ik niet zo goed meer de hoeveelste zondag het is sinds ons vertrek. Dat geeft natuurlijk ook niet, ik ben blij dat ik weet dat het zondag is, want zo “onderweg”, raak je de dagen van de week wel eens kwijt.
We zijn inmiddels aangeland in Chillán. Chillán ligt 400 km ten zuiden van Santiago, de hoofdstad van Chili. Morgen nemen we de nachtbus naar Puento Montt, nog weer 600 km verder zuidwaarts. Deze plaats is de springplank naar Patagonia, het ruige en kwa natuur prachtige zuiden van Chili.
Vandaag is het dus zondag in Chillán. Chillán is maar een klein plaatsje vergeleken bij Santiago. Hier is het op zondag rustiger dan op een zondag in Drachten zullen we maar zeggen. Het dorpje is vast ook kleiner dan Drachten. Gek genoeg ligt ons hotel aan een promenade-achtige straat (voetgangersgebied dus) die doet denken aan het centrum van Drachten! En daarmee is gelijk de volstrekt andere sfeer geschetst die we sinds onze aankomst in Chili, proeven. Chili is veel moderner dan Ecuador of Peru. Ook een stuk rijker en daardoor lijkt het meer op Europa. Niet dat je hier geen bedelaars treft hoor. Maar veel minder dan in de meer noordelijke latijns amerikaanse landen die we inmiddels hebben bezocht.
Santiago is helemaal mondiaal. Grote luxe warenhuizen, Mac Donalds, KFC en Starbucks, een goed functionerende en hypermoderne metro, werkende verkeerslichten en automobilisten én voetgangers die ze gehoorzamen, en veel keurig aangeklede mensen op straat. Het karakteristieke Zuid-Amerikaanse beeld is hier even weg.
De prijzen zijn ook iets hoger, hoewel sommige dingen verrassend goedkoop blijven. Om van Santiago naar Chillán te komen hebben we de bus genomen. Een rit van 400 km en zes uur. Bij het loket dacht ik dat de man 100000 Peso zei en ik vertelde hem dat ik daarvoor even naar de, tegenover het loket liggende, pin automaat moest……eenmaal terug bleek ik voor deze rit slechts 10000 Peso te hoeven neer te leggen, omgerekend €13 voor ons beiden. Verkeerd verstaan, en dus onverwachts goedkoop. Het geld moet wel vreselijk gedevalueerd zijn, gegeven de enorm grote (en in het begin) verwarrende getallen op de bankbiljetten. Er zijn nog muntjes van 1 peso in omloop en dat is omgerekend € 0,0013. Weinig dus!
Een ander opmerkelijk fenomeen is het feit dat ik ook in dit deel van Zuid-Amerika, kwa maat buiten de norm val. We hebben echt moeten zoeken naar sokken in de maat 44. De grootste die ze hier standaard aanbieden hebben maat 39. Gelukkig ben ik nog niet door mijn onderbroeken heen….;-).

Vandaag is het zondag, ik zei het al. En wat doe je op zondag in Chillán?….uit eten natuurlijk!
Nu is dat voor ons niet zo heel bijzonder meer na 140 keer uit eten geweest te zijn sinds ons vertrek (en dan reken ik de ontbijtjes niet eens mee), maar ja vandaag ik het zondag.
We gaan dus zo maar uit eten.

¡Hasta luego amigos y que aproveche ! (tot ziens vrienden en eet smakelijk)

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Van Beerta naar Chili

Of we ook van plan waren om naar Chili te gaan tijdens onze reis, vroeg een chirurg aan Bert tijdens het werk op de OK.
Ja, dat is eigenlijk wel de bedoeling had Bert gezegd. Oh, ik heb daar nog wel een vriend zitten, misschien kunnen jullie daar even langs. Dat bleek dus de Nederlandse ambassadeur in Chili te zijn………………
Twee dagen geleden was het zover. We waren door de ambassadeur en zijn vrouw uitgenodigd voor een etentje.
Eenmaal met de taxi aangekomen, werden we allereerst bij het hek van huis “opgewacht” door een bewaker. Eenmaal bij de voordeur deed een gastheer de deur voor ons open en leidde ons naar de tuin waar het echtpaar zou zitten.
De echtgenote van de ambassadeur kwam heel hartelijk op ons aflopen, heette ons welkom en stelde ons voor aan de andere gasten(?), niet wetende dat we met meerdere gasten zouden eten……….Het waren alleen maar Nederlandse mensen die in Chili woonden en werkten.
Eenmaal in de tuin aangekomen stelden we ons aan elkaar voor en praatten we wat over wat wij hier zoal deden en hoe wij de ambassadeur en zijn vrouw kenden. Nou wij uitleggen dat we hun dus helemaal niet kenden en dat dit onze eerste kennismaking met hun was.
In onze reiskleding voelde we ons aanvankelijk toch een beetje een buitenbeentje, maar toen we hoorden dat er op de uitnodiging stond dat dit etentje een informeel karakter moest hebben, waren we iets gerustgesteld.
Ik had gelukkig nog een wit (weliswaar ongestreken) blousje, maar bij mijn paarse reisbroek was het toch een beetje een vreemde combinatie. Enfin, de gasten verzekerden ons dat het echt geen probleem was dat we in deze outfit aan tafel gingen.
Na het nuttigen van een paar hapjes en drankjes werden we vriendelijk verzocht aan tafel te gaan.
Eenmaal bij de prachtig gedekte tafel aangekomen, bleek dat er een tafelschikking was gemaakt…………..en je raad het nooit, maar ik zat naast de ambassadeur…………
Het eten was voortreffelijk en naast de ambassadeur zitten was erg aangenaam.
We vroegen over en weer naar elkaars werk en andere zaken en tussen neus en lippen door vertelde de ambassadeur mij dat hij de dag ervoor had gegeten met prins Charles en Camilla. Ja, over wat voor jurk ze aanhad moest ik niet bij hem zijn, dat wist zijn vrouw beter, ik geloof dat het een turquoise jurk was, zei hij.
Na het eten praatten we nog met verschillende gasten en het waren allemaal buitengewoon aangename mensen.
Tegen een uur of 23.00 maakten wij als een van de laatste gasten ook maar aanstalten om naar ons hotel te gaan. De ambassadeur bood ons een lift aan en heeft ons dus persoonlijk bij ons hotel afgezet. Onderweg vertelde hij ons dat hij oorspronkelijk uit Beerta kwam en het feit dat wij als een van de weinigen wisten waar Beerta lag, deed ons aanzien bij hem enorm stijgen (ha, ha ).
Het was een zeer geslaagde avond zeiden we toen we in ons hotel op ons bed neerploften.
Wat ontmoet je tijdens een dergelijke reis toch bijzondere mensen.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Er was eens……

