Soms zit het mee en soms……

Gisteren aangekomen in Trujillo. Vanaf het busstation een taxi genomen naar Hostal Casa de Clara. We vonden het al vreemd dat de taxi chauffeur nog nooit van het hostal had gehoord, terwijl het in onze gids toch als een overbekend, degelijk, gezellig en goed hostal, alle aanbevelingen kreeg. Ik had eergisteren nog telefonisch gereserveerd en de Señora aan de lijn leek uiterst betrouwbaar en was in ieder geval erg vriendelijk.
Na even zoeken en een paar keer vragen vond onze chauffeur het pandje gelukkig toch nog vrij vlot.
We waren moe en vies van een dag bussen en wilden ons wel eens lekker douchen. Aan de buitenkant leek het hostal wel een normaal woonhuis, en niets deed vermoeden (uithangbord, reclame of iets dergelijks) dat achter de hermetisch gesloten deuren een herberg zou schuilen. Bovendien lag het in een erg rustige woonwijk, zonder enige andere toeristische activiteit.
Toch maar aangebeld, en omdat hij het ook niet helemaal begreep bleef de taxichauffeur spontaan even wachten tot er iemand ons, vanuit een raam boven, aanriep….
Op de vraag is dit Casa de Clara was, werd door de jongen, in het geopende raam bevestigend geantwoord…”Un ratito” , een momentje zei hij en hij begaf zich klaarblijkelijk naar beneden.
Even later werden een aantal grendels verschoven en ging er een deur open. De jongen liet ons binnen in een duistere hal die, voorzover te zien was, inderdaad wel wat van de entree van een hostal had. Een balie met sleutelkast, enkele reclameposters enzo. Verder leek er niemand te zijn. Ik vertelde gereserveerd te hebben, maar dat leek niet doorgekomen te zijn…of hij begreep mij niet. In ieder geval had hij wel door dat we wilden blijven logeren. Na enig zoeken vond hij de sleutel van een achterafkamertje met een tweepersoonsbed dat aan beide zijden maar liefst zo´n 30 cm ruimte had, zo groot was de kamer.
Van een eigen bad was geen sprake. Hij wees ons op een openbare badgelegenheid verderop op de gang en vertelde ons met enige schroom dat de kamer wel 15 soles per nacht moest kosten. Als je nu weet dat een sol ongeveer € 0,25 waard is…..
Ik protesteerde, nee niet vanwege de prijs, maar omdat we toch wel erg graag een beetje privacy wensten, een eigen badkamer dus. Bovendien had ik dat ook al vermeld bij de telefonische reservering, en dat leek toen geen probleem.
Tja….toen moest hij even overleggen, er waren dus blijkbaar toch nog meer mensen in het gebouw.
Even later kwam het ons vertellen dat hij iets had, dat dat twee maal zo duur was en dat hij nog 15 minuten nodig had om de kamer klaar te maken voor ons. Geen probleem, we droomden al van een warme douche! Zo gezegd zo gedaan. Na 15 minuten werden we naar kamer 7 geloodst. Op zich zag het er allemaal wel redelijk uit, maar bij nadere inspectie bleken de 15 minuten en/of de schoonmaakvaardigheden van onze vriend niet voldoende waren geweest om e.e.a. acceptabel te reinigen. Maar ja, je bent moe, je wilt douchen en je bent tenslotte in Zuid Amerika, dus je verlegt je grenzen.
Toen Bonnie haar tas had uitgepakt en haar douche spullen had verzameld wachtte ons de volgende verrassing….geen water! Niets, nada. Inderdaad kwam de jongeling ons even later de mededeling doen dat er geen water was, maar dat dat binnen tien minuten weer klaar moest zijn. Er moest een tank op het dak ofzo gevuld worden omdat deze kamer blijkbaar al enige tijd niet gebruikt was. Dat gaf ons wel een creepy gevoel.
Na tien, na twintig, na dertig minuten was ons geduld op!…inpakken en wegwezen. We begaven ons naar de vergrendelde voordeur en die bleek niet een twee drie te openen….lekker gevoel hoor. Herhaaldelijk roepen en het openen van allerlei prive deuren bracht ons niet in contact met een van de mensen die bij het hostal hoorden.
Uiteindelijk vond Bonnie in een uithoek van het gebouw een Engels sprekende gast die misschien wel wist hoe de deur geopend kon worden…er was een verborgen knop in de keuken. In de loop naar de keuken liet hij zich ontvallen dat ze hier inderdaad niet erg georganiseerd waren, en dat er vaker problemen waren met het water.
Gelukkig werkte de deurknop wel en eenmaal buiten werd snel een taxi gevonden. Deze bracht ons naar een van de duurste hotels in de stad, een prachtig gebouw in koloniale stijl en prijzen van maar liefst 200 soles….ach een sol is maar een kwartje en wij waren onderdak!

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.