Peru…eindelijk (of helaas?)

Gisteravond laat aangekomen in Piura. Onze eerste verblijfplaats in Peru hebben we na een lange, maar op zich zeer goed verlopen, busreis om een uur of tien ´s avonds bereikt.
Dezelfde dag om half elf ´s ochtends vertrokken met de bus uit Vilcabamba en daarna in Loja overgestapt op de internationale bus naar Piura. Deze bus brengt je nonstop in 8 uur naar Piura. Alleen bij de grens tussen Ecuador en Peru moet je er even uit. De grens wordt gevormd door een rivier, aan de ene kant uitstappen bij het kantoor van de grensautoriteiten van Ecuador (vriendelijk lachen, geduldig en onschuldig kijken, stempel halen), dan de internationale brug over lopen en aan de andere kant hetzelfde verhaal bij de Peruaanse douaniërs. Het oversteken van de brug deden we in de stromende regen, terwijl onze bus, ogenschijnlijk zonder enige formaliteiten, gewoon de brug over kon rijden om ons aan de Peruaanse zijde keurig op te wachten.
De bustocht is verder zonder vermeldenswaardige zaken verlopen (of het moet wel zijn dat we halverwege de rit van plaats zijn gewisseld omdat onze voorbuurman zijn maaginhoud op de stoel naast hem deponeerde, en niemand de rommel wenste op te ruimen).

Piura is een grote, drukke en warm klamme stad….niet iets waar we op te wachten zaten. Morgen dus maar weer verder naar Trijullo, een visserplaats met, naar verluid, een prettige en vooral rustige uitstraling. Hopelijk (en ik denk ook dat het zo is) is dat het Peru waar we naar op zoek zijn.
Hasta mas tarde……

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Zou de bus nog komen vandaag?

De wekker gaat om 5.00. Gisteren hebben we besloten om de avontuurlijkste route richting Peru te nemen.
Je kunt namelijk rechtstreeks in een aantal uren (8 uur) naar Peru, je reist dan naar Piura (westkust), of je kunt er in twee dagen naartoe en komt dan uiteindelijk terecht in Chachapoyas, iets meer oostelijk gelegen.

Route twee, de avontuurlijkste, schijnt vooral vanwege de prachtige natuur echt de moeite waard te zijn. Je reist zowel met een soort touringcar (het eerste gedeelte) als met collectivo’s (minibusjes).
Aan het einde van de eerste reisdag overnacht je in een Hostel om vervolgens de volgende dag de laatste 7 uur te reizen. Best een pittige tocht, maar dan zie je ook wat.
Niet alleen de prachtige natuur, maar ook slechte wegen, de doldwaze chauffeurs en niet wetende wanneer de volgende bus of collectivo vertrekt maken deze reis toch wel enigszins spannend.

Omdat we vanochtend al zo vroeg moesten vertrekken, hebben we de avond ervoor uitgecheckt. Het enige wat nog moest waren de handdoeken en de sleutel inleveren. Tegen 6.00 moesten we in het restaurant van het Hostel zijn en daar zouden we de spullen overhandigen aan de nachtwaker en zouden wij onze 20 dollar borg terugkrijgen. Maar al wie er was, geen nachtwaker.
Even over zessen zijn we maar weggegaan, omdat we bang waren anders de bus te missen.
Tien minuten later kwam daar alsnog de nachtwaker aangesneld, maakte ons zijn excuus en gaf ons alsnog de 20 dollar.

Anderhalf uur hebben we met onze bepakking aan de weg gestaan, maar je bent in Zuid-Amerika of je bent het niet, de bus is nooit gekomen!
Tegen half acht hebben we maar besloten terug te lopen naar ons Hostel. Daar werden we verbaasd door de receptioniste aangekeken.
Zij heeft een aantal telefoontjes gepleegd en vertelde ons dat de weg langs die route zo slecht begaanbaar was dat er voorlopig helemaal geen bus rijdt over die weg! Nergens en bij niemand was dit bekend. Bijzonder, maar waar. Vriendelijk als de goedlachse receptioniste is, bood ze ons gelijk een nieuw huisje aan waar we de nacht konden doorbrengen en heette ons opnieuw van harte welkom in het Hostel!

