Geplaatst door admin op 17 Jan 2009 in
Ecuador Zoals jullie wel hebben kunnen lezen, was het bezoek aan de verschillende Galapagos-eilanden (waarvan er in totaal 20 zijn) een adembenemende ervaring. Wat bijzonder om vooral de dieren van zo dichtbij te mogen aanschouwen.
Maar zonder de Encantada (wat aangenaam betekent), waren wij helemaal niet op die prachtige eilanden gekomen. De Encantada is de naam van de boot, een rode tweemaster, waar we met 12 passagiers op zaten.
Wij zaten in cabin 1, een kleine cabine, maar netjes en je kon er 1 keer per dag warm douchen! Ook het eten was uit de kunst! Een ontbijt en twee keer per dag een prima warme maaltijd. Onze guide Juan wilde dat we vanaf dag 1 als een team te werk zouden gaan en dat is gelukt. De groep functioneerde als een soort gezin en met elkaar hebben we een fantastische week gehad.
Maar hoe je ook went of keert, je zit natuurlijk wel op een boot…en die kan schommelen!!
Maar zoals het befaamde werkers in de gezondheidszorg betaamd, was ons medicijntasje in orde en kon de primatour ons gelukkig van dienst zijn tegen de misselijkmakende bewegingen.
Na 4 dagen op het water te zijn geweest, gingen we de laatste dag en nacht naar een van de grootste eilanden: Santa Cruz. De laatste dag was bedoeld om een bezoek te brengen aan het tortoise breading farm.
Er zijn wel 6 verschillende soorten tortoises (landschilpadden) en de kleinste groep behoort tot de zogenaamde abingdoni, waarvan ‘Lonesome George’ wel de bekendste is. Hij dankt zijn naam aan het feit dat hij nu nog de enige overlevende in zijn soort is en hij is maar liefst 100 jaar oud.
Op de dag van vertrek hebben we in de ochtend opnieuw verschillende schildpadden kunnen bewonderen en was daar natuurlijk ook het moment om afscheid te nemen van de Galapagos-eilanden.
Het was fantastisch, we hadden het voor geen goud willen missen!
Thank you nature!
Laat op de kaart zien.
Lonesome George
Geplaatst door Bert op 16 Jan 2009 in
Ecuador Juan onze gids was er duidelijk in: wij (de mensen) zijn hier op de Galapagos bij de gratie van de dieren. Dit hier is hun rijk en wij zijn er te gast. Als ze je van dienst zijn, door zich bijvoorbeeld prachtig te presenteren voor een foto, dan hoor je ze te bedanken. Dus thank you inguano, tortuga of ave (respectievelijk leguaan, schildpad of vogel).
De instructies zijn duidelijk. Als je een dier op zijn pad kruist ga jij (als mens) aan de kant. Je houdt afstand, je raakt de dieren niet aan, je neemt niets mee van het eiland behalve foto’s (zonder flits) en je laat niets achter behalve je voetstappen.
En dan …dan is er die prachtige wereld van plant en dier waar jij mag kijken. De beesten zijn om de een of andere reden volstrekt niet bang voor de mens. Ze lopen gewoon op een groepje mensen af, niet met bijzondere aandacht voor hen, maar ook zeker niet gehinderd door hun aanwezigheid. Een bijzondere ervaring!
De verschillende eilanden zijn allen vulkanisch van aard een de meeste zijn nog actief. De laatste uitbarsting vond plaats in de negentiger jaren van de vorige eeuw.
De Galapagos zijn vooral bekend geworden door het werk van Charles Darwin die zijn evolutie theorie grotendeels baseerde op zijn bevindingen gedaan op deze eilanden.
Darwin was in de eerste helft van de 19e eeuw ingescheept aan boord van de “Beagle” als naturalist. Tijdens een reis van enkele jaren rond de aarde deed hij veel kennis op van het planten- en dierenrijk van de (ei)landen die hij bezocht.
Op de Galapagos eilanden ontdekte hij dat er van een bepaald diersoort, verschillende subspecies bestonden die zich hadden aangepast aan de specifieke eisen die de diverse eilanden aan hen stelden. Deze dieren hadden, in zijn overtuiging, echter wel één gezamelijke voorouder, en behoorden dus tot dezelfde soort. De aanpassingen konden, volgens hem, niet binnen één generatie zijn onstaan. Hij dacht dat zo’n aanpassing lange tijd besloeg en dat er dus zeer veel generaties voor nodig waren. De basis van een gunstige aanpassing lag in het feit dat sommige dieren van nature al meer aangepast waren aan de heersende leefomstandigheden, dan anderen. Deze superieure dieren kregen meer nakomelingen dan de minder aangepaste dieren (hij noemde dit natuurlijke selectie).
