Eenvoudig is goed, maar er zijn grenzen.

We zitten al weer een dagje heerlijk in een leuk hotel in Lima, of om nauwkeuriger te zijn in Miraflores, een van de betere (en dus duurdere) wijken van de stad. De wijk ligt pal aan zee en heeft de kenmerken van een heuse badplaats. Veel hotels, winkels, eetgelegenheden, casino’s en discotheken. En alles met een ongekende luxe. Het doet hier on-Peruaans, dus westers of misschien wel Noord-Amerikaans aan. Starbucks, MacDonalds, KFC en zelfs een echte Swatch store vind je hier. De prijzen zijn weliswaar ongeveer het dubbele van wat we tot nu toe in Peru gewend waren, maar het blijft toch allemaal voor de gemiddelde westerling goedkoop tot erg goed betaalbaar. En de kwaliteit is gewoon westers……althans.

We kwamen maandagochtend om een uur of zes aan met de nachtbus uit Huaraz. Bij de busterminal, in centraal Lima, stonden genoeg taxi’s te wachten en vrijwel direct hadden we er een die ons naar het Stop ‘n Drop backpackers Hostel in Miraflores kon brengen. We hadden dit hostel uit onze gids die het aanbeval als veilig, gezellig in het hart van Miraflores gelegen en verder eenvoudig maar goed. De telefonische reservering, de dag tevoren, verliep goed en het probleem dat het te vroeg was om ons af te halen van het busstation (een service waar ze wel mee adverteerden) werd opgelost met de afspraak: “Neem maar een taxi dan betalen we je die terug”.
Onderweg in de taxi begon de chauffeur ons allerlei alternatieven aan te prijzen….dat en dat hotel, net zo duur maar veel beter, of dat hostel, net zo goed maar goedkoper, enz. enz. Dat willen ompraten is niet zo ongebruikelijk als je weet dat veel taxichauffeurs provisie krijgen als ze klanten aanbrengen in een hotel. We hebben zijn aanbevelingen dus maar vriendelijk glimlachend, in de wind geslagen. We hadden immers al gereserveerd.
Eenmaal op de plaats van bestemming troffen we een pand aan dat zijn laatste verfbeurt ver voor de geboortedatum van Bonnie had gehad! Maar het lag inderdaad in het hart van Miraflores (comform de vermelding in onze gids) en soms bedriegt de schijn….dus maar aangebeld. De verveloze deur werd op afstand geopend en we aanschouwden een trap. En trap met vloerbedekking die zo smerig was dat je je huisdier er nog niet op zo laten liggen, omdat je bang zou zijn dat hij er ziek van zou worden. Maar ach, wij hoefden tenslotte niet op de trap te slapen. Verderop op de trap ging een traliehek, eveneens op afstand bediend, open. Die aanbeveling uit de gids klopte dus óók: veilig! So far so good. De “joven” (jongen of jongeling in het spaans) die ons ontving vertelde ons dat hij ons verwachtte (prima geregeld!) maar dat de kamer nog niet klaar was omdat checkout time 10 uur was en het nog maar tegen zevenen liep. Ook dat hadden we verwacht. Als service had hij nog wel een klein kamertje waar we zolang konden rusten. Wederom een pluim voor de organisatie, blijkbaar hadden ze, door al die nachtbussen, vaker vroege gasten .
Het kamertje viel wat tegen……eigenlijk best wel meer dan wat. Het was een soort berging voor matrassen, maar er stond ook een echt bed. Verder lag er een ventilator op de grond die overduidelijk aan de wand hoorde te hangen en die in deze toestand onmogelijk meer dat kon doen waar hij voor bedoeld was, nl enige verkoeling brengen. Ook daar had men een gelukkig een inventieve oplossing voor gevonden. Hoewel het hok oorspronkelijk niet voorzien was van een raam, waarom zou je ook voor een matrassenberging, had men domweg een rechthoekig gat uitgehakt in de muur naar buiten, om zo lucht en licht toe te laten. Uiterst effectief. Het uitzicht op de puinstort achter het hostel was adembenemend…eh in ieder geval “interessant”. Gelukkig waren we moe van het reizen, en in de veronderstelling dat onze “echte” kamer straks veel beter zou zijn (comform de plaatjes op internet die we hadden gezien) zijn we maar een tukje gaan doen.
Tegen negen uur werd het toch allemaal wat benauwd en omdat we trek begonnen te krijgen zijn we maar even naar buiten gegaan om een ontbijtje te regelen. Gelukkig waren er gelegenheden te over en de gezellige sfeer van Miraflores deed ons enigzins gedaalde humeur goed. We hebben zo’n twee uur rondgebanjerd en genoten van de zon. En hoewel we dat niet tegen elkaar uitspraken, stelden we zo de tijd van terugkeer naar ons hok elke keer weer een tijdje uit. Maar ja het moest er toch van komen dus tegen elven terug naar het hostel. De kamer was inmiddels klaar en bij het betreden ervan leek het allemaal best redelijk. In ieder geval beter dan het “hok” . Helaas was er geen raam, maar een deurtje hoog in de muur gaf toegang tot een soort luchtkoker waar licht door naar binnen viel. Vreemd genoeg waren koker en deurtje geheel bekleed met een dikke, duidelijk als isolatie bedoelde, piepschuimlaag. Ik dacht nog: “Vreemd, zou het hier ’s winters koud worden?”.
Het toilet en de douche waren aangepast aan de mogelijkheden van het gebouw met als gevolg dat je de douche slechts kon bereiken door je zijdelings door de smalle toegang te wringen. De douche zelf was ook enigzins curieus. Geen douchekop maar een kaal buisje en in het plafond een mansgroot gat uitgezaagd in de piepschuimen isolatie. Daarboven overduidelijk een ander vertrek, maar of dat bewoond werd konden we niet zien. Warm water was er wel en de douche werkte wonderwel eigenlijk best behoorlijk.
Na het avondeten (wederom hadden we uren door de stad gewandeld en in parkjes en op terrasjes gezeten om niet te hoeven terugkeren naar onze kamer) toen we wilden gaan slapen werd ons pijnlijk duidelijk dat de isolatie niet bedoeld was tegen de kou.
Tegen 22 uur opende de aanliggende discotheek haar deuren én de volumeknoppen van haar versterkers!
Het sluiten van het ventilatie-deurtje voorkwam in zeker mate het doorklinken van de hoge tonen van de discomuziek maar benam ons tevens de verse lucht. Bovendien is incomplete discomuziek (slechts laagfrequent bonkebonkebonk…) misschien nog onplezieriger dan muziek met het volledig frequentiespectrum. Gelukkig sloot de dancing reeds om 2 uur!

Om kort te gaan. De dag erop zijn we toch maar verkast naar ons heerlijk rustige, schone hotel waar de ramen open kunnen en de vloer geboend wordt.

Oh ja, we hebben ook maar een andere reisgids gekocht.

Hieronder zie je waar ons “nieuwe” hotel zich bevindt.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.