Toch zijn we in bepaald opzicht vandaag iets dichter bij Peru gekomen, want we verblijven nu niet in huisje 15, maar 16. Deze ligt toch net even iets dichter bij de weg richting Peru………….
Een ook hier was het uitzicht weer prachtig (zie foto).

Zo hebben vele tegenslagen meestal ook hun voordelen en dat is in deze ook zo. Zo mochten we nog een heerlijk ontbijt nuttigen en tijdens ons ontbijt kwamen we het echtpaar Phil (gepensioneerd dierenarts) en Nollie (werkzaam binnen de verslavingszorg en hoedenmaakster) uit Brabant tegen. Het klikt direct. We kletsen gezellig met elkaar en delen over en weer onze ervaringen omtrent reizen en andere zaken uit.
Een tweede bijkomend voordeel van nog een nacht vertoeven in
“ons“ Hostel, is dat we nog een keer kunnen genieten van het heerlijke eten wat ze hier maken en nog lekkerder: de desserts (crêpes met crème en chocoladesaus).
Ach, en we hebben de tijd, dus wat maakt het ook uit.
Ja, en morgen zit er niets anders op dan de betrekkelijk “saaie” route naar Peru te nemen. Tegen 13.00 zullen we vertrekken om vervolgens tegen 21.00 in Peru aan te komen. Wie weet wat onze morgen weer te wachten staat…..
Ecuador is morgen dus (waarschijnlijk) verleden tijd, op weg naar Peru.

Het grappige is dat we van het Brabantse echtpaar inmiddels al drie keer afscheid hebben genomen, maar op de een of andere manier lopen we elkaar steeds weer tegen het lijf. We drinken met z´n vieren nog een laatste cappuchino en nemen nog een 1 keer afscheid van elkaar, denken we, maar zelfs als we in de bus op weg naar Peru zitten, komen we elkaar weer tegen. Ja, van sommige mensen wil je gewoon nog even geen afscheid nemen…..

Adios

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Vilcabamba, springplank naar het zuiden….

Vilcabamba, een zeer rustig plaatsje in het uiterste Noorden van Ecuador. Gelegen in een gebied met de veelzeggende naam Izhcayluma, wat zoveel betekent als, gebied van de twee heuvels. Nou ja heuvels…de uitstulpingen der aarde op deze plaats vallen in de ogen van ons “Neder”landers toch echt in de categorie bergen. Hier zijn ze echter anders gewend en aangezien alles relatief is, zijn de bergen in Vilcamaba voor de mensen hier gewoon heuvels!
Het stadje zelf telt 4167 zielen en doet denken aan een decor uit een Western van Ennio Morricone, inclusief de paarden, die hier overigens gewoon voor de toeristen worden gebruikt. Er is geen bank maar in de mini-mercado San Pablo, kun je geld wisselen, mits de baas zelf aanwezig is. Inmiddels is er wel een geldautomaat maar die doet het niet altijd.
Op en rondom het centrale pleintje heerst een serene rust. Alleen wanneer de schoolkinderen, allemaal gekleed in een blauw-wit uniformpje, de school verlaten is er wat rumoer.
Het gebied is een paradijs voor ornithologen. Met name in de vroege ochtend kun je een ware kakofonie van vogelstemmetjes horen. Aan mij is al die vogelpracht niet besteed. Ik kan helaas nog geen huismus van een vink onderscheiden…..overigens schijnen de mussen hier geel te zijn…er valt toch ook geen touw aan vast te knopen!
Wij vertoeven in een hostal met een gelijkluidende naam als de omgeving waarin het ligt: hostal Izhcayluma. Het ligt zo’n twee km ten zuiden van het dorpje. Het hostal wordt gerund door Peter en Dieter, twee Duitse jongens die na hun wereldreizen hier zijn blijven hangen en deze herberg hebben gekocht. Je weet dus maar nooit of de dokter en de zuster wel terug komen!
Het hostal ligt op een van de heuvels en heeft daarom een prachtig uitzicht op het stadje. Naast de gebruikelijke dormitorios (slaapzalen zeg maar) waar je voor negen dollar per nacht kunt slapen, heb je hier ook cabiñas. Dit zijn grappige kleine huisjes van steen met een tweepersoon bed en een douche en toilet. Het restaurant heeft naast de standaard internationale en nationale gerechten ook “bradwurst” op de kaart staan. Hostal en restaurant lopen als een trein. Ja die Peter en Dieter hebben het goed voor elkaar.
Wij hebben ons hier vermaakt met lekker luieren maar ook wandelen door de prachtige omgeving.
Morgen gaan we naar Peru, en toen we bij de receptie informatie vroegen hoe we het beste konden reizen kregen we allereerst de wedervraag, “hoe wil je naar Peru? comfortabel of avontuurlijk?” We gaan voor het avontuur natuurlijk……..ik ben benieuwd. Jullie horen ervan.

