Geplaatst door admin op 6 Jan 2009 in
Ecuador Om ongeveer 9.00 geland op het vliegveld van Quito (na een inerverende vlucht, zoals jullie hebben kunnen lezen). Alles verloopt vlot en een half uur later staan we voor ons hostel, waar we in een busje naartoe gereden zijn. Bij het ophalen van de bagage had ik al gemerkt dat mijn rugzak lekkage had (?). Mmm……..ben benieuwd wat er gelekt heeft. Aangekomen op onze kamer, die er overigens netjes uitziet, eerst de rugzak maar eens uitgepakt om het probleem op te sporen. Gek genoeg is er niets te vinden wat gelekt zou kunnen hebben. Alle potjes, flesjes, etc. zitten dicht. Mijn hele toilettas is doorweekt en ook wat kleding is niet gespaard gebleven. Alles maar te drogen gelegd op de overige bedden die op de kamer staan. Wij hebben een meerpersoonskamer voor ons tweeen gekregen. Nadat alles uitgestalt is kijken Bert en ik elkaar aan…..onvoorstelbaar, er staan 4 bedden op deze kamer en wij hebben ze binnen een mum allemaal van onze, of liever gezegd, mijn rotzooi voorzien ( zie foto). Enfin, als het niet erger wordt……Maar dan ineens beweegt zich daar een zwart mormeltje over het bed, nadat Bert zijn broek verlegd heeft……….Brrrrrr………wat was dat? Geen idee zegt Bert, het leek op een tor. Een tor? Een kakkerlak misschien? O nee he…. zouden we hem niet kunnen vangen. Maar Snelle Jelle is er als een speer vandoor gegaan en in geen velden of wegen meer te bekennen. De avond nadert dus we gaan maar slapen, ik hoop maar niet dat ie bij ons in bed kruipt, dat mormeltje……Ja, dit hoort er ook bij, ik zal er aan moeten wennen. Overigens heb ik heerlijk geslapen op ons ietwat harde bed.
Laat op de kaart zien.
Geplaatst door Bert op 6 Jan 2009 in
Ecuador Ai..zes maanden vrij..denk je, zes maanden niet dokteren..denk je.
Lig ik lekker te slapen, met enige kramp in mijn rechter been (dat ik voor het gemak maar over het uitklaptafeltje van de stoel hebt gelegd ….de linker paste er niet meer bij).. worden we ruw gewekt met een mededeling uit de speakers: “Dames en heren, excuses dat we u zo vroeg moeten wekken, maar we hebben dringend een arts nodig”…Ja en wat doe je dan, je kunt je niet altijd voor fotograaf blijven uitgeven. Ik heb me dus maar even gemeld bij het cabine personeel. Bleek er een oudere mevrouw onwel geworden te zijn………
Wat een gedoe in een donker vliegtuig..slapende mensen die niet gestoord willen worden, zenuwachtige stewardessen die met hun zaklampen alles en iedereen beschijnen behalve juist daar waar ik iets wil zien! en dan die heerlijke werkruimte…ik voelde me weer helemaal thuis. net als in het gemiddelde autowrak, fantastisch toch. De dame in kwestie was inderdaad niet lekker. Bleek en matig aanspreekbaar. En onder deze omstandigheden ook wat lastig te onderzoeken. Ach en van rij 14F (ja bij het raam) naar de pantry achter rij 45 ofzo is maar een klein eindje slepen in de Routek greep! Dacht ik. Op zich klopt het ook wel maar je wil niet weten hoeveel armen en benen van slapende mensen er gedurende zo’n 30 rijen uitsteken! “bonk bonk bonk…..gnoeff, kreun, auw…perdone, sorry…excuse me”
Het begrip voor een lijdend medemens is blijkbaar maar matig als je je vermoeide lijf tracht te ontspannen in een economy class vliegtuigstoel.
Na deze spannende tocht kon ik mevrouw aan een basaal onderzoek onderwerpen in een zee van licht en tussen de tray’s met het aanstaande ontbijt. Al vlot werd de KLM medische kit aangesleept, met daarin allerlei dokterspullen die mij goed van pas kwamen. Toen ik dreigde met een infuus (ik had inmiddels Bonnie laten aanrukken ter assistentie) kwam er een zwak verweer van onze patiënt: “nee geen infuus”. Dat was een goed teken dacht ik, een zeer adequate reactie! Na enige tijd herstelde de dame zich spontaan en kon ik weer een gesprekje met haar voeren. Ze vertelde dat ze zeven jaar lang geen vakantie had gehad vanwege drukke werkzaamheden in een eigen bedrijf, en dat ze nu voor het eerst naar Bonaire ging. Verder was het te warm in de cabine en had ze een glaasje wijn gedronken…Bij afwezigheid van enige pijnklacht was de diagnose zeer waarschijnlijk dus van onschuldig karakter…flauwgevallen! Gelukkig maar.
Het invullen van de KLM bureaucratische romplomp (wegens het gebruik van de medische kit en het verlenen van medische hulp aan boord) werd beloond met een fles wijn. Ons verweer aan de purser, “maar mevrouw we gaan een half jaar backpacken en de rugzakken zijn al zo vol dus het hoeft echt niet hoor” zette geen zoden aan de dijk. “ Nee!” zei ze resoluut, “standaard procedure” ………….we hebben het er maar bij gelaten.