Hoewel de titel van dit stukje een sprookjesachtig verhaaltje doet vermoeden is de werkelijkheid een beetje anders……hoewel….
Wij hebben in Arequipa Marjan van Mourik ontmoet. Een opmerkelijke vrouw met een opmerkelijk verhaal. We kwamen haar tegen toen we voor Bonnie in een klein kliniekje waren voor medisch advies omdat ze in onze ogen toch wat lang grieperig was. Gelukkig viel het achteraf mee en is ze weer helemaal beter. Maar goed daar was dus ook Marjan. Ze bleek daar de boel te runnen, en toen ze hoorde dat er een paar Nederlandse toeristen in de wachtkamer zaten kwam ze even uit haar directiekamertje om een praatje te maken.

Marjan was ooit ook reiziger, net zoals wij. Zij bezocht in 1998 in een vakantie voor het eerst Peru en kwam toen in aanraking met een straatkinderen project. Getroffen door wat zij zag en zich afvragend of zij iets voor deze mensen kon betekenen ging zij een jaar later terug. In Cusco, de oude Inca hoofdstad in zuid-oost Peru, ontdekte zij dat de lokale Lions-club een project had gestart om medische hulp te verlenen aan de armsten onder de bevolking. Het toeval wilde dat Marjan in Rotterdam in het Academisch Ziekenhuis werkte en dat voor dit project buitenlandse medische teams werden gezocht. Voor Marjan was 1 en 1 natuurlijk 2. Bij terugkeer in Nederland wist zij veel mensen in haar ziekenhuis te enthousiasmeren en een min of meer structurele uitzending van operatie teams was geboren.
Voor Marjan was dit niet voldoende!

Dr. Paz Y Geuze is een Peruaan die indertijd vanuit Nederland regelmatig zijn vaderland bezocht om daar zijn medische kennis ten dienste te stellen aan zijn landgenoten. Ook voor hem was dit niet voldoende. Hij wilde graag meer structuur en continuiteit in de hulpverlening brengen dan hij zo in zijn eentje kon bieden.

Om kort te gaan, Marjan en dr. Paz Y Geuze vonden elkaar en samen werden zij de oprichters van de stichting die zich ten doel stelde (en dat nog steeds doet) om hun beider idealen op dit gebied verder gestalte te geven. De stichting (Fundación in het Spaans) “PAZ-Holandesa” was geboren. De stichting richt zich op, en ik citeer: “behandeling, revalidatie en reïntegratie van kinderen (zonder economische bronnen) met een handicap”. Dat is natuurlijk een brede doelstelling en om de zaken in het begin beheersbaar te houden begonnen Marjan en haar mede initiatienemer vanaf 2000 operatie projecten te organiseren in Cusco, Lima en Arequipa.
Omdat Marjan merkte dat het regelen van deze dingen vanuit Nederland niet altijd even makkelijk was besloot ze om wat vaker en wat langer naar Peru te gaan om de projecten te begeleiden. Inmiddels woont ze er semi-permanent. Sinds 2001 heeft de stichting in Arequipa een vaste kinder-polikliniek waar momenteel zo’n 18 mensen werken en maar liefst 7000 kinderen per jaar worden behandeld. Daarnaast is er een spreekuur voor reizigers. Én groot nieuws: per 1 april aanstaande verhuist de polikliniek naar een splinternieuwe gebouw en voor het einde van het jaar (Ojalá, hopelijk in het spaans) is het ziekenhuis klaar! Een heus ziekenhuis met alles er op en er aan. Veertig bedden, twee operatiekamers, een polikliniek (die dus al de eerste van april operationeel moet zijn), en alle randvoorzieningen die nodig zijn om zo’n kliniek te laten draaien.

We hebben samen met Marjan haar kliniek in wording bezocht en waren meer dan onder de indruk! We hebben afgesproken in contact te blijven en wie weet kunnen we voor haar nog het een en ander betekenen in de vorm van hulp vanuit Nederland of in Peru zelf.

Toch een beetje een sprookje nietwaar…….

kijk ook eens op hun website www.pazholandesa.com

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.