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

De Processie….

Na het ontbijt, we zitten allebei achter ons laptop, ontmoeten we Dennis, een professor uit de US. Hij maakt een praatje met ons en vraagt ons uiteindelijk of we zin hebben vandaag met hem Cuenca te verkennen. Hij kent Cuenca beter dan wij. Het lijkt ons een goed idee en het feit dat hij weet waar je heerlijke cappuchino kunt drinken spreekt ons ook wel aan!
Even later ontmoeten wij ook zijn vrouw Jan, een verpleegkundige en antropologe. Het echtpaar verblijft 7 weken in Cuenca om er voornamelijk onderzoek te doen. Ze willen in kaart brengen hoe het gesteld is met de weeskinderen in dit gebied en of er een mogelijkheid bestaat iets voor deze kinderen te kunnen betekenen. Tegen 12.00u spreken we af. We lopen met z’n vieren door de drukke straten en stuiten op een processie. Ik vraag me af waarom deze processie plaatsvindt en Dennis weet te vertellen dat er vaak geen bijzondere reden voor is….gewoon, omdat het Zondag is. Ja, waarom ook niet. Mannen, vrouwen en kleine kinderen verkleed in prachtige kostuums laten hun voeten/voetjes flink zwieren op de muziek. Een taxichauffeur weet ons even later te vertellen dat de processie is bedoeld als een viering voor het Kindeke Jezus. Meestal gebeurt dat op de 24ste december, maar af en toe ook vaker, zoals vandaag. We lopen door en komen bij het cafeetje aan waar we een heerlijke cappuchino drinken en een tosti van bruine boterhammen naar binnen werken. Een bruine boterham, dat is lang geleden zeg. In het centrum gaan we een enorme kerk genoemd naar de Onbevlekte Ontvangenis, binnen. We maken de afkondiging van de dienst nog net mee (grappig, dat je zomaar midden in een dienst de kerk in en uit kunt lopen) en maken dan dat we snel naar buiten komen, nog net voordat de horde mensen de kerk verlaat. Dennis weet nog een ander kerkje te liggen bovenop een berg en we besluiten er met de taxi naartoe te gaan. Eenmaal boven blijkt het uitzicht over Cuenca ook nog eens prachtig te zijn! We besluiten nog naar een markt te gaan, waar ze fruit, vlees, vis, chocolade en allerlei prullaria verkopen.
De geur van het vlees en vis is niet te harden en ik besluit maar niet teveel door mijn neus te ademen. Afgerukte poten en andere ondefinieerbare produkten liggen in de kraampjes uitgestald en geen van ons haalt het in zijn hoofd hier wat te kopen. We lopen richting Hostel en besluiten vanavond met z’n vieren te dineren. Leuk, al die nieuwe mensen die je zomaar ontmoet. Zo zonnig als de dag begon (rond 25 graden) zo regenachtig is het nu. Het onweert zo knetterhard, dat de ramen er van rinkelen………

Door hier op te klikken zie je de locatie op de grote overzichtskaart.

