Thank you nature!…..

Juan onze gids was er duidelijk in: wij (de mensen) zijn hier op de Galapagos bij de gratie van de dieren. Dit hier is hun rijk en wij zijn er te gast. Als ze je van dienst zijn, door zich bijvoorbeeld prachtig te presenteren voor een foto, dan hoor je ze te bedanken. Dus thank you inguano, tortuga of ave (respectievelijk leguaan, schildpad of vogel).
De instructies zijn duidelijk. Als je een dier op zijn pad kruist ga jij (als mens) aan de kant. Je houdt afstand, je raakt de dieren niet aan, je neemt niets mee van het eiland behalve foto’s (zonder flits) en je laat niets achter behalve je voetstappen.
En dan …dan is er die prachtige wereld van plant en dier waar jij mag kijken. De beesten zijn om de een of andere reden volstrekt niet bang voor de mens. Ze lopen gewoon op een groepje mensen af, niet met bijzondere aandacht voor hen, maar ook zeker niet gehinderd door hun aanwezigheid. Een bijzondere ervaring!
De verschillende eilanden zijn allen vulkanisch van aard een de meeste zijn nog actief. De laatste uitbarsting vond plaats in de negentiger jaren van de vorige eeuw.
De Galapagos zijn vooral bekend geworden door het werk van Charles Darwin die zijn evolutie theorie grotendeels baseerde op zijn bevindingen gedaan op deze eilanden.
Darwin was in de eerste helft van de 19e eeuw ingescheept aan boord van de “Beagle” als naturalist. Tijdens een reis van enkele jaren rond de aarde deed hij veel kennis op van het planten- en dierenrijk van de (ei)landen die hij bezocht.
Op de Galapagos eilanden ontdekte hij dat er van een bepaald diersoort, verschillende subspecies bestonden die zich hadden aangepast aan de specifieke eisen die de diverse eilanden aan hen stelden. Deze dieren hadden, in zijn overtuiging, echter wel één gezamelijke voorouder, en behoorden dus tot dezelfde soort. De aanpassingen konden, volgens hem, niet binnen één generatie zijn onstaan. Hij dacht dat zo’n aanpassing lange tijd besloeg en dat er dus zeer veel generaties voor nodig waren. De basis van een gunstige aanpassing lag in het feit dat sommige dieren van nature al meer aangepast waren aan de heersende leefomstandigheden, dan anderen.  Deze superieure dieren kregen meer nakomelingen dan de minder aangepaste dieren (hij noemde dit natuurlijke selectie).
De volgende generaties dieren had dus steeds meer genen die gunstig waren voor overleving. Vogels met een langere snavel kunnen op een eiland waar hun voedsel diep in de grond verborgen zit beter overleven dan hun soortgenoten die toevalling geboren zijn met een iets kortere snavel.
Dit werd zijn “evolutie theorie” en is dus gebaseerd op het overleven van de sterksten, of beter gezegd: de meest aangepasten.

Waauw wat een verhaal!  Dank aan mijn “oude” biologie leraar meneer Kleefman die mij e.e.a. bijbracht, maar er overigens zelf van overtuigd was dat de theorie strijdig was met zijn eigen christelijke geloofsovertuiging.

Na deze biologie les van 508 woorden kun je nu kijken naar de foto’s die we op de Galapagos hebben gemaakt, want één beeld zegt nog steeds meer dan duizend worden. Kijk maar hier.
Veel plezier!!!

Laat op de kaart zien.

Galapagos National Parc