Dingen zijn hier anders..

Arequipa, Zuid Peru, 2300 m boven zee nivo, aan de voet van de vulcaan Misti en een tweetal andere vulkanische bergen, de tweede grootste stad van Peru.
Zoals gebruikelijk een Plaza de Armas, een erg grote dit keer, met een majestueuse cathedraal, helemaal opgetrokken uit wit vulkanisch steen. De overige gebouwen aan het plein zijn eveneens opgetrokken uit deze kleur steen. Ons Hostel trouwens ook. De vele witte gebouwen geven de stad haar bijnaam: La cuidad Blanca, de witte stad.
Het plein is eigenlijk een park met tegelpaden en bankjes. En overal mensen. Mensen die iets proberen te verkopen: telefoongesprekken met hun mobiele telefoon, ijsjes uit een koelbox, direct klaarfoto´s (ja ze bestaan nog) voor het centrale fonteintje, snoep, kranten of een schoenpoetsbeurt. Mensen die gewoon op een bankje zitten, voor zich uit starend, of de krant lezend, anderen verliefd en innig in elkaars armen verstrengeld. Een enkele toerist tussen al die Peruanen. Ze vallen op en Bonnie zeker. Iets wat eigenlijk zeer ongebruikelijk is in dit land gebeurde ons vanochtend, maar liefst 2 auto´s stopten tegelijkertijd om Bonnie te laten oversteken! “Meisjes met blonde haren………..”
Een ander fenomeen met een verdrietige karakter zijn de talloze bedelaars. Vooral in de buurt van de kerken vind je ze. Van jong (kinderen soms nog) tot erg oud. De meesten vervuild en velen met een lichamelijke afwijking, al dan niet aangeboren. Triest om te zien. Vaak geven we een muntstuk. Met een Sol, dat is ongeveer 25 cent, zijn ze vaak al gelukkig…wat heet gelukkig! Niet iedereen kunnen we natuurlijk van wat geld voorzien. We zijn, en daar zijn we blij om, niet de enigen die doneren. Ook de lokale bevolking geeft. Soms voel je je schuldig dat je niet meer geeft, maar dan realiseer je je dat je hier met 5 Sol een warme maaltijd kunt kopen en leg je je erbij neer. We hebben wel eens zitten filosoferen: stel dat je ineens veel geld wint. Dat zou je iedere bedelaar € 100 kunnen geven, dat is 400 Sol, dat zijn 80 warme maaltijden……Maar ja, zo werkt het niet.
Gisteravond op het plein, een meisje van een jaar of 6 !, Vrolijk kind, redelijk verzorgd. Zij huppelt het plein rond, met een doosje snoepjes in haar ene hand en een stokje met een onbekend doel, in haar andere. Blij lachend gaat zij de bankjes af. “wil je een snoepje kopen” zeggen haar ogen. Weinigen kopen iets. Het stelletje dat naast me op het bankje zit wenkt haar. Ze hebben een half opgegeten bakje ijs voor haar. Het kind smijt haar koopwaar tussen ons in op het bankje en begint gretig van het ijsje te eten. Uit een kort gesprekje dat het stel met haar voert blijkt dat haar moeder ergens anders op het plein loopt. Waar weet ze niet. Wel weet ze te vertellen dat ze geen vader heeft. Zo gaat dat. Na enkele hapjes beseft ze klaarblijkelijk dat ze verder moet. De doos met snoepjes moet verkocht! Ze pakt haar spulletjes in de ene en haar ijsje in de andere hand en huppelt naar het volgende bankje. We zien dat ze daar nu ook de resten van het ijsje te koop aanbiedt. Voor haar is het een spelletje, voor haar moeder bittere ernst. Wij moesten er eigenlijk wel om lachen, hoewel het natuurlijk maar een triest tafereeltje bleef.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.