Bus, busser, bust….wij hebben gebust, of we zijn gebutst

Tja als je uren en uren achter elkaar in bussen vertoeft, laat je je gedachten wel eens gaan over het fenomeen busreizen.
Onze ervaring met busreisen in Nederland is vrij beperkt. Bonnie is nog het meest ervaren van ons met een jarenlange busreiservaring tussen Drachten en Leeuwarden, maar dat is ook al weer even geleden. En sinds het bezit van haar “groene Draeck” (de vw golf) stapt ook zij vrijwel niet meer in een bus.
Hier is dat natuurlijk anders. We zijn (omdat we datzelf zo graag willen, ahum) geheel aangewezen op het openbaar vervoer. Taxi’s bussen en zo nu en dan een trein. Niets mis mee en in ieder geval elke keer weer een hele ervaring.
Neem nou de bus. Spotgoedkoop om mee te beginnen. Een uur bussen is ongeveer 1 $ (€ 0,75). Alle bussen tussen de grotere plaatsen starten hun trip in de z.g. “Terminal Tereste”, zeg maar het busstation. Daar hebben verschillende busmaatschappijtjes hun kantoortjes.
Omdat de verschillende maatschappijtjes elkaars concurrenten zijn, word je als reiziger bij het betreden van de terminal, letterlijk de verschillende bussen ingeschreeuwd. Elke busconducteur (naast de chauffeur heeft iedere bus een conducteur) schreeuwt zich de longen uit het lijf….Cuenca, Cuenca, Cuenca, of Riobamba, Riobamba, Riobamba!! in de hoop dat je in hun bus stapt en niet die van de concurent.
Hebben ze je eenmaal aan de haak geslagen dan verdwijnt in no time je rugzak onder in het ruim….”gevangen” denken ze dan en vervolgens kan je je naar het kantoortje begeven voor een boleto (kaartje). Gelukkig willen ze die lange man (muy alto) en zijn blonde vrouw meestal wel het ruimste plaatsje in de bus geven, stoel 1 en 2.
De bussen vertrekken meestal stipt op tijd. Eenmaal onderweg hangen de conducteurs uit de open deur en blijven zij de bestemming roepen naar iedereen die langs de kant van de weg staat. Een simpel handgebaar van de aangeroepenen doet de bus met gillende remmen stoppen. De mensen die willen instappen krijgen welgeteld 2 seconden de tijd, en eenmaal aan boord scheurt de bus weer verder. Het gevolg is meestal dat de zojuist ingestapte passagiers gelanceerd worden tot minimaal rij vier of vijf!! Oud, jong, met handicap of kind….maakt niets uit, als je wilt bussen in dit land moet je sterk zijn!
Op rij 1 en 2 zittende is het overigens nog een kunst om al die voorbijvliegende passagiers te ontwijken.
Ook het uitstappen gaat in een vergelijkbaar tempo. Overigens kun je overal uitstappen, echte haltes kennen ze niet.
Een ander interessant fenomeen zijn de straatverkopers die overal en nergens in de bus stappen om hun waar aan te bieden. Chips, water, cola, popcorn en allerlei onduidelijk Ecuadoriaans eten. Én, en dat is helemaal grappig, geneesmiddelen, of wat daar voor moet doorgaan. In Riobamba stapte een man met heuse pilotenkoffer (je weet wel zo’n groot vierkant lederen ding) in de bus. Uit het feit dat hij voor in de bus bleef staan en hij de chauffer onderhands een dollar gaf, maakten we op dat hij niet kwam om mee te reizen. Al ras werd duidelijk dat hij ons iets te vertellen had. Hij schraapte zijn keel en begon (gelijk ex-president Bush) met de indrukwekkende woorden: “mede Ecuadorianen”. “Dankzij de genereuze ruimte die de chauffeur mij gaf” vervolgde hij, terwijl wij dachten: ‘hoezo genereus….1 dollar smeergeld zul je bedoelen’, “ben ik in staat om jullie hier toe te spreken”………Ik zal jullie de gehele toespraak onthouden, maar een paar details zijn wel aardig. Hij probeerde een kruiden medicijn aan de man te brengen dat werkelijk goed was tegen en voor alles. Kanker, impotentie, darmkrampen en bijvoorbeeld ook prostaatklachten. Om zijn verhaal overtuigender te maken, gaf hij de toehoorders ook enige anatomische, fysiologische en pathologische informatie (overigens niet persé in die volgorde) over de verschillende organen en wat zij allemaal wel niet konden mankeren. De prostaat bijvoorbeeld is een klier die het zaadvocht maakt en die wanneer hij te groot wordt het plassen kan bemoeilijken, vertelt hij (klopt allemaal). Als je klachten krijgt dan zou je naar een specialist kunnen gaan, een urologo, aldus de spreker. Deze dokter doet dan allerlei onderzoek (en hij beschrijft ze vervolgen in smakelijke details) en daar word je niet echt blij van!! Nee, neem dan zijn kruidenmengsel, dat werkt zonder dat je al deze narigheid over je heen krijgt!!!! Toen hij een aantal proefmonsters uitdeelde lazen wij in koeienletter: ” COLON CLEANER” (darm reiniger)….
Of hij veel verkocht heeft weten we niet. HIj werd echter wel na zijn verhaaltje netjes uit de bus gelaten, terwijl zijn collega verkopers (die geen dollar smeergeld afrekenden) normaal gesproken met gevaar voor eigen leven, uit de rijdende bus moeten springen na hun verkoopronde.