De volgende generaties dieren had dus steeds meer genen die gunstig waren voor overleving. Vogels met een langere snavel kunnen op een eiland waar hun voedsel diep in de grond verborgen zit beter overleven dan hun soortgenoten die toevalling geboren zijn met een iets kortere snavel.
Dit werd zijn “evolutie theorie” en is dus gebaseerd op het overleven van de sterksten, of beter gezegd: de meest aangepasten.
Waauw wat een verhaal! Dank aan mijn “oude” biologie leraar meneer Kleefman die mij e.e.a. bijbracht, maar er overigens zelf van overtuigd was dat de theorie strijdig was met zijn eigen christelijke geloofsovertuiging.
Na deze biologie les van 508 woorden kun je nu kijken naar de foto’s die we op de Galapagos hebben gemaakt, want één beeld zegt nog steeds meer dan duizend worden. Kijk maar hier.
Veel plezier!!!
Laat op de kaart zien.
Galapagos National Parc
Geplaatst door admin op 10 Jan 2009 in
Ecuador Vandaag vertrokken uit het Travellers Inn Hostel. We moeten voor een nacht elders verblijven, omdat er geen plaats meer is in ons vertrouwde Hostel. De eigenaresse verteld ons dat ze nog wel een adresje heeft waar wij kunnen overnachten: op een kazerne!! Mmmm…… Het klinkt in ieder geval veilig en dat is ons inmiddels heel veel waard geworden.
De zoon van de eigenaresse van het Hostel brengt ons er naartoe. Onderweg verteld hij dat zijn vader ook mede-eigenaar is van dit complex.
Op deze kazerne worden een aantal kamers verhuurd voor burgers. Aangekomen op het terrein staan ons een aantal militairen op te wachten. Ze zijn uitermate vriendelijk en wij kunnen doorrijden. Dan naar onze kamer, die er uitziet als een nette Hollandse hotelkamer. Nou hier kunnen wij de nacht prima doorbrengen! Morgenochtend moeten we vroeg opstaan, want dan vertrekken wij voor 5 dagen naar de Galapagos eilanden. Daar zijn we waarschijnlijk ook niet bereikbaar en hebben dan ook geen mogelijkheid om onze website bij te houden.
Maar daarna zijn we er weer hoor en hopen jullie opnieuw te kunnen verblijden met een aantal leuke verhalen en waarschijnlijk prachtige plaatjes!
Adios,
Bonnie
Laat op de kaart zien.
Geplaatst door Bert op 9 Jan 2009 in
Ecuador Hoewel we nog heel veel niet hebben gezien, krijg je zo’n eerste week toch wel een indruk van Ecuador. Allereerst, vooral buiten Quito, een prachtig landschap. Quito zelf is natuurlijk een echte grote stad met alles wat daarbij hoort. Toch is de stad redelijk schoon te noemen. En ondanks eerdere ervaringen voelen we er ons veilig. De mensen zijn vriendelijk als je ze om hulp vraagt. En als je daar op afgaat dan kun je je bijna niet voorstellen dat het toch een stad is vol “ladrones” (dieven)….natuurlijk relatief gezien. De locale bevolking waarschuwt je echter zelf voor de criminaliteit. Een wonderlijk fenomeen is het echt om de haverklap afgaan van super irritante autoalarmen, een gemiddelde Amerikaanse brandweerauto maakt twee maal minder lawaai !!
Een van de amerikanen in ons hostel vroeg zich af of ze een testvoorziening van die dingen op iedere straathoek hebben….ík denk dat er toch echt veel ingebroken wordt.
Tegenstellingen vind je ook in andere zaken. Zo is ons bed plankhard. Het matras is geloof ik 2 cm dik en de bodem is een plank hout, maar de toiletbril is voorzien van een geïntegreerd kussen!! We zitten dus maar op het toilet te slapen.
Het eten is goed en erg goedkoop. Voor een hoofdgerecht met een colaatje betaal je vaak niet meer dan $ 4 , dat is ongeveer € 3. Een postzegel op een kaartje naar Nederland daarintegen is extreem duur, $ 1,80. De trollybus kost $ 0,25 per ritje plus je portemonnee met inhoud….is in Nederland ook anders laten we maar zeggen.
Het weer is goed maar niet extreem warm, maximaal 20 gr. C. en zo nu en dan regen. We zitten welliswaar recht onder de Evenaar, maar ook op 2800 m boven de zeespiegel.
Binnenkort meer impressies, maar nu gaan we eerst eten. Almozar (lunchen) en dat is hier de hoofdmaaltijd. Tot gauw…Bert
Laat op de kaart zien.
