Een duivelse rit per bus en trein!

Gisteren aangekomen in Riobamba. Een plaats op ongeveer 2 uur rijden van Baños…tenminste als je normaal rijdt en je enigzins houdt aan verkeersregels, veiligheidsmarges en regels van fatsoen.
Onze buschauffeur had er duidelijk zin in, of misschien moet ik zeggen had er duidelijk geen zin in. Nadat we op de gebruikelijke wijze de bus waren ingesleurd, er moet wat verdiend worden nietwaar, vertrokken we keurig op tijd. So far so good. Enkele minuten na vertrek keek Bonnie mij aan en vroeg mij zeer terecht of ik mij ook afvroeg waar deze beste man zijn rijbewijs had gekocht! Hij reed als een waanzinnige, voortdurend links, terwijl men in dit land normaal gesproken net zoals bij ons rechts rijdt, alles en iedereen luid toeterend inhalend, terwijl hij zich niets aantrok van dubbele strepen, onoverzichtelijke bochten en “snelheid verminderen” gebodsborden. Veel passagiers zagen er enigzins aangedaan uit terwijl ze zich krampachtig trachtten vast te houden aan alles wat vastzat aan de bus. Na een minuut of tien kwam er een meisje naar voren die er enigzins besmuikt uitzag en van de chauffeur eistte dat ze er onmiddellijk uit werd gelaten. Gek genoeg had hij daar geen bezwaar tegen…..boven op de rem op de snelweg, twee seconden later het meisje eruit en hij weer in volle vaart vooruit.
Efin jullie zullen begrijpen dat we het overleefd hebben. Een ding was wel een voordeel van zijn rijstijl…..we waren er binnen anderhalf uur!
De treinreis die we vandaag gemaakt hebben was gelukkig beduidend aangenamer en rustiger. Al in de vroege ochtend (6 uur) vertrokken we in een toeristentreintje van Riobamba via Simbamba naar Alausi om daar een rondje te rijden op het traject dat bekend staat als El Nariz del Diablo. Letterlijk vertaald ” de neus van de duivel”. Dit stuk spoor voert door een prachtige stuk natuur en dankt zijn naam aan de enorme rots die als een heuse duivelsneus uit de aarde oprijst. Deze rots bleek een vrijwel onneembare barriëre te zijn ten tijde van de bouw van de lijn in 1899. Het spoor moest een verbinding vormen tussen Guayagil en Quito, en onder andere door deze weerbarstige rots werd het indertijd “el ferrocarril más dificil del mundo” (de moeilijkste spoorlijn van de wereld) genoemd.Tegenwoordig is de lijn als geheel in onbruik geraakt, maar dit stuk gebruiken ze nog om toeristen te vermaken. Een van de leukste ervaringen is het zitten op het dak van de trein. Omdat het toch “redelijk” gevaarlijk bleek (in 2007 zijn er nog twee toeristen onthoofd door een laag hangend kabel!) is het buiten zitten tegenwoordig beperkt tot slechts enkele kilometers…..geweldige ervaring en geen kabel gezien!
Op de fotopagina (hier) vind je een fotografische impressie van ons tripje.

Laat op de kaart zien.