Laat op de kaart zien.

Een duivelse rit per bus en trein!

Gisteren aangekomen in Riobamba. Een plaats op ongeveer 2 uur rijden van Baños…tenminste als je normaal rijdt en je enigzins houdt aan verkeersregels, veiligheidsmarges en regels van fatsoen.
Onze buschauffeur had er duidelijk zin in, of misschien moet ik zeggen had er duidelijk geen zin in. Nadat we op de gebruikelijke wijze de bus waren ingesleurd, er moet wat verdiend worden nietwaar, vertrokken we keurig op tijd. So far so good. Enkele minuten na vertrek keek Bonnie mij aan en vroeg mij zeer terecht of ik mij ook afvroeg waar deze beste man zijn rijbewijs had gekocht! Hij reed als een waanzinnige, voortdurend links, terwijl men in dit land normaal gesproken net zoals bij ons rechts rijdt, alles en iedereen luid toeterend inhalend, terwijl hij zich niets aantrok van dubbele strepen, onoverzichtelijke bochten en “snelheid verminderen” gebodsborden. Veel passagiers zagen er enigzins aangedaan uit terwijl ze zich krampachtig trachtten vast te houden aan alles wat vastzat aan de bus. Na een minuut of tien kwam er een meisje naar voren die er enigzins besmuikt uitzag en van de chauffeur eistte dat ze er onmiddellijk uit werd gelaten. Gek genoeg had hij daar geen bezwaar tegen…..boven op de rem op de snelweg, twee seconden later het meisje eruit en hij weer in volle vaart vooruit.
Efin jullie zullen begrijpen dat we het overleefd hebben. Een ding was wel een voordeel van zijn rijstijl…..we waren er binnen anderhalf uur!
De treinreis die we vandaag gemaakt hebben was gelukkig beduidend aangenamer en rustiger. Al in de vroege ochtend (6 uur) vertrokken we in een toeristentreintje van Riobamba via Simbamba naar Alausi om daar een rondje te rijden op het traject dat bekend staat als El Nariz del Diablo. Letterlijk vertaald ” de neus van de duivel”. Dit stuk spoor voert door een prachtige stuk natuur en dankt zijn naam aan de enorme rots die als een heuse duivelsneus uit de aarde oprijst. Deze rots bleek een vrijwel onneembare barriëre te zijn ten tijde van de bouw van de lijn in 1899. Het spoor moest een verbinding vormen tussen Guayagil en Quito, en onder andere door deze weerbarstige rots werd het indertijd “el ferrocarril más dificil del mundo” (de moeilijkste spoorlijn van de wereld) genoemd.Tegenwoordig is de lijn als geheel in onbruik geraakt, maar dit stuk gebruiken ze nog om toeristen te vermaken. Een van de leukste ervaringen is het zitten op het dak van de trein. Omdat het toch “redelijk” gevaarlijk bleek (in 2007 zijn er nog twee toeristen onthoofd door een laag hangend kabel!) is het buiten zitten tegenwoordig beperkt tot slechts enkele kilometers…..geweldige ervaring en geen kabel gezien!
Op de fotopagina (hier) vind je een fotografische impressie van ons tripje.

Laat op de kaart zien.

Vakantie in de vakantie!