Geplaatst door Bert op 8 Jan 2009 in
Ecuador Hoe raak je een fles wijn kwijt die je gekregen hebt (zie eerdere berichten) die je niet kan drinken omdat je geen glazen hebt, en die te zwaar en te onhandig is om in je rugzak mee te sjouwen……
Vandaag een slome dag in “la ciudad nuevo” het nieuwe gedeelte van Quito, waar we lopend heen waar gegaan omdat we even onze buik vol hadden van volle trolleybussen, met grijpgrage vingertjes. Leuk centrum met aardige winkels en een groot park á la Central Parc in New York. Heerlijk op een bankje gezeten kijken naar andere mensen. Een van de mannen die het pas gemaaide gras aan het verzamelen was vond ik wel fotogeniek. Dus vroeg ik hem of ik een foto van hem mocht maken. “Nee dat gaat toch echt niet” zei hij mij, hij had namelijk nog in de spaanse burgeroorlog gevochten……eh….ok dat verklaard alles…denk ik. Geen foto dus.
Eenmaal terug in ons hostel werden we door de baas van het etablissement aangesproken. Een van de gasten was jarig en het was hun gewoonte om een surprise party te organiseren voor de jarigen in hun hostel. Of wij wilden aanschuiven….Natuurlijk zeiden we ja. Een leuke manier om met andere reizigers in contact te komen en misschien wel nuttige informatie te krijgen voor onze verder reis.
Om zes uur werden we in de ontbijtzaal verwacht die ze voor de gelegenheid hadden omgebouwd tot een gezellige ruimte met een lange aaneengesloten tafel. Popcorn, andere snoepjes en koekjes en natuurlijk een verjaarstaart met daar op twee cijferkaarsjes…..en negen en een twee…..in die volgorde. Het zou toch niet waar zijn! Zouden we de verjaardag gaan vieren van een hoogbejaarde. Niemand van de aanwezige amerikanen, candadezen, australiërs en britten bleek de jarige te kennen…dus ook voor ons werd het een surprise party.
Toen de jarige werd onthaald werd meteen duidelijk dat er een klein foutje in de regie was gemaakt. Mellisa from New York werd vandaag 29.
Ze was net zo als wij, blij verrast. “Onze” fles KLM wijn viel in goede aarde, en wij hadden een gezellig samenzijn met gelijkgestemde reizigers.
Zo kan het lopen “onderweg”.
Laat op de kaart zien.
Hieronder nog een party foto waar de heer des huizes een heuse toespraak houdt, een een plaatje van het feestje zelf.
Geplaatst door Bert op 7 Jan 2009 in
Ecuador Les 1: Me han= Ik ben
Les 2: robado carteras = gezakkenrold
Les 3: dom dom dom
Helaas, je weet het zo goed voor je vertrekt. Geld en andere waardevolle spullen op het lijf, dus onder je kleding dragen, pas op met druk bezochte plaatsen, wees voorzichtig met het in het openbaar tonen van je waardevolle zaken enz enz……
Mijn portemonnee zat (ja zat!) in een ritszakje op mijn linker been. We gingen met de overvolle trolleybus (de taxi kost wel $ 3 en is niet voor backpackers) naar het centrum. Een ritje van tien minuten, maar wel als haringen in een ton. Overal duwende en trekkende mensen. Ik zag nog iemand bukken en in mijn achterhoofd vond ik dat wel verdacht. Bij het uitstappen zag ik dat het ritsje van mijn broekzak open was….en inderdaad weg! Twintig dollar en een aantal credit- en betaalkaarten…weg! 
Meteen alles geblokkeerd en nieuwe aangevraagd. Dus de schade is beperkt, maar het volgend avontuur wordt het opnieuw krijgen van vervangende kaarten vanuit Nederland helemaal in dit prachtige continent.
Ach, ik heb gelukkig nog een aantal andere opties om geld op te nemen en te betalen, maar lastig is het wel.
Laten we het positief bekijken, weer veel geleerd vandaag…..en niet alléén het spaanse woord voor zakkenrollen.
Groetjes van ons beide in een goede gezondheid….en dat is het belangrijkste. 
