Bovenste, buitenste, bilkwadrant…………..

Onze voorlaatste dag in Huaraz wilden we benutten met het lopen van een tocht in de Vally of Llaca.
Een taxirit van dik een uur en daarna een twee uur durende bergwandeling in het fascinerende landschap rond dit meer, waarbij je een prachtig uitzicht op de met sneeuw bedekte bergen zou hebben. Tijdens het bestellen van de taxi, meldde een Noors koppel (Lina en Benjamin) zich met de vraag of zij met ons mee mochten rijden, omdat zij de tocht ook wilden maken. Geen probleem natuurlijk.
De informatiemap had niets teveel gezegd. Bij aankomst zagen we de prachtige, hoge bergen (Vallunaraju 5686 m, Ocshapalca 5881 m en de Ranrapalca van 6162 m).
De taxichauffeur gaf ons wat informatie over de te volgen route en zei dat hij op ons zou wachten om ons vervolgens weer naar het Hostel te kunnen brengen.
Het was een prachtige tocht. Tijdens de wandeling zagen we niet alleen de immense bergen, maar kwamen we wilde paarden, eekhoorns en verschillende koeien en stieren met hun jonge grut tegen. De route was niet te zwaar, maar lopen op hoogte heeft toch wel zijn weerslag op je gestel.
Al rijdend naar huis, merkte ik aan Bert dat hij wat stilletjes was en ook een beetje bleek zag. Mmmmmm………………………
Bij aankomst in het Hostel vertelde hij me dat hij enorme hoofdpijn had! Oei, de hoogteziekte was waarschijnlijk toegeslagen. Hij en ik herkenden de symptomen van onze vorige reis naar Tibet maar al te goed.
Eenmaal liggend in zijn bed werd de situatie er steeds beroerder op. Vreselijke hoofdpijn, braken en zelfs te slap om naar het toilet te lopen. Speurend in ons medicijntasje kwam ik de Diamox tegen. Hij heeft ze ingenomen, maar nog geen 10 minuten later verdwenen deze pillen weer in de toiletpot.
Coca-thee laten maken dan maar, maar ook dat was geen succes.
In de veronderstelling dat de situatie er de volgende dag niet al te florissant uit zou zien en wetende dat we die dag met de nachtbus naar Lima zouden vertrekken, leek het mij verstandig om nog maar een extra dag te boeken in ons Hostel. Ik meldde me met deze vraag bij de zoon van de eigenaar van het Hostel en gelukkig was dit geen probleem. Inmiddels had hij van mij wel begrepen dat Bert last had van hoogteziekte en stelde voor hem medicijnen tegen de misselijkheidklachten (intramusculaire injectie) en tegen de hoofdpijn (tablet) te geven. Het waren veel gebruikte, betrouwbare medicijnen, aldus de zoon van de eigenaar. Ik ging met dit voorstel naar Bert, maar hij had toch enige scepsis. Na enige overreding van mijn kant, stemde hij toch in.
Na een half uur arriveerden de medicijnen en heb ik toch nog maar even op internet gecheckt of de medicijnen veilig genoeg waren en wat er zoal van bekend was. Naar mijn mening waren ze veilig genoeg en ik maakte de injectie klaar.
Ja, toen kwam de lesstof van verpleegkunde toch weer goed van pas. Hoe ging dat ook maar weer……..binnenste, buitenste bilkwadrant……….Nee, dat is onmogelijk. Bovenste, buitenste bilkwadrant dan………Ja, dat moest het zijn. Met enig medelijden prikte ik de naald in Bert zijn bil, maar medelijden was bijna niet nodig, Bert was te ziek om er maar iets van te merken.
Gelukkig, dat is binnen. Na een half uur de tablet tegen de hoofdpijn gegeven en na een poosje zag je gelukkig dat de situatie iets verbeterde. Na een rustige nacht werd hij wakker zonder hoofdpijn en misselijkheidklachten. Gelukkig!
Vannacht vertrekken we met de bus naar Lima, naar de kust, waarbij we het gevaar van hoogteziekte even vaarwel kunnen zeggen……………….

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.