We hebben het geweldig, dus eigenlijk kan het niet beter. Dus vandaag is misschien niet béter maar wel véél luxer dan we normaal gesproken hier (maar ook thuis hoor) gewend zijn.
Baños betekent gelukkig niet alleen toilet in het Spaans, anders zou deze plaats vast minder aangenaam vertoeven zijn geweest, maar ook bad. Het stadje dankt zijn naam aan de natuurlijke baden die hun warmte rechtstreeks krijgen uit de vulkaan Tugurahau, aan wiens voet het ligt.
Deze vulkaan is nog steeds actief en de laatste grote eruptie met lava uitstroom en vernieling van een aantal huizen en een deel van de weg vond plaats in augustus 2006. De taxichauffeur die mij enthousiast en trots over zijn geboortestad vertelde meldde mij verder dat de vulkaan momenteel ook rommelde, maar dat de geleerden momenteel geen uitbarsting verwachten. Toch houdt men in deze stad altijd rekening met een eruptie, getuige de informatiebiljetten die je in alle cafés en restaurants vindt, met daarop instructies wat te doen bij vulkanische activiteit. De chauffeur legde mij uit dat bij gevaar iedereen geëvacueerd wordt naar een veilige zone, maar dat dat normaal gesproken maar enkele uren duurt…..mmm, ik weet het zo allemaal nog niet.
Wat ik wel weet is dat we vandaag verblijven in een superdeluxe oord met vier, door de vulkaan verwarmde zwembaden en een bubbelbad, een tweetal luxe restaurants en verder een “spa” oftewel gezondheidscentrum met modderbad en massage mogelijkheid. Op het moment dat ik dit schrijf wordt Bonnie uitgebreid gekneed, geknepen en geklopt!! Ik hoop maar niet dat ze ook gekneusd wordt.
Dit oord is gebouwd op de top van de berg die we gisteren beklommen hebben (toen hebben we het ook ontdekt) en biedt daarom prachtig uitzicht op Baños, haar omringende bergen en de bekende vulkaan.
Omdat we na twee weken redelijk primitief (valt wel mee hoor) wel eens een dagje wat anders wilden hebben we een dag en een nacht “Luna Runtun”, zoals het hotel heet, geboekt. We hebben net lekker in het zwembad gelegen, en gaan vanavond genieten van een diner voor twee met uitzicht naar benee!
Om jullie een beetje jaloers te maken hieronder enkele foto’s.
Tot de volgende keer.

Laat op de kaart zien.

Tot 17.00 u geen stroom……

Dag twee in Baños was een prachtige dag! We zijn vroeg op gestaan (ja, 7.00 u is voor mij echt vroeg, voor Bert is het uitslapen), omdat we een wandeling door de bergen willen maken. Ons doel is om uiteindelijk de vulkaan de “Tungurahau” te bewonderen, maar eerst klimmen we 667 treden via een trap omhoog, om het beeld van de Maagd Maria (zij waakt over de stad), boven op de berg te bekijken. Het is een hele klim, maar het lukt. Daarna besluiten we verder te lopen, richting de vulkaan (niet wetende dat deze tocht 6 uur zal duren). Na ongeveer 3 uur lopen komen we het café del Cielo (café van de Hemel) tegen en we besluiten er een cappuchino te drinken. Heerlijk!! Het cafeetje ligt boven op de berg (vandaar de naam) en biedt een prachtig uitzicht over de stad.
Na de rustpauze lopen we verder en onderweg komen we een jongetje met zijn hondje tegen. Alfredo heet het kereltje en hij heeft net melk weggebracht naar het dorp. Hij woont met zijn familie in de bergen en wij lopen tot aan zijn huis met hem mee. Hij kletst honderduit, over de 10 koeien die ze hebben en het feit dat hij niet naar school wil omdat hij daar maar niets aan vindt. We willen hem wat geld geven, maar dat neemt hij niet aan. Een pen daarentegen wil hij wel hebben. We stellen hem wat vragen en hij vindt het volgens ons maar onnozel dat we de maiskolven die in het veld staan niet kunnen onderscheiden van suikerriet. We nemen afscheid van het jongetje en lopen verder….en daar zien we de vulkaan……net op tijd want 5 minuten na onze aankomst sluipen de wolken voor het uitzicht. Het is een prachtig gezicht. We gaan in het gras zitten en genieten even van dit moment…
En dan de afdaling nog. Deze valt zwaar en na 6 uur lopen komen we eindelijk aan in het centrum van Baños. We beluiten maar direct te gaan eten, want onze magen knorren inmiddels. Tijdens het verrukkelijke maal worden we toegezongen door een Ecuadoriaans trio. Na afloop krijgen we een kaartje: “Carlos Vasquez F. , vocalista” ……voor bruiloften en partijen! Wie weet……..
’s Avonds drinken we nog wat in de stad en dan gaan we slapen……..morgen is er weer een dag.
Als we wakker worden, merken we dat het licht het niet doet en tijdens het ontbijt horen we dat er geen stroom is tot 17.00 u, omdat er aanpassingen moeten plaatsvinden aan het net. Daar moet iedereen het gewoon mee doen. Voor ons geen probleem, maar voor de lokale bevolking minder aangenaam, het betekent dat ze vandaag een deel van hun omzet gaan mislopen. Wij vermaken ons wel met het lezen van een boek in het park. Tegen 17.00 u komt er inderdaad weer muziek uit de straten en wij besluiten om een internetcafe in te gaan. Alles doet het weer en het is toch wel weer leuk om onze belevenissen vast te kunnen leggen op het web.
Nog 1 dag in Baños en dan trekken we weer verder…………