Geplaatst door admin op 6 Jan 2009 in
Ecuador Om ongeveer 9.00 geland op het vliegveld van Quito (na een inerverende vlucht, zoals jullie hebben kunnen lezen). Alles verloopt vlot en een half uur later staan we voor ons hostel, waar we in een busje naartoe gereden zijn. Bij het ophalen van de bagage had ik al gemerkt dat mijn rugzak lekkage had (?). Mmm……..ben benieuwd wat er gelekt heeft. Aangekomen op onze kamer, die er overigens netjes uitziet, eerst de rugzak maar eens uitgepakt om het probleem op te sporen. Gek genoeg is er niets te vinden wat gelekt zou kunnen hebben. Alle potjes, flesjes, etc. zitten dicht. Mijn hele toilettas is doorweekt en ook wat kleding is niet gespaard gebleven. Alles maar te drogen gelegd op de overige bedden die op de kamer staan. Wij hebben een meerpersoonskamer voor ons tweeen gekregen. Nadat alles uitgestalt is kijken Bert en ik elkaar aan…..onvoorstelbaar, er staan 4 bedden op deze kamer en wij hebben ze binnen een mum allemaal van onze, of liever gezegd, mijn rotzooi voorzien ( zie foto). Enfin, als het niet erger wordt……Maar dan ineens beweegt zich daar een zwart mormeltje over het bed, nadat Bert zijn broek verlegd heeft……….Brrrrrr………wat was dat? Geen idee zegt Bert, het leek op een tor. Een tor? Een kakkerlak misschien? O nee he…. zouden we hem niet kunnen vangen. Maar Snelle Jelle is er als een speer vandoor gegaan en in geen velden of wegen meer te bekennen. De avond nadert dus we gaan maar slapen, ik hoop maar niet dat ie bij ons in bed kruipt, dat mormeltje……Ja, dit hoort er ook bij, ik zal er aan moeten wennen. Overigens heb ik heerlijk geslapen op ons ietwat harde bed.
Laat op de kaart zien.
Geplaatst door Bert op 6 Jan 2009 in
Ecuador Ai..zes maanden vrij..denk je, zes maanden niet dokteren..denk je.
Lig ik lekker te slapen, met enige kramp in mijn rechter been (dat ik voor het gemak maar over het uitklaptafeltje van de stoel hebt gelegd ….de linker paste er niet meer bij).. worden we ruw gewekt met een mededeling uit de speakers: “Dames en heren, excuses dat we u zo vroeg moeten wekken, maar we hebben dringend een arts nodig”…Ja en wat doe je dan, je kunt je niet altijd voor fotograaf blijven uitgeven. Ik heb me dus maar even gemeld bij het cabine personeel. Bleek er een oudere mevrouw onwel geworden te zijn………
Wat een gedoe in een donker vliegtuig..slapende mensen die niet gestoord willen worden, zenuwachtige stewardessen die met hun zaklampen alles en iedereen beschijnen behalve juist daar waar ik iets wil zien! en dan die heerlijke werkruimte…ik voelde me weer helemaal thuis. net als in het gemiddelde autowrak, fantastisch toch. De dame in kwestie was inderdaad niet lekker. Bleek en matig aanspreekbaar. En onder deze omstandigheden ook wat lastig te onderzoeken. Ach en van rij 14F (ja bij het raam) naar de pantry achter rij 45 ofzo is maar een klein eindje slepen in de Routek greep! Dacht ik. Op zich klopt het ook wel maar je wil niet weten hoeveel armen en benen van slapende mensen er gedurende zo’n 30 rijen uitsteken! “bonk bonk bonk…..gnoeff, kreun, auw…perdone, sorry…excuse me”
Het begrip voor een lijdend medemens is blijkbaar maar matig als je je vermoeide lijf tracht te ontspannen in een economy class vliegtuigstoel.
Na deze spannende tocht kon ik mevrouw aan een basaal onderzoek onderwerpen in een zee van licht en tussen de tray’s met het aanstaande ontbijt. Al vlot werd de KLM medische kit aangesleept, met daarin allerlei dokterspullen die mij goed van pas kwamen. Toen ik dreigde met een infuus (ik had inmiddels Bonnie laten aanrukken ter assistentie) kwam er een zwak verweer van onze patiënt: “nee geen infuus”. Dat was een goed teken dacht ik, een zeer adequate reactie! Na enige tijd herstelde de dame zich spontaan en kon ik weer een gesprekje met haar voeren. Ze vertelde dat ze zeven jaar lang geen vakantie had gehad vanwege drukke werkzaamheden in een eigen bedrijf, en dat ze nu voor het eerst naar Bonaire ging. Verder was het te warm in de cabine en had ze een glaasje wijn gedronken…Bij afwezigheid van enige pijnklacht was de diagnose zeer waarschijnlijk dus van onschuldig karakter…flauwgevallen! Gelukkig maar.
Het invullen van de KLM bureaucratische romplomp (wegens het gebruik van de medische kit en het verlenen van medische hulp aan boord) werd beloond met een fles wijn. Ons verweer aan de purser, “maar mevrouw we gaan een half jaar backpacken en de rugzakken zijn al zo vol dus het hoeft echt niet hoor” zette geen zoden aan de dijk. “ Nee!” zei ze resoluut, “standaard procedure” ………….we hebben het er maar bij gelaten.