Tot gauw.

Laat op de kaart zien.

¿Baños….of toilet?

Inmiddels zijn we verder gereisd naar Baños. Het is 4 uur rijden met de bus vanaf Quito.
Toch wel weer een onderneming. Een drukte van belang op het station en voor ons gevoel is het hier oppassen geblazen. Je hoeft niet bang te zijn dat je het loket van de kaartverkoop naar Baños niet vindt, want je wordt gewoon naar het betreffende loket gesleurd.
Er is veel concurentie binnen deze branche, iedereen wil dat je met hun bus reist.
O jee, 4 uur met de bus, ik geloof dat mijn blaas dat niet gaat volhouden, toch nog maar even vragen of ik naar het toilet kan. En laat Baños nu ook toilet betekenen. Daar ontstaat de verwarring. Si, Si, Baños en de conducteur wijst naar onze bus.
Aahhh…….handig een toilet in de bus, zeggen Bert en ik tegen elkaar. Ja, dat is eigenlijk ook wel logisch als je zulke lange afstanden moet afleggen. Ik kijk rond in de bus, loop een stukje naar achteren, maar ik zie geen Baños. Okee……., we snappen het inmiddels. Hij bedoelde natuurlijk dat deze bus naar Baños gaat en niet dat er een toilet in de bus is. Ik glip de bus uit, richting een echt toilet.
Gelukkig, allemaal net op tijd. De bus vertrekt precies om 10.00
Er wordt direct een film van Al Pacino aan gezet. Het is een en al schieterij en ik moet zeggen om 10.00 ´s ochtends is dat wel erg confronterende kost…….

Wordt vervolgd………..

Laat op de kaart zien.

Cavia zo’n lief diertje, Cuy zo’n lekkernij!

Ja het moest er toch van komen! ’s Lands nationale gerecht is cuy…..ja cavia aan het spit. Geserveerd met aardappelen, in een sopje van onduidelijke aard en een beetje salade.
We hadden ze al langs de kant van de weg zien draaien…met zijn allen aan het spit. En dat gaf natuurlijk stof voor een conversatie met onze gids en chauffeur Carlos. Hij vond het heerlijk, maar de jongere generatie Ecuadorianen at het toch minder…..en zijn schoonzus..die kon zich helemaal te buiten gaan aan de kop van het arme beestje.
Op de terugweg van onze excursie naar het Midden der Aarde, deed hij zijn Ecuadoriaanse gastvrijheid spreken…hij zou ons wel eens tracteren op zo’n overheerlijke “proefkonijn”. Gestopt, geslikt en gegeten!!!!!
Op de laatste foto zie je dat ik naar mijn lege bordje wijs, Bonnie ook, maar de gids laat in zijn uitdrukking zien dat hij Bonnie wel een beetje geholpen heeft. De beste man was zo verzot op dit gerecht dat hij de reeds door Bonnie aangekloven stukken Cavia, gewoon van haar bordje nam om ze verder op te eten.
Overigens heb ik dit,voor dit land dure gerecht toch maar zelf betaald.
Eet smakelijk.

Laat op de kaart zien.